Note:
The picture is not mine I got it from google or pinterest.
----------------------------
Aceville Park 8:00 PM
Palagi na lang nangyayari ang ganito.
Pag akala ko okay na ako at mga tao sa paligid ko, pag akala ko tahimik at maayos na ang buhay ko at magiging okay na ang lahat, palaging may nangyayaring sisira sa pagaakala ko.
Hindi ako pala-kaibigan dahil I treat my friends as family. I trust them like I trust my relatives.
I love them like how I would have love my siblings kaya masyadong masakit sa akin yung ginawa ni Cade.
Nasasaktan din ako para sa mga kaibigan ko specially si Aden.
Masakit na itanggi ka ng harap-harapan ng isang taong nakasama mo halos buong buhay mo.
Mahirap tangapin na ang taong pinili mong maging parte ng buhay mo ang syang mananakit sayo.
Nakaupo ako sa taas ng slide sa playground ng park. Dito kami madalas tumatambay nila Aden at Cade pagkatapos namin maglaro ng basketball sa court.
Madami din silang kwento sa akin tungkol sa mga nangyari sa kanila noong mga bata pa sila dito sa playground na 'to.
Dito din sila nagkakilala ni Aden, kaya dito kami maguusap at siguraduhin nya lang na maganda ang rason nya dahil hindi talaga katangap-tangap ang ginawa nya.
"Kanina ka pa ba dyan?" tanong ni Cade sa akin.
Umiling lang ako pero hindi ko sya nilingon. Alam ko na kanina pa sya nakatayo sa may likuran ko pero hindi ko sya pinansin.
"Look Yell, hindi ko talaga intensyong ee deny kayo at saktan kanina.
Pagdating namin sa mall kanina napagusapan namin ang tungkol sa mga kaibigan na meron kami
At nahalata kong ayaw ng mga pinsan ni Maybel sa mga taga school natin lalo na yung enigmatics na napapabalitaan nila at sinasang-ayunan naman sila ni Maybel.
Wala akong choice kanina kaya sana maintindihan mo, nyo."
"Meron kang choice. Mali nga lang ang pinili mo. Hindi mo nga inalam kung ano ba talaga ang nangyari. . .
Tingin mo hindi ko alam na ayaw sa amin ni Maybel bilang mga kaibigan mo?
Baka nakakalimutan mo ako ang gumawa ng paraan para "Magkakilala" kayo.
Alam mo ba kung bakit gagawan ko pa rin ng paraan para magkakilala sila Aden at Emma?
Kwekwentohan kita at sana makita mo kung ano ang pagkakaiba nila at baka matauhan ka."
"Minsan narinig ko silang magpinsan na naguusap tungkol sa mga gusto nila sa lalaki.
Ang gusto ni Maybel gwapo, mayaman, bigatin ang apelyedo, matured at higit sa lahat bigatin ang mga kaibigan.
Naisip ko lahat nun meron ka maliban dun sa huli pero dahil malaki ang tiwala ko sayo sumige pa rin ako. Friends for life nga tayo diba?
Tapos si Maybel naman ang nagtanong kay Emma.
Alam mo ba kung ano ang sagot nya?
Basta mabait at mahal ako sapat na.
Ngayon alam mo na ba ang pag kakaiba
nilang dalawa?" Tanong ko sa kanya.
"Okay lang sa akin kung balewalain mo ako, sina Margaux at Aina? maiintindihan ko pa ee malay ko ba kung magkaiba ng defination natin ng pagkakaibigan pero si Aden?
Si Aden na bestfriend mo, kababata mo, bestfriends ang mga magulang nyo, makapitbahay kayo, si Aden na tinuring kang kapatid idedeny mo na kakilala mo para lang ano?
Para walang masabi ang mga pinsan ni Maybel sayo?
Ganyan ba ang pagmamahal sayo?
Kailangan baguhin ang pagkatao ng taong nagmamahal?
Kailangan sundin lahat ng sinasabi ng minamahal para lang walang away?
Bakit? sino ka ba para saktan si Aden ng ganito?
Ginto ba yang hangin na ibinubuga mo para um-ere ka ng ganito?
Ee kung pag buhulin ko kayo ni Maybel" dagdag ko pa.
Nahihilo na ako sa sobrang galit na nararamdaman ko. Konti na lang at masasaktan ko si Cade kaya bumaba ako ng slide at tumayo sa kabilang side ng slide.
In case hindi ko mapigilan ang galit ko ay hindi ko sya mapupuruha dahil may nakaharang sa pagitan namin.
