Βιαζομουν για την δουλεια σχεδον ετρεχα .Με μια φορα, σαν τον ανεμο.Ετσι οπως ετρεχα, επεσα πανω σε ενα αγορι, γαλανοματη με ισια κορμοστασια και μια γοητεια που παραλιγο να με τρομαξει.Επεσα ,οπως επισης και αυτος.Με σηκωσε,απλωσε τα απαλα του χερια και με πηρε αγκαλια.Ενιωσα μια φλογα στην καρδια μου, δεν μπορω να το περιγραψω.Μολις σηκωθηκαμε ζητησαμε συγνωμη ο ενας στον αλλον. Αυτος,.για να επανορθωσει με πηγε για φαγητο φαγαμε και χωριστηκαμε.