Targający każdymi możliwymi uczuciami , które nie mają w sobie nic dobrego stoję w starej szopie która mogłaby spokojnie pomieścić samolot i patrzę na mojego ojca . Czekam aż w końcu dojdzie do sedna , do końca tej całej farsy , która nigdy nie powinna ujrzeć światła dziennego , ale wyszła i zniszczyła wszystko co piękne i drogie w życiu .
Patrzę na człowieka przede mną kłócącego się z bandą ludzi którzy już dawno upodobnili się do zwierząt , czyhając na łowy które i tak nadejdą . Inaczej ich gatunek by wyginą . Patrzę na tego człowieka i nie widzę w nim wcześniej wspomnianego ojca , nie widzę faceta który dba o rodzinę i o to żeby ludzie na których z pozoru powinno mu zależeć byli szczęśliwi , dla niego warte było tylko jego szczęście .
Widzę jak jeden z ludzi wyciąga broń , nic nie robię , stoję i czekam na dalszy tok wydarzeń , który był już przesądzony od momentu naszego wejścia . Słysze strzał i widzę jak ciało spada powoli , bezwładnie na ziemie . To że usłyszałem strzał znaczy że żyje . Patrze na ciało mojego opiekuna który zdążył wydać ostatni dech parę sekund temu , to koniec . Powinienem czuć ból , zacząć płakać , albo poczuć chociażby lekką nutkę cierpienia , jednak nie czuje nic , łapie kontakt wzrokowy z zabójcą i biegnę żeby jak najszybciej wydostać się z tego miejsca . Uciekam niczym małe dziecko bojące się ciemności . Pamiętam jak i we mnie wzbudzała strach , lecz po poznaniu jej czuje tylko obrzydzenie i zniesmaczenie do rzeczy które ukrywa .
Biegnę na tyle szybko na ile pozwalają mi nogi , uciekając od całego zła , nie starając się nawet mierzyć z nim . Ponieważ jak pokonać coś co jest nie do pokonania . Wiem że oni odpuszczą ,że nie będą dalej za mną podążać ani kontaktować się , nie będą próbować powrotnego wkręcenia moje rodziny w to wszystko , a raczej tego co po niej zostało . Bo my wszyscy jesteśmy tym samym podłym gatunkiem , żerującym na szczęściu , słynącym z niszczenia wszystkiego co matka natura stworzyła i uznała za piękne , wszystkiego co sprowadza spokój i zaprzestaje cierpieniu . Czułem ulgę wiedząc że nie mam powodów do strachu ani zmartwień , jednak w głębi się bałem , bałem się że to wszystko przed czym teraz uciekam wróci ze zdwojoną siłą . W końcu byłem jednym z nich odkąd pamiętam , to oni uczyli mnie życia . Tak samo jak przed laty zrobili z moim ojcem . Nikt nie dowie się o jego śmierci , o śmierci człowieka który postanowił niszczyć mnie z dniem moich narodzin . Na moje nieszczęście zdałem sobie z tego sprawę za późno .