Eva pov:
Ik lag alleen op een kamer in een ziekenhuis bed. Ik had veel bloed verloren en verschillende kneuzingen opgelopen, maar dat was veel minder erg dan wat Wolfs had, ook al wist ik niet eens wat hij had en of hij het wel ging redden. Hij had in de ambulance een hartstilstand gekregen, verder had hij inwendige bloedingen en ook veel bloed verloren. Hij lag al twee uur in de operatie kamer, ik had geen idee hoe het met hem ging. Nadat hij had gezegd dat ik zonder hem moest gaan sloot hij zijn ogen. Hij ademde nog, maar reageerde niet meer. Ik was in paniek, maar mijn hersenen functioneerde nog prima. Ik pakte het eerste harde voorwerp wat ik kon vinden en draaide daarna de deur van het slot. Chris viel naar binnen. Tijd om op te staan had hij niet, het harde voorwerp, een stalen buis, liet hem bewusteloos op de grond liggen na één klap op zijn hoofd. Ik had Wolfs huilend opgetild en naar buiten gebracht. Voor mijn gevoel was het al te laat. Hij was nog even bijgekomen toen hij op de brancard lag, maar niet langer dan een minuut. Misschien wel de laatste minuut dat mijn stem bij hem binnen kwam. Als ik het had geweten had ik mijn woorden veel zorgvuldiger gekozen. Dan had ik niet gezegd dat alles goed kwam. Ik had hem alles verteld dat hij niet wist, maar wel moest weten. Zuchtend sloot ik mijn ogen, mijn lichaam deed pijn. Pijn, dat was het enige wat ik voelde, van binnen en van buiten. Ik zakte langzaam weg, maar hoe verder ik weg zakte, hoe meer beelden er terug kwamen van de afgelopen dagen. Vreselijke beelden, die geen mens wilde zien, bij mij stonden ze op mijn netvlies gebrand. Hoe mijn partner in elkaar werd geslagen, hoe mijn kind in de handen van drugdealers, moordenaars werd vastgehouden, hoe ik... hoe ik... Tranen stroomde over mijn wangen. Alles was kapot, ik, mijn gezin, mijn leven en dat door twee mensen. Opeens kwam Marion binnen. 'Eva?' zei ze zachtjes. 'Wolfs is uit de operaties kamer, je kan naar hem toe.' 'Hoe is het met hem.' vroeg ik nog voordat ik in de rolstoel zat. 'Ga maar rustig zitten. De dokter zal je alles uitleggen.' ik hoorde hoe onzeker ze was. Mijn hart begon sneller te kloppen, te snel. Hij moest het halen, ik kon niet zonder hem, er is geen Eva zonder Wolfs. Eindelijk kwamen we aan het einde van de gang die voor mij wel kilometers lang leek. Ik sloeg mijn handen voor mijn mond toen ik Wolfs zag liggen. Wit, verstijfd, levenloos.