Daar loop je dan.. In de regen, alleen. Waar ik heen moet weet ik niet. Maar naar huis nooit meer.
-Eerder die dag-
"Hou je mond, stomme trut! Bemoei me niet met mijn leven!" Kwaad pak ik mijn jas gooi wat rommel in mijn tas en storm de trap af. "En waar ga jij naartoe?" vraagt mijn vader. "Gaat je niks aan, maar bij dat kutwijf blijf ik niet, nu niet, nooit niet."
Ik loop naar de deur en sla hem achter mij dicht.
Na een uur lopen sta ik voor het graf van mijn moeder. Morgen is het precies twee jaar geleden dat ze werd aangereden. Door een dronken man die haar niet had gezien. Ik besluit om wat te kopen om bij het graf te zetten. Het ziet er zo saai uit. Papa komt er nooit en de rest van de familie woont ver weg. Ik loop naar het bloemen winkeltje 500 meter verderop. Hey! Daar is Lisa, mijn beste vriendin. Ik loop zo hard als ik kan naar haar toe. Maar terwijl ik dichter bij kom zie ik dat ze het niet is. Teleurgesteld loop ik het winkeltje binnen en koop wat bloemen en een vaas en loop terug naar het graf. Daar zet ik de vaas met bloemen naast de foto van mama..
Opeens schrik ik wakker, door een hand van een oud vrouwtje op mijn schouder. Ik was in slaap gevallen op het bankje op de begraafplaats. "Gaat het meisje" vraagt ze.
"Jawel, weet u misschien ook hoelaat het is?" "Het is nu 7 uur 's avonds" antwoorde ze. Ik bedankte haar en vervolgens liep ik naar de uitgang.
Ik besloot om wat te eten te zoeken. Ik had honger gekregen...