"Cade!! mag isip ka naman dahil kung pagmamahal yan dapat minamahal ka nya kung ano ka!
Kung sino ang mga kaibigan mo at dapat mahalaga din sa kanya ang mga taong mahalaga sayo.
Hindi ka project para karerin nya, lalong hindi ka bobo para magpaloko ng ganito. So anong gusto mong mangyari ngayon?
hindi na tayo magkakaibigan?
Fine!
Dahil hindi kawalan ang mga taong katulad mo, walang pagpapahalaga sa mga kaibigan na alam mo namang mga tunay na kaibigan mo.
Hindi ako manghihinayang sa isang katulad mo, masyado kang sakim at puro pansariling kaligayahan lang ang iniisip mo.
Sige tingnan natin kung hangang saan ka magiging maligaya dyan sa "girlfriend mo"
At bago ka mag isip na wala kaming kwentang kaibigan itatak mo yan sa isipan mo na
IKAW" ang UNANG tumalikod sa pagkakaibigan natin.
Sana bago mo ginawa yun ay inisip mo kung ano ang mararamdaman namin.
Specially Aden at sana naalala mo rin na masakit akong gumanti lalo na kung nasaktan ako ng matinde" pag kasabi ko nun ay tumalikod na ako
Pero bago ako tuluyang umalis ay narinig ko syang umiiyak.
Humigingi ng patawad,
Pero masakit ang ginawa nya. Masyado pang maaga para sumagi sa isip ko ang magpatawad.
Hindi lang ordinaryo ang ginawa nya sa amin.
Wala akong pakialam kung ano ang tingin ng ibang tao sa amin dahil kami-kami lang ay sapat na para sa aming magkakaibigan kaya ang ikahiya ka ng sarili mong kaibigan ay isa sa pinakamasakit na bagay na maari mong maramdaman
Dahil inasahan mong kakampi mo sya pero takot pala syang mahusgahan ng dahil sa pagkakaibigan ninyo.
Hindi ganoon ang tunay na kaibigan. Sana maging masaya sya sa napili nyang tao na mamahalin.
Nagmamadali akong sumakay ng jeep pagkalabas ko ng village nila Cade kaya hindi ko nasagot agad kung sino man ang tumatawag sa akin nung sandaling yun.
Pagkababa ko ng jeep ay tumunog ulit yung phone ko.
"Hello Yell this is your Mama Franz. Darling, Ichi left again without his bodyguard. Can you look for him. Make sure he's alright".
"Hayss ano pa nga po ang magagawa ko. Itetext ko na lang po kayo pag nakita ko na si Ichi" sabi ko tsaka ibinaba yung tawag.
Hayss ano ba naman yan, dami naman ng epal sa buhay ko ngayon.
Una kong pinuntahan ang club na pinagtratrabahoan ko. Baka kako bumalik sya doon at hindi naman ako nabigo.
Yun nga lang lasing na sya.
Tinext ko si Mama Franz bago ako pumasok ng club.
"Woi Yell! anong ginagawa mo dito? off mo ngayon ah?" tanong ni Romy sa akin ng makalapit ako sa bar.
Itinuro ko si Ichi "Ipinapasundo ng mama nya sa akin."
Tumango naman si Romy at inasikaso na yung ibang customers. Tinapik ko si Ichi pero hindi ito lumingon. Tiningnan ko ang mukha nya, tulala.
"Hoy Ichi uwi ka na daw" sigaw ko dahil malakas ang tugtug dito sa club.
Nginitian lang ako ng loko. Ngiting halata namang plastic.
Hinila ko na sya patayo pagka-ubos nya nung alak na iniinom nya. Inalalayan ko sya palabas ng club at tiningnan ko kung nagreply na ang mama nya.
"Dito lang tayo sinabi ko na sa mama- err kay Dustine kung asan tayo at ipasusundo ka daw nya"sabi ko kay Ichi.
"Yell. . .
Pwede ba ulit makitulog sa inyo?" tanong ni Ichi.
Nasamid naman ako sa laway ko. Ano bang akala nya sa bahay ko?
"Bakit naman? I'm sure mas comportable ka sa sarili mong bahay" sagot ko sa kanya. Iniharap nya ako sa kanya tsaka tinignan sa mata.
"Please Yell. I really don't want to go home right now. I don't want to see my parents yet."
Ano ba kasi ang problema nito?
"Please Yell I just need to get away from my family. I have a problem and I still can't decide what to do so I'm so confused right now, I can't go home."
"Bakit hindi ka magsabi sa parents mo kung ano ba yang problema mo para matulongan ka nila"sabi ko.
