"W-What the hell, Rachiel?"
Napalunok ako at hinawakan ang dalawang basong laman ng kahon. The other one contain cracks on it, pieces barely even complete but still glued, while the other one looks good as new. The familiarity of these glasses struck me.
"I know it's too late but, I still want to apologize for accidentally shattering your glass back then," paghingi niya ng tawad. "When you left the shards, I tried to put them back together. But obviously, basag na basag na ang ibang parte kaya hindi perpekto. So I had to ask someone to make another glass, exactly the same."
Nanatili ang aking mga mata sa dalawang baso sa kahon. Hindi ako makapaniwala na sinubukan niyang buoin muli ang nabasag na baso. And he succeeded. Doesn't look the same as before, of course, but he fixed it!
"Tangina ka, kailan mo pa... kailan mo pa 'to pinagawa?"
"The broken one, I fixed it myself the day it was shattered. Then the other one, I had it personalized few days after. I just... don't know when, where and how to give it back to you. So I kept it first, until now."
Umawang ang aking labi. Ang tagal na palang nasa kanya 'to. Ilang taon na ang nakakalipas mula noong naganap ang eksenang 'yon sa banyo. High school pa 'ko no'n. Hindi ako makapaniwalang binuo niya ulit!
"T-Thanks," untag ko. "This means a lot."
Akala ko wala na ang ala-ala ni Lola. Hindi ko akalain na mahahawakan kong muli ito. Hindi man kasing ayos noon, at least nahahawakan ko nang muli.
"I knew you'd say that."
Umismid ako. "Ulol! Dapat lang na ginawa mo 'to! Ikaw nakabasag!"
He smiled and reached for the once shattered glass. I saw him trace his fingers on my name, still quite visible, thanks to whatever glue he used.
"This made you feel better yeah?"
I shrugged off my shoulders, but my lips cannot deny that these glasses indeed made me feel better, at least, temporarily.
"I think I have a new favorite view."
Napakunot ang aking noo. "What?"
Kinuha nito ang telepono at binuksan ang camera application. Nagtataka man ay hinayaan siya sa ginagawa. Hinarap nito sa akin ang cellphone at kaagad kong nakita ang sarili.
"This one. My favorite."
The fuck?
"Shuta ka! Huwag mo muna akong landiin ngayon."
Kanina lang siya umamin sa akin, ang bilis naman ng mga galawan. I didn't expect that the snob Rachiel James Cornelia has this side. He's so full of surprises.
"I will make landi anytime I want."
Biglang nag-init ang pisngi ko. Sanay ako sa ka-konyohan dahil ganoon kami minsan nila Le but I don't know why the fuck that sounded too cute. Are my ears okay?
"You don't like me, yes. But I'll change that," he remarked, sounding determined. I plastered a smirk.
"As if."
Kahit gwapo siya at bumabait na sa akin ngayon, hinding-hindi ko siya magugustuhan. He's just not my type.
"We'll see, Roanne. We'll see."
He's so full of himself. Bahala nga siya sa buhay niya. Hindi naman ako marupok sa mga ganyan. Minsan lang...
We had our lunch, few minutes after. Rachiel kept me distracted, because according to him, I look like I might break down at any moment. He's right though, kaya kahit pang-iinis lang ang naitulong niya, hinayaan ko na lang.
We did not talk about my family issue anymore. But I still can't help but to think about it during the gaps and in between such moments.
"Do you want to rest already?" tanong niya nang makabalik kami sa opisina. Tumingin ako sa suot na relo at nakitang dalawang oras pa bago ang dapat na out.
"You'll tolerate that, Mr. Cornelia?"
Nagkibit-balikat ito. "You're an exemption."
"Kikiligin na 'ko n'yan?"
Benefits ko 'yon ha? Puwedeng umuwi kahit hindi pa naman oras, dahil may gusto siya sa akin? Internship here isn't that bad after all. But that won't change my mind.
"Why? Kinikilig ka na?"
Napairap ako. "Bobo, hindi maka-sense ng sarcasm."
Rachiel bit his upper lip just to suppressed a smile. 'Yan na naman siya.
"Hobby mo talaga 'yan 'no?"
Umukit ang pagkalito sa mukha nito. "What?"
"I always see you biting your upper lip. Buti hindi ang pang-ibaba ang kinakagat mo?"
Ako kasi, lower lip ang madalas mapagdiskitahan, gaya ng iba. Kaya nagtataka lang ako sa lalaking 'to.
