De toekomst was anders.
Steve wist dat dat niet echt een diepe uitspraak was, maar de verschillen vielen hem elke dag op. Sommige verschillen waren positief, en sommige waren negatief – maar meer op een nostalgisch dan objectief manier.
Een nacht, niet lang na de Slag om New York, terwijl hij met de andere Avengers in Avengers Tower naar een of andere soap zat te kijken. Hij zat niet echt op te letten en toen hij naar het scherm opkeek zag hij wat twee mannen op een afspraak bleek te zijn.
Zijn eerst gedachte was dat dit een soort parodie was. Maar de romantische sfeer wankelde nooit om een grap te maken.
Hij was zo betoverd door dit koppel, deze verliefde mannen, dat hij niet merkte hoe de anderen goed op zijn reacties lette. Tony, Natasha, en Bruce keken voorzichtig naar hem, onzeker hoe hij zou reageren. Natuurlijk hoopte ze op het beste, Steve was tenslotte een fatsoenlijke vent. Tot nu toe had hij zich niet vreemd gedragen met vrouwen of mensen van kleur. Maar, aan de andere kant, was hij wel in de jaren dertig opgegroeid.
Op de tv knielde de blonde man en hij greep in zijn jas voor een ringdoosje. Steve hapte licht naar lucht met glimmende ogen terwijl de andere man huilend knikte. Ze omhelsden elkaar, en lachte toen ze hun evenwicht verloren en op de grond tuimelde.
Steve werd plotseling bewust dat de anderen naar hem keken en stond snel op. "Uh, wc," mompelde hij en haasten zich van de kamer. Hij wist hoe het eruit zag en wat de anderen van hem dachten, maar hij wilde niet dat ze zagen hoe emotioneel hij op een soap reageerde.
Hij vond een lege gang en leunde tegen de muur, zijn ogen dicht geknepen. Hij haalde trillerig adem en probeerde de tranen weg te houden.
Flitsen van herinnering kwelde zijn gedachten. Snerende gezichten. Pijnlijke woorden die als klappen vielen. Echte klappen waarvan hij zich in donkere plekken moest verstoppen. Er waren ook betere herinneringen bij. Lachende blauwe ogen. Wetende glimlachen. Kussen in donkere verstopplekken. Een smal bed met verwarde benen.
Maar altijd in het geheim.
"Steve?" zei een zachte stem.
Steve schrok een beetje en draaide even weg om de sporen van tranen weg te vegen. Toen hij terugkeek zag hij Natasha daar staan, armen gekruist en tegen de muur leunend. Ze zag er bezorgd uit.
"Hé, Nat," zei hij, en grijnsde een beetje om de heesheid van zijn stem.
"Gaat het?" vroeg ze, en Steve realiseerde zich dat ze echt wilde weten. En hij wist niet wat te zeggen.
Het is een bijna boven menselijke daad om iets hardop te zeggen dat altijd een geheim tussen twee mensen is geweest, iets wat nooit boven fluisterend is uitgesproken.
Dus hij schudde zijn hoofd.
Nat perste gewoon haar lippen, knikte en omhelsde hem.
LGBT-geschiedenis werd dus aan zijn lijst van onderzoeksonderwerpen toegevoegd, een belangrijke categorie op zichzelf. Met Nat aan zijn zij keek hij huilden naar documentaires over Stonewall. Zijn eerste Pride maakte hij mee van een afstand omdat hij nog niet klaar was om mee te doen.
Op een dag had Steve Nat weer uit de kamer getrokken om haar te vertellen over iets nieuws dat hij had ontdekt (Elton John!), zei ze, "Steve, ik wil je niet onder druk zetten, maar heb je nagedacht over de anderen vertellen? Ik weet zeker dat ze er helemaal oké mee zouden zijn."
Hij keek haar onzeker aan. "Weet je het zeker, ik bedoel, ik mag ze allemaal wel, maar..."
"100% zeker," zei ze. "Ze weten dat ik pan ben, en ik ben vrij zeker dat er iets tussen Tony en Bruce is, er is daar zo veel spanning."
Het voordeel van het internet was dat het zijn onderzoek veel makkelijker maakte – niet allen oven de geschiedenis dat hij gemist had, maar ook over mensen dingen deden nu, hun verhalen en belevenissen. Steve las elke how-to artikel over uit de kast komen. Maar het maakte niet uit hoeveel hij las, hij voelde er niet klaar voor.
Dat was tot een dag, toen Steve net terug was van hardlopen, hoorde hij zijn naam op de tv. Hij ging de kamer binnen om te zien waar het over ging.
Een politici die hem vaag bekend was – wit haar, keurig – spraak door, "... zo'n held hebben we als voorbeeld nodig. Een traditionele man uit een simpeler tijd. Ik zou het liever hebben dat mijn zoons naar Captain America zouden opkijken dan Iron Man – die te veel drinkt en altijd een andere vrouw op zijn arm heeft."
"Zodat je het maar weet, hebben Pepper en mij een vaste relatie," riep Tony vanuit de keuken. "Hoewel we wel een overeenkomst hebben." Hij knipoogde naar Bruce die met zijn ogen rolde.
