Όταν γυρίσαμε στο διαμέρισμα η ώρα ήταν 11:30. Είπα στην Juliet να έρθει σπίτι μου για να συζητήσουμε για το βράδυ που θα πηγαίναμε στο σινεμά. Είπε ότι θα ερχόταν κατά τις δώδεκα. Έτσι, μπήκα στο δωμάτιο μου και άνοιξα το λάπτοπ. Καθώς ήμουν στο Facebook, ο Zayn μπήκε μέσα.
-Είπες στην Juliet να έρθει;
-Ναι, υπάρχει κάποιο πρόβλημα;
-Όχι μωρέ! Σιγά! Πως κάνεις έτσι;
-Πως κάνω μωρέ;
-Σαν υστερικιά; (είπε σαρκαστικά)
-Βγες έξω.
-Όχι.
-Zayn, βγες έξω. (είπα μεσ’ από τα δόντια μου)
-Είπα όχι.
-Φφφφ, δεν θα το ξαναπώ.
-Μωρ’ τι μας λες;
-Κουφός είσαι;
-Όχι.
-Ωραία. Τότε βγες-έξω!
-Ο-χι. (με μιμήθηκε)
-ΡΕ ΖΑΥΝ!
-ΡΕ ΜΕΛΟΝΤΥ! (με μιμήθηκε για άλλη μια φορά κοροϊδευτικά)
-Σταμάτα να κάνεις σαν μωρό και βγες έξω από το δωμάτιο μου γαμώτο! (του είπα και στάθηκα μπροστά του)
-Γιατί θες τόσο πολύ να βγω;
-ΕΤΣΙ! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ!
-Δεν αντέχεις την ομορφιά μου, εε; (μου είπε κι άρχισε να γελάει)
-Χα-χα-χα! Έχεις και χιούμορ τρομάρα σου.
-Το ΄χω αυτό.
-ΕΛΑ ΡΕ ΖΑΥΝ ΒΓΕΣ ΕΞΩ!
-Βούλωσε το γαμώτο! Μην φωνάζεις!
-Και ποιος το λέει;
-ΕΓΩ! ΤΩΡΑ ΣΚΑΣΕ!
-Εσύ σκάσε!!
-Εξήγησέ μου κάτι. Πόσο ΗΛΙΘΙΑ είσαι; (μου είπε και τον κοίταγα με ανοιχτό το στόμα)
Δεν απάντησα. Τον έσπρωξα με όλη μου την δύναμη προς τα πίσω και του έκλεισα στα μούτρα κλειδώνοντας. Στηρίχτηκα στην πόρτα με την πλάτη μου και γλίστρησα το σώμα μου πάνω της, καταλήγοντας στο πάτωμα αγκαλιάζοντας τα γόνατα μου. Ugh...
*Zayn’s pov*
Μαλάκα Zayn. «Πόσο ηλίθια είσαι;». Τι το ήθελες αυτό; Είναι από τις 11:30 στο δωμάτιο της και δεν έχει βγει ούτε για τουαλέτα! Αλλά κι αυτή λύσσαξε! «Βγες από το δωμάτιο μου» και «βγες από το δωμάτιο μου»! Τα νεύρα μού μου έσπασε! Η ώρα πήγε 19:15 και πρέπει να πάμε για ταινία με τα παιδιά. Δεν έχω καμία όρεξη! Και αμφιβάλλω αν θα έρθει εκείνη. Αν περιμένει όμως να την ζητήσω συγνώμη κάνει μεγάλο λάθος! Και γιατί να της ζητήσω συγνώμη; Επειδή την ρώτησα κάτι συνοδευόμενο από την λέξη «ηλίθια»; Σιγά. Αν αυτή είναι ‘‘κλαψιάρα’’ δεν φταίω εγώ! Ώχου!
*End Zayn’s pov*
Η ώρα ήταν 11:55. Έστειλα μήνυμα στην Juliet να μην έρθει γιατί στο τέλος θα την έβριζα από τα νεύρα μου χωρίς να φταίει. Δεν βγήκα ούτε για λίγο από το δωμάτιο μου. Ούτε για νερό. Μου έστειλε η Raph μήνυμα να είμαι έτοιμη στις 20:00. Η ώρα ήταν 19:30. Πόσο βαριέμαι.