"I can't tell them.
Not yet" sagot nya.
"If I let you sleep in my house will you tell me kung ano man yang gabundok mong problema?" tanong ko sa kanya.
Tiningnan nya muna ako ng matagal tsaka unti-unting tumango. Tinext ko naman agad si Mama Franz at pumayag naman ito.
May tiwala naman daw sya sa aming dalawa kaya okay lang daw.
Naglakad lang kami pauwi at habang naglalakad kami ay biglang umulan ng malakas na may kasama pang hangin.
"Lakad lang, malapit lang naman ang bahay mo diba?" sabi ni Ichi. Tuloy lang kami sa pag lalakad ng medyo humigpit ang pagkakaakbay nya sa akin.
"F*cking rain" bulong nya pero dahil nga masyado kaming malapit na halos yakapin nya na ako ay narinig ko yun kaya tiningnan ko sya, ng matagal.
"What?" tanong nya.
"I like rain" sagot ko sa kanya habang nakatingin pa rin sa kanya.
"I like it more than anything
because only rain can hide the tears when you're in pain."
Pagkasabi ko nun ay nagtuloy na ako sa paglalakad pero pinigilan nya ako at niyakap mula sa likod.
"I'm in so much pain right now and I don't know who to turn to or to whom am I going to share my problems without risking anyone's safety.
I'm so confused right now and I can't do anything about it." Tahimik lang ako habang sinasabi nya yun.
Wala akong maoffer sa kanya na advice kasi hindi ko alam kung ano ang problema nya.
Wala ako sa posisyon para mag demand na sabihin nya sa akin kung ano ang problema nya. I can't give him comfort ng hindi mag reresulta ng awkwardness sa aming dalawa.
The only thing I can give him ay assurance na hindi sya nag iisa ngayon.
That he can count on me kung gugustuhin nya pero kailangan sa kanya mangaling yun dahil sya ang nangangailangan ng tulong sa problem nya.
If he wanted me as his friend, he only need to ask.
"Halika na, lumalakas na masyado ang ulan" yaya ko sa kanya.
Habang naglalakad kami ay naka akbay pa rin sya pero halos nakasubsob na ang mukha nya sa toktok ng ulo ko.
Hanggang dibdib nya lang kasi ako at nabibigatan ako pero hindi ako makareklamo dahil alam ko umiiyak si Ichi.
Para sa akin tears that are shed because of sadness are meaningful. Iiyak ka lang pag masyado ng masakit at mahirap.
Tears that are shed by guys are exceptional, the purest truth that you can see in a man.
They always act tough that's why when they cry, they are on their weakest and should not be mock or ridiculed.
So I let him, hanggang nakarating na kami sa bahay ko.
"Do you want to shower first or drink something hot?" tanong ko sa kanya.
"I wanna sleep" sagot nya.
"Magshower ka muna para iwas sakit" sabi ko pa habang nagpatiuna na akong pumasok sa kwarto ko.
Isa lang ang cr sa bahay ko at nasa room ko yun. Wala naman kasi madalas bumisita sa akin maliban sa friends ko. Binigyan ko sya ng tshirt tsaka boxer shorts.
"Naiwan yan nila Aden nung magovernight sila dito.
Hindi na nya kinuha para next time hindi nya na daw kailangan magdala ng damit. Psh tamad-" napahinto ako sa pagsasalita ng bigla nyang hinubad ang tshirt nya sa harapan ko kasabay ng pantalon nya.
Sa totoo lang hindi ako naiilang makakita ng lalaking halos naka brief na lang.
Kadalasan nga kasi lalaki ang close friends ko at trinatato nila akong one of the boys pero weakness ko ang abs lalo na at parang nag ta-tan ata itong si Ichi.
Hindi ko type ang maputi na lalaki kaya heto ako ngayon, nganga.
Natauhan lang ako ng isuot nya na yung tshirt at huhubarin nya na sana ang pang ibaba nya kaya dali-dali akong tumalikod.
D*mn sayang yung abs tehehe.
"Tapos na akong magbihis. Magbihis ka na rin" sabi sa akin ni Ichi.
"Ah-a oo sige" sabi ko tsaka pumunta sa cr. Magshoshower sana ako pero kumatok si Ichi sa pintuan.
"Woi Yell matagal ka pa ba dyan? Magbihis ka na lang inaantok na ko woi!" sabi nito habang kumakatok pa rin.
Mukhang may pinagmanahan si Dustine sa pagigingmakulit pag lasing.
"Ok sige, lubayan mo ang pintuan ko baka magiba yan babatukan kita" sagot ko.