"I don't know. Nasanay na 'ko," he answered. "But maybe, now that you're here, ikaw na ang kakagat sa pang-ibaba."
Shuta? Ano raw?
Naramdaman ko ang pag-akyat ng init sa aking pisngi. Mabilis akong huminga ng malalim upang hindi nito mahalata. I won't let him take the point this time. Oras na upang ako naman ang makahigit. Kaya dahan-dahan akong humakbang palapit dito. I tiptoed and inched my face towards his.
"Let me."
I saw how his face reddened at what I just did. Namilog din ang kanyang mata kaya naman napansin ko kaagad ang tsokolateng kulay nito. Halos mapangisi ako. Nagpapanggap na matapang, tameme naman pala kapag pinatulan.
Wearing a naughty grin, I retreated before grabbing my bag and the box he gave me and then started to march towards the door, partially leaving him still in state of shock.
"Thank you for today, Mr. Cornelia. I'll be off," paalam ko at tuluyan nang lumabas ng pinto.
Still an amateur in flirting, Rachiel. Don't even dare.
Nang makasakay sa loob ng aking sasakyan ay bigla akong inatake ng pagod. Napakaraming nangyari ngayong araw. Napakarami kong natuklasan. Napakarami kong iniluha.
So much for my first day.
Hindi ko alam kung gaano katagal akong naglagi pa sa aking sasakyan, nag-iisip kung anong gagawin. Kung kaya ko bang umuwi ulit. Tangina, ang bahay na 'yon ay hindi na naging tahanan para sa akin.
But what can I do? Wala naman akong ibang mapupuntahan. I just hope that my father won't be there. Ayaw ko muna siyang makita. Si Mommy, bahala na siya sa buhay niya. Nakakapagod nang umintindi.
Mabigat man ang damdamin ay pinilit kong magmaneho pabalik ng bahay. Halos mapaatras ako nang makapasok sa loob ng village namin, dahil sa kaayawan sa pag-uwi.
Pagkapasok ko pa lamang sa loob ay mukha na ni Daddy ang unang sumalubong sa akin. Hindi ko alam kung ano ang ginagawa niya rito. Dapat naroon siya sa bahay ng ibang pamilya niya, nagpapakasaya.
"I called you," sambit niya na parang hindi ko alam na tumawag siya.
"I was working," tugon ko at pasimpleng iniikot ang dalawang mata. "Why did you call anyway?"
"I need to tell you something."
Umangat ang isang gilid ng aking labi. May pakiramdam ako sa sasabihin nito subalit huli na ang lahat. Alam ko na bago pa man niya masabi.
"Alam ko na 'yan, Dad..." humakbang ako palapit. "Pero gusto ko pa ring marinig kung paano mo sasabihin sa akin ang tungkol sa kapatid ko. At ang tungkol sa ina nitong babae mo."
Nakitaan ko ng gulat ang kanyang nagdilim na mukha. Marahil ay hindi nito inaasahan na alam ko ang tinatago niyang sikreto sa loob ng mansyon na 'yon. If I remember it clearly, last time he told me that he didn't cheat. Kung hindi, bakit may nabuong Cecille?
Tunay ngang walang sikretong hindi nabubunyag. Aalingasaw at aalingasaw ang baho ng mga sinungaling.
"So you know."
I looked up on our high ceiling, hampering tears that might pool my eyes any moment from now. Pagak akong ngumisi sa kanya.
"You're a liar, Dad. H-How could you?" Umiling ako. "Pareho lang kayo ni Mommy. Ang tagal n'yo na akong niloloko, pero heto ako! Napakatagal ding nabulag at walang kamalay-malay sa lahat!"
"It's not my fault, Roanne. Pinikot ako ni Rowana, halos dalawang taon matapos naming maghiwalay ni Cora. She got pregnant so I had no choice but... to marry her, and try to move on."
Naramdaman ko ang sakit mula sa mariing pagkagat ng sariling labi. Subalit walang laban 'yon sa sakit na sumugat sa aking puso.
So that's the reason why they were never affectionate nor intimate towards each other. Kaya pala... hindi ko naramdaman na mahal nila ako, lalo na ni Daddy, sapagkat hindi niya ako ginustong mabuo.
"It was a marriage made out of toxicity. God, I don't have an idea how I lived with that for more than twenty years. But at least now..." he sighed. "We're already divorced."
Naestatwa ako, kasabay ng pamimilog ng namamasang mga mata. Tama ba ang narinig ko?
"W-What?"
Alam kong sa ibang bansa sila kinasal, kaya posible iyon. Ang hindi ko inaasahan ay naisagawa na pala nila 'yon. Kailan pa?