Αλλά θα βγω! Θα βγω για να του την σπάσω! Να του δείξω ότι δεν είμαι ηλίθια, όπως νομίζει εκείνος, ούτε εσωστρεφής! Ούτε συγνώμη δεν ζήτησε! Αλλά βέβαια! Η miss ανωτερότητα σιγά μην ζητήσει και συγνώμη. Δεν τον αντέχω…
Μπήκα στο δωμάτιο-ντουλάπα μου. Φόρεσα ένα λευκό πουλόβερ με μαύρες ρίγες. Ένα σκισμένο τζιν παντελόνι και κάτι μαύρα δερμάτινα μποτάκια με χοντρό τακούνι. Ένα μαύρο ρολόι και ένα δερμάτινο μπουφάν. Έπιασα τα ίσια μαλλιά μου μια ψιλή και σφιχτή αλογοουρά και έβαλα μαύρη μάσκαρα και eyeliner, συνοδευόμενα από ένα μπορντό σκούρο κραγιόν. Πήρα το μαύρο τσαντάκι μου κι έβαλα μέσα το κινητό μου, το πορτοφόλι μου, ένα μικρό πακέτο χαρτομάντιλα και τα ακουστικά μου.
Βγήκα από το δωμάτιο και κοίταξα κάτω από την σκάλα. Ο Zayn καθόταν στο σαλόνι και έβλεπε τηλεόραση. Είδα την ώρα. 19:57. Κατέβηκα την σκάλα χωρίς να τον κοιτάξω και πήγα στην κουζίνα. Έβαλα να πιω ένα ποτήρι νερό γιατί διψούσα τρομερά. Αλλά είμαι τόσο εγωίστρια που δεν υπήρχε περίπτωση να βγω από το δωμάτιο μου μέχρι να φύγουμε.
Βγήκα από το διαμέρισμα κι εκείνος με ακολουθούσε. Κλείδωσε την πόρτα κι εγώ χτύπησα την πόρτα των αγοριών. Πρώτος βγήκε ο Niall που με χαιρέτησε εύθυμος. Μετά ο Harry, o Liam και ο Louis.
-Τι ταινία θα δούμε; (ρώτησα τον Niall)
-Τον άρχοντα των δαχτυλιδιών! (απάντησε ενθουσιασμένος)
-Πφφφ… (διαμαρτυρήθηκα)
-Έλαααα! Θα σ’ αρέσει!! (μου είπε και με σκούντηξε στον ώμο)
-Άντε να δούμε… Liam, θα έρθει και η Laura;
-Αμέ! Τώρα πάω να την πάρω! (απάντησε κι ένα χαμόγελο φώτισε το πρόσωπο του)
-Ωράια! (αναφώνησα)
Πήγαμε έξω από το δωμάτιο των κοριτσιών. Χτύπησα την πόρτα κι άκουσα την φωνή της Juliet να φωνάζει «Έρχομαι!». Μετά από 3-4 λεπτά η πόρτα άνοιξε και εμφανίστηκαν η Juliet (με τα μακριά μαλλιά της πλάγια πλεξούδα) και η Rose (με τα κοντά μαλλιά της ίσια) με κοντά φορέματα και σακάκια να καλύπτουν τα χέρια και τις πλάτες τους και με μποτάκια, ενώ η Raph φορούσε ένα μαύρο σκισμένο παντελόνι, μια μαύρη metallica μπλούζα μακρυμάνικη και μαύρες αρβύλες. Τα μαλλιά της τα είχε κάνει μπούκλες και είχε βαφτεί αρκετά.
-Πόσο μου έλειψες! (είπε η Rose και αγκάλιασε τον Harry)
-Όπα, κάτσε. Τι έχασα; (είπα μπερδεμένη)
-Mel, εγώ και η Rose είμαστε μαζί… (είπε περήφανος ο Harry)
-Πλάκα κάνετε!
-Καθόλου! (είπε η Rose και γέλασε παιχνιδιάρικα)
-Δεν μας τα είπες αυτά Rose… (της σφύριξα και γέλασε)
-Γεια σου Juliet… (είπε ο Niall και έτριψε τον σβέρκο του αμήχανα)
-Γεια σου! (του είπε η Juliet και τον φίλησε στο μάγουλο κάνοντας το πρόσωπο του να κοκκινίσει και να χαμογελάσει)
-Ααααα, δεν θα τα πάμε καλά! Τίποτα δεν μου λέτε εμένα! (παραπονέθηκα και σταύρωσα τα χέρια μου στο στήθος μου σαν παιδάκι)
-Χαχαχα, έλα εδώ! (είπε η Juliet και με αγκάλιασε)
Αφού ήρθε και ο Liam με την Laura αποφασίσαμε να πάμε στο σινεμά. Μόλις φτάσαμε, πήραμε τα 10 μας εισιτήρια και μπήκαμε στην αίθουσα προβολής. Κάθισε δίπλα στην Laura η οποία καθόταν δίπλα από τον Liam. Ο Liam καθόταν δίπλα από την Juliet που καθόταν δίπλα από τον Niall ο οποίος καθόταν δίπλα από την Rose που καθόταν δίπλα από τον Harry. Ενώ ο Harry καθόταν ανάμεσα στον Liam και την Raphael και ο Zayn δίπλα της. (μπέρδεμα, το ξέρω, ούτε εγώ κατάλαβα, μην ανησυχείτε)
Αφού ξεκίνησε η ταινία προσπάθησα να την παρακολουθώ αγνοώντας τα αναφωνήματα των άλλων θεατών. Αποστήθιζα κάθε σκηνή της ταινίας για να βγάλω ένα νόημα, παρόλο που την σιχάθηκα από την πρώτη κιόλας στιγμή.