De journaalgastheer kwam op het scherm. "Dat was Senator Johnson tijdens een persconferentie eerder vandaag. Hij leidt een kleine factie senatoren tegen L-17, het voorgestelde landelijk verbod van conversietherapie voor minderjarigen."
"Natuurlijk steun ik de LGBT-gemeenschap," zei Johnson een beetje onwennig. "Maar ik steun ook de rechten van ouders om hun kinderen op te voeden naar hun eigen inzicht. Deze verbod is een overtreding op het gebied van godsdienstvrijheid."
Steve klemde zijn kaken op elkaar. Hij had van deze politicus gehoord – berucht homofoob, maar probeerde een redelijk beeld bij te houden.
"Hé, Tony," zei hij. "Hoelang duurt het om een liefdadigheidsorganisatie op te richten?"
Blijkbaar niet heel lang. Een week later, na vele vergaderingen en lange dagen, bevond Steve zich met een deur tussen hem en een menigte van verslaggevers.
Tony kwam binnen en grijnsde. "Ik weet niet hoe je het hebt gedaan, maar er zijn meer mensen hier dan toen ik het bekendmaakte dat ik Iron Man was."
"Captain America houdt niet veel persconferenties," zei Nat. "Ze weten dat het aanmerkelijk is."
Steve glimlachte en probeerde er zelfverzekerd uit te zien. Hij had het nooit leuk gevonden om met de pers te praten, zelfs vroeger. Toen hoefde hij maar over het verslaan van de Nazi's te praten en moraal hoog te houden. Maar nu zou hij binnenkort voor het hele land iets zeggen dat hij nooit hardop had gezegd. Hij had de anderen niet echt verteld. Ze hadden het gesnapt door zijn vastberadenheid om dit zo snel mogelijk te doen. Een soort zijgende verstandhouding.
Maar dit moest hij doen. En misschien deed hij dit een beetje uit wrok – hij zou de blik in Johnsons ogen villen zien – maar hoe meer hij erover nadacht wist hij dat het groter dan dat was. Hij wilde ervoor zorgen dat niemand opgroeide zoals hij had – in het geheim.
Hij haalde diep adem en met een bemoedigende knik van Bruce, een glimlach van Nat, en een klap op de rug van Tony, stapte hij door de deur en voor de menigte.
Er was geruis in de groep verslaggevers terwijl hij naar de microfoon liep. "Hallo, iedereen. Fijn dat jullie er zijn. Ik zal zo meteen vragen antwoorden."
De kamer werd wat rustiger en Steve nam een moment om zijn hoofd helder te maken. "Ik ben hier vandaag om mijn liefdadigheidsorganisatie In het Licht bekend te maken. En het zal LGBT-jeugd steunen."
De verslaggevers bestoken hem met vragen. Steve hoorde Senator Johnson een paar keer genoemd. Hij maakte een gebaar voor stilte en ging door. "Dit heb ik al een tijd willen doen, maar ik heb onlangs gerealiseerd dat ik soms verbonden word met waarden en ideeën waar ik helemaal niet mee eens ben." Hij was even stil. "Diegenen die naar een simpelere tijd verlangen, toen alles meer traditioneel was moeten zich herinneren dat mensen altijd homoseksueel, biseksueel, panseksueel, aseksueel, transgender, et cetera zijn geweest. En ik zou het weten omdat ik levende bewijs ben." Het geruis groeide. "Ik ben in 1918 geboren en," hij stopte voor een fractie van een seconde. "Ik ben homo." Hij moest weer stoppen omdat de verslaggevers weer vragen begonnen te stellen en wachtte totdat het rustiger werd. "En terwijl ik niet bij de negatieven wil stilstaan, wil ik wel eerlijk zijn. Het was niet altijd makkelijk. Soms wat het echt klote. Alles moest stiekem en verstopt zijn – en ja, we vonden er manieren omheen, dat verbeterde de omstandigheden niet. Ik wil helpen om ervoor te zorgen dat niemand zich moet verstoppen op hetzelfde manier." Zijn stem trilde een beetje en hij haalde diep adem. "Omdat geen kind over zichzelf moet schamen."
Tevreden dat hij genoeg had gezegd, begon hij vragen te antwoorden.
"Heeft u het over wat Senator Johnson vorige week heeft gezegd?"
"Ik..." Steves diplomatieke karakter nam bijna over, maar toen herinnerde hij zich hoe veel kwaad Johnson in staat was te doen. Hij was gewoon nog een pestkop. "Toen ik hoorde hoe hij mij koppelde met zijn homofobische standpunt spoorde het mij aan om In het Licht sneller bekend te maken. En een van onze voornaamste focussen zal het verbod van conversietherapie voor minderjarigen zijn. Maar dit is meer dan een onverdraagzaam senator – dit gaat over alle kinderen die onder zulke mensen lijden."
Na een paar andere vragen, vroeg een veel jongere verslaggever van een nieuwsbron die hij niet herkende, "Ik wil alleen maar zeggen dat ik dit allemaal geweldig vind. Kunt u 'trans rights' zeggen?"
