Ya ben sevdim abi,çok sevdim.Kokusunu hiç tanımadığım,ellerini resimlerde incelediğim bir adamı sevdim,deli gibi.
Ama sevmekle kalmadım sadece,çok da acı çektim.Sevilmedim tamam,ama her gün bir başkasıyla duydum adını.Hiç sevmedin tamam,ama her gün hiç sevmeyeceğini duydum birilerinden,defalarca ve defalarca.Her söylenenin karşısında ağlamamak için sıkarken kendimi gülümsemek zorunda kaldım,kahkahalarımla inlettiğim yerlerden hıçkırıklarla geçtim.Sadece sevmedim yani ben,sevdiğim gibi sevilmedim de.
Ama ben kabullendim bazı şeyleri.
Sevilmedim,kabullendim.
İstenmedim,kabullendim.
Hıçkırıklarımı kahkahalarımla harmanlayarak kabullendim.
2 cümle yazıp kendimi anlatacak kadar cesaretim yoktu,ama yazamadığım için içimde büyüyen şeyler oldukça çoktu.
Ben de buraya yazdım sana yazamadığım her şeyi.Ben hep yazdım,sen hiç okumadın.
Ben bir tek sen oku diye yazdım,bir tek sen okumadın.
Ben hiç sevilmedim ama böyle.Hiç bana gerçekten aşık biri olmadı mesela,sadece beş dakika yan yana durabilme şansımız olacak diye kimse sevinmedi.Kimse sesimi özlemedi,yada kimse beklemedi bir defa göz göze gelebilmek için.Ben hiç umrunda olmadığım insanlar için ağlarken,hiç sevilmedim aslında.Hiç.
Sevmemeye kıyamayacak kadar sevsen yeterdi oysa,fazlasında gözüm yoktu.'Böylesi sevdiğim için,bir kördüğüm oldu içim.'