Μόλις τελείωσε η ταινία, η ώρα ήταν 22:10 και αποφασίσαμε να πάμε να φάμε κάτι. Ευτυχώς γιατί πέθαινα της πείνας! Πήγαμε σε ένα φαστφουντάδικο και καθίσαμε σε ένα μεγάλο τραπέζι δίπλα από ένα παράθυρο. Ξαφνικά, ένα αγόρι μας πλησίασε… Ένα πολύ ωραίο αγόρι…
-Γεια σας! (είπε το αγόρι με τα καστανόξανθα μαλλιά, γκριζογάλανα μάτια και ένα μεγάλο χαμόγελο αφήνοντας τα κατάλευκα δόντια του να κάνουν την εμφάνιση τους *τον φαντάζομαι ως colton haynes*)
-Γεια σου. (έκανα την αρχή)
-Έχετε αποφασίσει τι θα παραγγείλετε;
-Εμμ (κοίταξα τους υπόλοιπους)… Όχι ακόμα, θα σε φωνάξουμε μόλις καταλήξουμε, ναι; (χαμογέλασα)
-Ωραία! (είπε διατηρώντας το χαμόγελο του κι έφυγε)
Τα μάτια μου πήγαν κατευθείαν στον Zayn. Είχε σχεδόν κοκκινίσει από το κακό του και τα μάτια του πετούσαν σπίθες. Ποιο είναι το πρόβλημα του;;
-Καλό παιδί φαίνεται ο σερβιτόρος. (είπα να ανοίξω κουβέντα και να ρίξω και λίγο λάδι στην φωτιά)
-Πράγματι. Πολύ γλυκό παιδί… (είπε η Rose και ο Harry την κοίταξε καχύποπτα όμως του έδωσε ένα φιλί και τον ηρέμισε)
-Και όμορφο! (είπε αφηρημένα η Raph που κάτι κοίταζε στο κινητό της)
-Αχα… (είπε ο Zayn σχεδόν σιγανά και χαμογέλασα διακριτικά)
Αφού αποφασίσαμε τι θα πάρουμε κάλεσα το παιδί που είχε έρθει πριν λίγο. Έφτασε με το ίδιο εκθαμβωτικό χαμόγελο που είχε και πριν και σημείωνε στο μπλοκάκι του την παραγγελία μας. Μετά από λίγο επέστρεψε με έναν δίσκο γεμάτο πιάτα με φαγητά. Μας τα άφησε στο τραπέζι και έφυγε.
-Πολύ ωραίο είναι… (είπε ο Niall καθώς έτρωγε)
-Χαχαχαχα! Το περίμενα αυτό το σχόλιο!! (είπα και γελούσαμε και οι δυο σαν καθυστερημένα)
-Τι θα κάνουμε αύριο; (ρώτησε ο Liam)
-Δεν ξέρω… (είπε η Juliet βαριεστημένα)
-Τι λέτε το απόγευμα να πάμε για πατινάζ; (πρότεινε ο Zayn. Στραβοκατάπια)
Όλοι συμφώνησαν, εγώ αποφάσισα να μην μιλήσω. Πατινάζ; Δεν έχω κάνει ποτέ πατινάζ… Δεν ξέρω καν τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνω…
-Εσύ, Mel, τι λες; (με ρώτησε ο Niall)
-Ε… Εγώ… Εμ… Δεν… Δεν ξέρω… (τραύλισα)
-Είσαι καλά; (με ρώτησε ο Harry)
-Ε, ναι! Μια χαρά.
-Δηλαδή δεν έχεις πρόβλημα να πάμε, έτσι; (συνέχισε)
-Εεε… Όχι… Όχι, κανένα πρόβλημα (‘‘ναι, μελ, σίγουρα! «ΚΑΝΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ»’’)
Η ώρα πήγε 23:00. Φώναξα τον σερβιτόρο για να πληρώσουμε. Ήρθε με την απόδειξη και του δώσαμε τα λεφτά. Καθώς φεύγαμε ένιωσα ένα χέρι να πιάνει το δικό μου και γύρισα πίσω μου να κοιτάξω ποιος με κράτησε και είδα το αγόρι με τα γκριζογάλανα μάτια.
-Γεια σου και πάλι και συγνώμη που σε καθυστερώ! (μου είπε γρηγορότερα απ’ ότι θα έπρεπε. Έκανα νόημα στα κορίτσια να με περιμένουν και συμφώνησαν να με συναντήσουν στο παρκινγκ)
-Γεια σου και σε ‘σενα! Καμία καθυστέρηση, μην ανησυχείς!