Steve glimlachte. "Natuurlijk. Trans rights."
De verslaggever grijnsde.
"Ik zou zeggen dat dit een perfecte sluiting is," zei Steve. "Ik dank u allen zeer. Bel jullie vertegenwoordigers over L-17 en doneer als je het kunt. Dank u wel."
Toen hij door de deur kwam zag hij Nat, Tony, en Bruce die naar het scherm keken. Ze zagen er een beetje ontroerd uit.
"Goed gedaan, Cap," zei Tony. "Je hebt die klootzak Johnson goed te pakken... en 't is natuurlijk ook goed dat je die kinderen kan helpen."
Bruce rolde met zijn ogen, maar glimlachte.
Nat grijnsde. "Ik zei toch dat ze er oké mee zouden zijn." Toen Steve haar aankeek voegde ze eraan toe: "De verslaggevers, bedoel ik, het land... Natuurlijk zal je wat haat krijgen. Of, een hoop. Ik zou je aanraden om van het internet weg te blijven voor minstens twee weken."
Steve merkte dat zijn hartslag weer normaal was geworden en hij keek naar de groep. Dit was goed.
De tijd verstreek en Steve raakte eraan gewend dat mensen wisten. Het oude paniekerig gevoel dat hij kreeg toen het onderwerp ter sprake kwam begon te verdwijnen. De organisatie groeide. L-17 werd goedgekeurd en Tony gaf een feestje.
Steve reisde samen door het hele land en opende schuilplaatsen voor kinderen die door hun ouders uitgeschopt waren, of die thuis zich niet veilig voelde. Hij steunde politici in verschillende staten die LGBT-inclusieve seksuele voorlichting curriculum probeerde aan te nemen.
En hij praatte met de jongeren. Dat was tegelijkertijd het beste en naarste onderdeel. Het beste omdat ze allemaal geweldig en slim en grappig en dapper en sterk waren. Zo ongelooflijk sterk. Het slechtste vanwege hun verhalen. Hun verhalen raakte hem met zoveel kracht dat soms alles wat hij hen kon geven was een knuffel en bemoedigend woorden – dat dingen beter zouden worden – terwijl hij probeerde niet te huilen.
Hij besefte niet hoe emotioneel uitputtend het was tot op een dag Bruce hem in een hotel in Miami kwam bezoeken. Toen Bruce de kamer binnenkwam zat Steve bewegingloos tegen de muur te staren.
"Alles in orde, Cap?" vroeg hij.
"Mmm?" zei Steve, aandacht nog steeds op de beige muur. "Ja, ik ben in orde. Het is 'n zware dag geweest."
Het duurde even voordat Bruce de waarheid uit hem kreeg, maar toen het hem lukte, zuchtte hij en hij zei, "Als je zo doorgaat zal je vroeg of laat burn-out krijgen. Dan zal het maanden zijn totdat je weer in orde bent."
"Zo erg is het niet."
"Hoe lang zat je daar naar de muur te staren voordat ik binnenkwam?"
Steve haalde zijn schouders op. "Niet heel lang."
Toen Bruce zijn wenkbrauwen optrok, gaf hij toe. "Twintig minuten. Je hebt waarschijnlijk gelijk. Maar ik kan niet gewoon stoppen."
"Je hoeft niet te stoppen, je moet jezelf niet onder zoveel druk zetten, oké? Je bent niet alleen, er werken hier andere mensen. Echte therapeuten die met dit soort zaken ervaring en opleiding hebben. Je hoeft niet helemaal hands-off te gaan, neem gewoon af en toe wat vrije tijd."
Zoals het gebeurde kwam zijn pauze van In het Licht in de vorm van Avengers-werk. Steve liet de organisatie over aan vertrouwde werknemers terwijl zijn wereld voor een tijdje ondersteboven werd gekeerd.
En toen was Bucky terug.
Bucky die aan z'n zij was geweest zolang hij zich kon herinneren, voordat alles gebeurde. Bucky met wie hij een bed had gedeeld sinds ze tieners waren en Steve bij Buckys familie ging wonen.
Bucky die hem in een donkere steeg had gekust toen ze veertien waren. Zijn eerste kus. Voor bijna net zo lang als ze elkaar hadden gekend waren ze meer dan vrienden geweest.
Bucky die uitjes zou afspreken met die lesbische en biseksuele meiden die hij kende zodat ze samen uit konden gaan zonder verdenking. Toen ze naar de bioscoop met Ruth en Sarah gingen, zaten hij en Bucky aan weerszijden zodat de meiden elkaars hand konden vasthouden. Na de film zouden ze buiten de bezemkast op wacht staan, luid pratend over de film. In het ergst geval als her narigheid kwam, konden ze de meiden beschermen.
Bucky die toen alles wat rustiger werd met ze in Avengers Tower kwam wonen. En terwijl ze snel terug in hun vertrouwde ritme raakte, bleef er wat afstand tussen hen.
Geenvan beiden durfde de dunne grens tussen het platonisch en romantisch stappen.Het was immers zo lang geleden geweest. Gevoelens konden zijn veranderd.