- Anne bak ! dedi Aslı elindeki defteri annesine uzatarak. Eda Aslı nın uzattığı mavi kaplı deftere bakarak aşağıdaki Y harfini gördü. Ne kadar sormak istediyse de soramadı ama artık anlamıştıı kızının hayatına bir erkeğin girdiğini . Tedirginliğini saklamaya çalıştı ama becerip beceremediğinden emin değildi. Her anne baba tedirgin olmaz mıydı bu konuda ? Elbette olurlardı . Zaten tedirgin olmak da haklıydılar da. Kızlar annelerinin birer melekleriydi. bu meleklere zarar gelmesini asla istemezlerdi.
Arkaya geçti ve koltuğuna oturdu. Günlüğünün ilk sayfasını açtı ve yazmaya başladı.
24.04.2013
YaLın, Sana geliyorum Yalın. Yanına geliyorum. 15 yıl önce bıraktığım elini yeniden tutmak istiyorum. Seni arayıp bulmak istiyorum ve biliyorum sende beni arıyorsun ve bulmak için elinden geleni yapıyosun. Biliyorum çünkü rüyalarıma gelmekten vazgeçmiyosun . Hatırlıyorum 4 yaşındaydım ama hafızam bugünkü kadar iyiydi. Yurttan kaçar kırık kalenin karşısına giderdik. Kumları avucumuza alır birbirimize atardık.. Bize inan Yalın yeniden biraraya geleceğiz . Seni Seviyorum..
- Aslı ! Aslı ! Hadi kızım uyan.
- Hı ?
- Bak geldik. İşte burası yeni evimiz' diyerek kahve tonlarının her türünü içinde bulunduran gösterişli dublex evi gösterdi. Aslı olduğu yerde doğrularak saçlarını geri attı ve açabildiği tek gözüyle dışarı baktı. Güneş pek kamaştırmıyordu ama dışarısı oldukça sıcağa benziyordu. Çantasını alıp arabadan indi. Antalyanın deniz kokusuyla birleşen sıcak rüzgar geri attğı saçlarını yine yüzüne dağıtacak kadar güçlü ve bunaltıcıydı.
- Waoww ! Burası harika . diyerel bir adım daha attı. Bu ev hiçte yabancı değildi ona sanki 15 yıldır burada yaşıyordu. Kapıya yaklaştı ve '' Bu kapıyı nerden hatırlıyorum acaba '' dedi.
- Belki de sadece benzettim . Hem zaten tüm imalathaneler benzer şeyleri üretmiyorlar mıydı ? diye düşündü.