Mabilis na nag e-evaporate ang pasensya ko sa tao na 'to.
Nagbihis lang ako tsaka lumabas na.
"Higa na tayo" yaya nya.
Nagtataka naman ang tingin ko sa kanya. Weird ang mga kinikilos nya. Humiga na ako at sumunod naman sya sympre apat ang unan ko isa lang sa kanya.
"Yell, aren't you gonna ask me kung ano problema ko?" tanong nya.
"Hindi, mukhang kaya mo naman ee. Ang taong nangangailangan ng tulong, nanghihingi ng tulong at nagkukusang magsabi ng problema.
I don't think kailangan mo ng tulong, tingin ko kailangan mo ng karamay."
Tumagilid naman sya paharap sa akin. Buti at medyo malapad ang kama ko kaya may agwat pa rin sa pagitan namin.
"You're really something" sabi nya na nakangiti pa.
Pumikit na ako dahil inaantok na ako. Napagod ako dahil sa mga pinagdaanan ko ngayong araw na 'to, tsaka ko na iisipin ang possibleng problema nitong si Ichi.
"Itulog mo yan, antok lang yan" pagkasabi ko nun ay tuluyan na akong nakatulog.
Ichi Pov
Nakatingin lang ako sa kawalan at nagbabakasakali na makita ko ang solusyon sa problema ko.
hayss bakit naman kasi ganito. Palagi na lang komplikado ang mga nangyayari sa buhay ko. Pagod na ako kakaabot sa mga expectations ng parents ko sa akin tapos dadagdag pa ang ganito kalaking problema.
Um-order pa ako ng isang shot.
Napansin kong wala si Yell dito ngayon, mukhang off nya. Isa pa pala ang babaeng yun na nanggugulo sa isipan ko buong araw.
Pagka gising ko kanina at nakita ko sya ay nakadama ako ng hiya dahil nakayakap na pala ako sa kanya habang sya ay mahigpit pa rin ang kapit sa unan nya.
Bumilib din ako sa kanya dahil hindi sya yung tipo ng babae na maarte at pa-impres,
she's a "what you see is what you get" kind of girl at maswerte ang kapatid ko sa kanya.
Napansin ko rin na parang balewala lang sa kanya na pinatulog nya ako sa tabi nya kahit kaming dalawa lang.
Pagkatapos ay hindi nya na ako pinansin mula noong pumasok kami sa school.
Ako na tuloy ang lumapit para magpasalamat sa ginawa nyang pagtulong sa akin.
Kung si Britina yun or some other girl baka sila pa mismo ang nagkalat sa school ng kung ano-anu tungkol sa nangyari.
Lalo na at wala syang kasama sa bahay.
"Woi" lumingon naman ako kaagad at nakita ko si Yell.
"Hoi Ichi uwi ka na daw" sabi nya. Nginitian ko naman sya at kitang kita ko na napangiwi sya.
Mukhang nahalata nya na peke yung ngiti ko. Well sa bigat ng problema ko, hindi na ako mag tataka.
Pagkarating namin sa bahay nya ay minadali ko syang magbihis na lang at wag ng magshower.
Hindi ko alam kung bakit may peace of mind ako pagnakikita ko sya, payapa at magaan ang loob ko pagkasama ko sya,
At pag ganitong katabi ko sya pakiramdam ko ang lakas-lakas ko, na kaya ko lahat ng problema ko. Siguro kasi kahit mag isa syang namumuhay ay masaya sya.
Nagtra-trabaho man sya sa gabi kontinto naman sya at higit sa lahat, hindi man sya sosyal at sikat ay may mga kaibigan syang tunay.
Hindi sya tipikal na babaeng teenager.
Sabi nga ni Britina damit pa lang loser na daw tingnan
But if you look into her eyes makikita mong meron syang itinatago at sigurado kang piling tao lang ang nakakita nun.
Dahil dyan ay sobra ang curiousity ko na makita kung ano man ang itinatago nya.
Naiintriga ako sa pagkatao nya lalong lalo na sa mga bagay na nararamdaman ko pag kasama ko sya.
Huminga ako ng malalim tsaka pumikit.
Mabilis ang hila ng antok sa diwa ko ng may maalala ako.
Napadilat ako at tumitig sa kanya.
Ano ang nangyari doon sa mga lalaking nangtrip sa akin?
Ang huli kong natatandaan ay nung napasuka ako dahil sa lakas ng pagkakasuntok sa sikmura ko.
Anong nangyari pagkatapos nun?
--------------------------------------------------