"It was a mutual decision, Roanne. It got approved a few months ago." Tumulo ang luha ko.
"Mutual decision? How about me, Dad? Anak n'yo ko! B-Bakit... h-hindi ko alam?"
Wala akong kamalay-malay na matagal na pa lang walang bisa ang kasal nila. Putangina lang.
"That's why I'm telling you rig-"
"That's not it! Ang tanong ko, b-bakit hindi ko man lang nalaman o bakit ni hindi n'yo sinabi bago pa man kayo magkapirmahan!"
"For what, Roanne?!" he blurted. "It's not like you can do anything about it. Wala ka namang magagawa kaya wala ring kwenta kung malalaman mo!"
Hindi makapaniwalang nilabanan ko ang kanyang titig. Talagang pagdating sa akin, wala silang pakielam. Ang sakit isipin. Ang hirap tanggapin.
"Kahit bilang respeto lang, Dad..." humikbi ako. "H-Hindi n-naman porke... anak n'yo lang ako, hindi na dapat nirerespeto. K-Kahit ba wala akong magagawa, a-at least may ideya ako. Hindi 'yung m-magugulat na lang ako na w-wala na pa lang... bisa ang kasal n'yo!
Pinalis ko ang aking luha, sumagap ng hangin, at muling nagsalita.
"Anak pa ba ang tingin n'yo sa akin ni Mommy?" I shook my head in disappointment. "Kasi kung ako ang tatanungin, h-hindi ang isasagot ko. Dahil 'yon ang ipinaramdam n'yo."
Bitbit ang dalang mga gamit ay tinalikuran ko si Daddy. Nakakailang hakbang pa lamang ako nang marinig ko itong muling magsalita.
"Roanne."
I stopped but didn't looked back. Nakatiim bagang na tumalim ang aking tingin habang hinihintay ko ang kasunod ng kanyang sasabihin.
"I discovered that I had a child with Cora just recently. I'll introduce you to your sister properly this time. Be nice."
I gasped and did not say a word. Instead, I continued walking, totally leaving my father downstairs.
Humihikbi akong dumapa sa kama pagkapasok pa lamang sa loob ng kwarto. Siguro kung may kasama lamang ako sa loob, mababahala sa paraan ng pagtangis ko.
This is the first time I cried so hard in my whole life. I had experience so many break ups with my exes but I never weeped this way. Ngayon lang. Because knowing that my parents really separated, just broke my heart. May mas sasakit pa ba sa pagiging produkto ng broken family?
Kahit naman hindi naging masaya ang pamilya namin, mga magulang ko pa rin sila. At walang araw na hindi ako umasang... darating ang panahon na magiging maayos din ang pag-sasama nila. At mararamdaman ko rin ang init ng kanilang pagmamahal.
But I failed, fucking big time. Or should I say, they failed me. They failed as a couple, and they failed as a parent.
I was a fruit of an unwanted copulation. Can be one-sided, but still, unwanted by my father. Mula noon, at mukhang hanggang ngayon.
I had no idea how long I cried, so as when I fell asleep. Basta nagising na lamang ako sa katok ng kasambahay namin at nagsasabing pinapababa raw ako ni Daddy.
Hindi dapat ako bababa subalit nang malamang nariyan ang bago nitong pamilya ay napagdesisyunan kong maligo at mag-ayos. I'm no coward. I don't want to show those worthless people that I'm greatly affected. Si Rachiel pa lamang ang nakasaksi ng pag-iyak ko at wala akong balak dagdagan.
I stared at my face in the mirror. Bahagyang maga ang aking mata dahil sa labis na pag-iyak. Kaya naman naglagay ako ng kaunting make-up at nagsuot ng specs. Pagkatapos ay bumaba na ako.
Habang bumababa ay naalala ko ang pangyayari nang unang beses kong makilala ang mga ito. Puno rin ng halakhakan ang sala namin. An image of a happy family conversing on their living room. And I felt like a shadow, lurking behind.
I stared at them like a hawk, and that didn't faltered even after they acknowledge my presence. Hindi ko alam kung saan humuhugot ng kapal ng mukha ang mag-inang ito.
"Be nice to your sister, as well as to your future stepmother," paalala ni Daddy.
Future stepmother? I can't believe it.
Bumababa ang matalim kong titig sa kamay ni Daddy at ni Cora na magkahawak. Pasimple akong umismid, subalit nabitin nang mapansin ang daliri nito.
"We're planning to get married soon, Roanne."