-Ωραία… Εμ… Δεν είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε…
-Α ναι! Τι χαζή! Με λένε Melody. Melody McCall.
-Υπέροχο όνομα… Εμένα με λένε Jackson Whittemore.
-Χάρηκα!
-Εγώ να δεις… (μουρμούρισε)
-Τι;
-Τίποτα… Εμ… Θα ήθελες να… Να συναντηθούμε.. Αύριο ίσως; (είπε τρίβοντας τον σβέρκο του αμήχανα)
-Θα μου άρεσε πολύ. (του είπα κι ένα χαμόγελο άστραψε στο πρόσωπο του)
-Ωραία. Που μένεις;
-Εμμ… Είμαι πρωτοετής στο κολέγιο ODA…
-Α, ωραία… Να ανταλλάξουμε τηλέφωνα να συνεννοηθούμε την ώρα;
-Ναι αμέ! Που θα συναντηθούμε; (είπα γράφοντας τον αριθμό μου στο κινητό του κι αυτός αντίστοιχα)
-Θα έρθω εγώ να σε πάρω… Α-αν δεν έχεις πρόβλημα, φυσικά. (ξαναδώσαμε τα κινητά ο ένας στον άλλον)
-Ωραία! Κανένα πρόβλημα. Τα λέμε! (του είπα χαμογελώντας του κι έφυγα προς τα κορίτσια)
Μπήκα στο αυτοκίνητο τους. Η Raph στην θέση του οδηγού, η Juliet στου συνοδηγού, και η Rose στο πίσω κάθισμα μαζί μου.
-Λοιπόν; (ρώτησε ανυπόμονα η Juliet γυρίζοντας να με κοιτάξει)
-Τι;
-ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ;; (αναφώνησε η Rose)
-Α… Α, με τον Jackson! (μουρμούρισα)
-Ωραίο όνομα! Για πες, τι έγινε;
-Μου ζήτησε το τηλέφωνο μου…
-Και…; (ρώτησε περιμένοντας την συνέχεια η Raph)
-Και, μου ζήτησε να βγούμε. (είπα χαμογελώντας πλατιά)
-Πλάκα κάνεις!!!!! Τι τέλειο!!!!! (είπε η Rose και με αγκάλιασε)
-Δεν είναι; Αχ, είμαι κατενθουσιασμένη!! (την μιμήθηκα κοροϊδευτικά και γελάσαμε)
-Και, τι έγινε;; (ρώτησε η Juliet)
-Ανταλλάξαμε αριθμούς και είπε ότι θα τηλεφωνηθούμε αύριο για να κανονίσουμε τι ώρα θα έρθει να με πάρει…
-Να πάτε που;
-Δεν μου είπε…
-Χμμ η miss μυστικότητα…! (είπε η Raph)
-ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ (σκάσαμε όλες στα γέλια)
Φτάσαμε στην ακαδημία και πήγαμε όλες στα δωμάτια μας. Μπήκα στο σπίτι και είδα τον Zayn στο σαλόνι. Δεν έχει ζητήσει συγνώμη! Και απ΄ ότι βλέπω ούτε πρόκειται! Ήταν ξαπλωμένος σε έναν από τους καναπέδες του σαλονιού και έβλεπε τηλεόραση. Δεν γύρισε να με κοιτάξει.
Στεκόμουν στην κλειστή πόρτα και περίμενα να δω αν θα γυρίσει. Ένα ελαφρύ ροχαλητό ξέφυγε από το στόμα του και τότε κατάλαβα πως κοιμάται. Γέλασα με την χαζομάρα μου και ανέβηκα στο δωμάτιο μου.
Άλλαξα τα ρούχα μου με τις πυτζάμες μου και ξάπλωσα στο μεγάλο, μαλακό μου κρεβάτι. Ακούμπησα το κινητό μου στο κομοδίνο μου και έκλεισα το μεγάλο φως, αφήνοντας τα μικρά φωτάκια να φωτίζουν τον χώρο.
Βολεύτηκα στο κρεβάτι και έκλεισα τα μάτια μου όταν άκουσα το κινητό μου να δονείται. Μήνυμα. Άνοιξα διάπλατα τα μάτια μου και άρπαξα το κινητό μου. Το άνοιξα και πήγα στο μήνυμα. Ο Jackson. Ένα χαζό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο μου. Το άνοιξα με μια κίνηση και άρχισα να το διαβάζω αργά.
‘‘Ελπίζω να μην κοιμάσαι…Χάρηκα πολύ που σε γνώρισα σήμερα…Θα σε πάρω αύριο κατά τις 13:00 να κανονίσουμε τι ώρα να περάσω να σε πάρω… Καληνύχτα’’