Merhaba, yeni bölüm biraz geç geldi kusura bakmayın. Multimedia Peter. Keyifli Okumalar... :)
Biz Alan'la kahvelerimizi içerken Alice selam vererek bize geldi. Elinde birkaç tane roman olduğunu tahmin ettiğim kitap vardı.
-Selam gençler, Alan bir şey sorabilir miyim?
-Tabi ki.
-Kitap satan bir arkadaşın olduğunu duymuştum bu kitaplardan bana getirtebilir misin?
-Tabi ama bunlar kimin Alice?
-Bir arkadaştan aldım.
Alan'ın kitap satan bir arkadaşı olduğunu bilmiyordum. Gerçi pek ilgi alanıma girmemişti. Kitap okumayı pek sevmezdim ve genelde öğretmen ve arkadaş baskısıyla okurdum. Bir ara Alice'nin çok dikkatli bir şekilde bir yere baktığını fark ettim. Kafamı oraya çevirdiğimde Peter'lerin masasına baktığını gördüm. Neden oraya bakıyordu ki şimdi?
-Alice şu tarafa bakmayı kes.
-Ama o kıza gıcık oluyorum.
-Peter'in yanındaki kız mı?
-Evet, geçen üstüme kahve döken oydu.
-Gerçekten bu kahve meselesini çok abarttın.
-Kızlar ben sohbetinizin dışında kaldım. Biri bana bir şey açıklayacak mı?
-Alan, geçen bir kız Alice'nin üstüne kahve dökmüş ve sonra özür dileyeceğine gülüp gitmiş
-Ya işte o kız bu Jenny ve şu an dik dik bize bakıyor.
Kafamı tekrar o yöne çevirdiğimde daha adını bilmediğim sadece Alice'nin üstüne kahve döken kız olarak adlandırdığım kız bize bakıyordu. Ama Peter'in sırtı dönük olduğu için bizi görmüyordu. O sırada kız birden gülüp tekrar önüne döndü. Daha kızın tipinden garip biri olduğu izlenimine varmıştım.
Peter'den
-Melissa neden gülüyorsun?
-Hiiç, yok bir şey.
Yok bir şey diyordu ama bir şey olduğu çok belliydi. Kafamı baktığı yöne çevirdiğimde Jenny ve Alan'ın masasında oturan Jenny'nin arkadaşı olduğunu tahmin ettiğim bir kız oldukça sinirli bir şekilde üzerimize geliyordu.
-Sen neden gülüp duruyorsun? Diye Melissa'ya bağırdı.
-Bir şeye güldüğüm yok, dedi Melissa fakat biraz önceki eğleniyor gibi duran halinden eser yoktu. Oldukça korkak ve çekingen duruyordu. O sırada Jenny ve Alan'da masamıza geldiler. İşte her şey harika gidiyordu. Bir siz eksiktiniz okulun örnek çifti!
-Tamam, Alice sakin ol ve saçmalama.
-Söyle ona gülmesin!
Bunu gerçekten haykırarak söylemişti. İsminin Alice olduğunu öğrendiğim kızı doğum gününden hayal meyal hatırlıyordum. Alan, Alice'yi sakinleştirerek ortamdan uzaklaştırdığında Jenny önce Melissa'ya sonra bana sert bir bakış attı. Daha sonra Melissa'ya hitaben konuştu.
-Senin derdin ne?
-Bir derdim falan yok sadece arkadaşın çok sinirli. Neden gidip onu sakinleştirmeyi denemiyorsun?
Jenny'nin de biraz önce Alice'nin sinirlendiği gibi sinirlendiğini anlamıştım. En iyisi Melissa'yı oradan uzaklaştırıp Jenny ile konuşmamdı.
-Melissa sen git tamam mı? Diyerek onu buradan uzaklaştırmıştım. Bunu oldukça sakin ve sevecen söylemiştim ve sanırım Melissa'nın hoşuna gitmişti. Gitmeden bana son bir soru sormuştu.
-Bu kızı nereden tanıyorsun?
-O benim eskiden arkadaşım daha sonra anlatırım.
Melissa'yı gönderdiğimde Jenny ellerini göğsünde bağlamış bir şekilde duruyordu.
-Peter, bu kız kim ve neden bu kadar gıcık?
-O benimle aynı bölümde okuyor ve çok fazla ön yargılısınız.
-Hayır o kız gerçekten gıcık. Söyle ona bir daha benimle veya arkadaşlarımla alay eder gibi konuşmasın gerçekten kötü olur.
-Hey, neden sıkıntılarını sevgilinle paylaşmıyorsun? Hem o daha anlayışlı ve sorunlarına daha çabuk çözüm bulur.
-Neyi sevgilimle paylaşıp paylaşamayacağıma ben karar veririm.
-Doğru, Jennifer Greenway, her zaman dik başlı, kendi aklı kendine yeten, umursamaz bir kız değil mi?
-Şöyle söylemeyi kes! Anlamıyor musun artık değiştiğimi söyledim ama sanırım senin gözün başka yerlerde olduğu için en yakında arkadaşının artık farklı biri olduğunu göremiyorsun.
-Ne saçmalıyorsun sen, gözüm başka bir yerde falan değil!
-Öyle mi? Öyleyse neden o kızı bu kadar savunuyorsun eskiden beni korurdun. Şimdi benim yerimi başkası aldığına göre ondan hoşlanıyor olmalısın.
Bu kız ne saçmalıyordu? Ben burada ortam sakinleşsin diye uğraşırken o hakkımda saçma sapan yorumlar yapıyordu. Şu an gerçekten sinirlendiğimi hissediyordum. Kendimi her zaman kontrol ederdim ama bu sefer sanırım öyle olmayacaktı.
-Evet, hoşlanıyorum. Kim bilir belki de biz de Alan ve sen gibi harika bir çift oluruz.
Bunun üzerine jenny başka bir şey söylemedi ve oradan uzaklaşmıştı. Eminim o beni asla kıskanmazdı çünkü kıskanması için önce benden hoşlanması gerekiyordu. Sanırım bana karşı duyduğu tek duygu öfkeydi. Zaten son zamanlarda ya ben ona öfkeleniyordum ya da o bana. Arkamı dönüp yürümeye başladığımda gördüğüm görüntü beni şok etti. Ne yani başından beri bizi dinliyor muydu? Yavaş adımlarla ve gülümseyen sevimli bir suratla yanıma geldi ve içten şekilde adımı söyledi.
-Peter.......