Als ik de volgende ochtend wakker word schijnt de zon volop in mijn gezicht. Zuchtend en kreunend draai ik me om en trek mijn deken een stukje verder over mijn hoofd.
Na de ruzie van gisteren heb ik geen woord met mijn moeder gesproken en om eerlijk te zijn kijk ik er behoorlijk tegen op. Pas rond een uur of twaalf hoorde ik haar de trap op strompelen en uiteindelijk zachtjes snikken in haar slaapkamer. Een schuldig gevoel ging door mijn lichaam toen ik me voorstelde hoe mijn moeder zich moest voelen. En dat dankzij mij...
Met veel tegenzin duw ik mijn deken een stukje aan de kant en kijk naar de klok. Half 10 en ik heb de halve dag vrij gekregen van school. Ze nemen Valentijnsdag nogal serieus. Elk schooljaar organiseren ze namelijk een groot bal omdat ze vinden dat je je niet hoeft te schamen voor de liefde. Ugh.
Ik vind het allemaal prima, maar waarom moeten ze het dan ook gaan verplichten?
Na een tijdje gemopperd te hebben over het hele 'Valentijns-bal' gedoe, besluit ik toch maar eens mijn bed uit te kruipen en slof gelijk naar beneden om voor mezelf ontbijt te maken.
Echt hele mooie herinneringen heb ik ook niet van mijn eerste keer daar. Het eerste jaar was ik niet gegaan vanwege, nouja, de dood van mijn vader. Maar vorig jaar dwong mijn moeder me haast. "Het wordt vast leuk," had ze gezegd. Uhm... Nee, dat was het helemaal niet zelfs. Laten we zeggen dat ik aan het einde van de avond eruit zag als de mislukte versie van Assepoester.
Dat was de eerste keer dat Adriana mij te grazen nam...
"Goedemorgen, lieverd." Ik schrik op uit mijn gedachtes en laat daarbij de pak yoghurt bijna vallen, maar mijn moeder vangt te die nog net op. Zoals gewoonlijk draagt ze haar lange zwarte rok met de rode blouse die ze van mijn vader had gekregen. Aan haar voeten draagt ze zwarte naaldhakken.
Niet te geloven dat dit míjn moeder is...
"Goedemorgen," zeg ik dan uiteindelijk en kijk haar met veel moeite aan. Een korte stilte valt die we niet veel later samen verbreken door te gelijk: "het spijt me," te zeggen.
Even verschijnt er een lach op haar gezicht voor ze weer een serieus kijkt.
"Ik meen het, Lucy. Je verdient meer te weten over je vader, maar het was gewoon even op het verkeerde moment..."
"Snap ik," zeg ik stilletjes en meen een pluk van mijn haar tussen mijn vingers.
Het is misschien pas twee jaar geleden, maar het is raar als je gewent bent dat een of andere 1.90 meter lange idioot door je slaapkamer rent, er opeens niet meer is. En iets in me zegt dat dat nooit gaat veranderen...
"Weet je wat?" vraagt mijn moeder dan. Voorzichtig kijk ik op en zie de pretlichtjes in haar ogen. "Vanmiddag haal ik je op en gaan we samen lunchen bij dat schattige cafeetje in de stad. We doen haast nooit meer wat samen. En trouwens," zegt ze en kijkt me even onderzoekend aan. "Jij hebt wel een mooi jurkje nodig voor vanavond."
"Meen je dat serieus?" zucht ik. Ze kon me op z'n minst een beetje rust gunnen...
"Ja, serieus. Ik ga je niet thuis laten, Lucille. En als ik erachter kom dat je toch iets anders bent gaan doen zwaait er wat," zegt ze en probeert streng te kijken.
"Okay...," geef ik dan maar toe. Alsof ik een keus heb...
Vlug drukt mijn moeder een kus op mijn wang voor ze haar tas pakt en het huis uit loopt.
Na wat te zeuren had mijn vader haar namelijk over weten te halen om ook management te gaan studeren. En drie keer raden wie haar 'tutor' was.
Zachtjes begin ik te gniffelen en neem een hap van mijn muesli.
Het liefdesleven van mijn ouders was zelfs interessanter dan mijn eigen. Best wel triest, of niet soms?
Als ik mijn ontbijt naar binnen heb geschoven, besluit ik de woonkamer op te ruimen en uiteindelijk een douche te nemen.
Een half uur later sta ik in mijn badjas in mijn inloop kledingkast. Zoals als gewoonlijk trek ik er een spijkerbroek en een sweater uit het rek samen met een paar all stars en loop te vrede de kast uit. Ik weet dat mijn moeder graag gewild zal hebben dat ik eens in een rok te voorschijn kwam. "Je bent zestien, Lucille," zeurde ze wel vaker. Maar uh... De meeste zestienjarige meiden op mijn school liepen rond in een rok die zo kort was, dat het makkelijk een van Harry Styles haarbanden kon zijn...
Snel kam ik mijn haren en stop ze als gewoonlijk in een knot voor ik mijn veters strik en geduldig wacht op mijn moeder die een kwartier laten belt om te zeggen dat ze voor de deur staat. Is het dan zo moeilijk om even uit te stappen en op de deur te kloppen?
Ik schud het sarcasme uit mijn hoofd en haal mijn jas van de haak om vervolgens de trap af te stormen en bij mijn moeder in te stappen.
•••
"Dat meen je niet!" roep ik verbaasd en sla gelijk een hand voor mijn mond. Mijn moeder schiet in de lach en kijkt een beetje beschaamd. "Maar wat vond oma daar dan van?" vraag ik nieuwsgierig verder. Ik weet dat de meeste mensen met een fatsoenlijke geest liever niks willen weten over wat hun ouders allemaal wel niet gedaan hebben voor hun geboorte, maar daar hoor absoluut niet bij.
"Die ging je vader er mee plagen. Echt zielig, maar ook geniaal." Even neemt ze een korte pauze om een slokje van haar cappuccino te nemen en slaakt dan een dromerige zucht. "Je vader was speciaal, Lucy. Vergeet dat nooit," zegt ze met een knipoog.
"Komt goed," giechel ik. Het is grappig hoe verschillend we eigelijk zijn, maar alsnog het zelfde op onze eigen maffe manier. Het zal wel een raar moeder-dochter telepathie zijn.
"Okay, genoeg gebazel over je vader. Ik heb nog een uurtje pauze aangezien ik extra tijd heb aangevraagd en jij gaat niet zonder een outfit naar huis," beslist ze en pakt haar tas al. Hè bah, ik was het flut bal bijna vergeten. Misschien kan ik er nog onderuit komen?
"Wat je ook denkt, het gaat niet werken," zegt mijn moeder zonder op te kijken. En dit bedoel ik nou! Ugh...
Hey allemaal!
Ik wou even zeggen dat ik super blij ben met alle votes en complimenten die ik gekregen heb. Ook wil ik Dreaming567 en MijnDroom_ bedanken voor hun vertrouwen in mijn boeken. Zonder hun zou ik dit boek er waarschijnlijk allang afgehaald hebben...
Btw: ik weet eerlijk gezegd niet wanneer ik weer kan updaten. Morgen is de laatste dag dat mijn ouders thuis zijn ( ze gaan namelijk op vakantie :'( ), donderdag ochtend vertrekken ze en diezelfde avond heb ik een carnaval viering op mijn school. Voor de mensen die het willen weten: mijn beste vriendin romaaaaaaaaaaaaaaaaa en ik worden sugar skull en ik kan eerlijk gezegd niet wachten!
Wel is het zo dat ik na vrijdag vaker kan updaten ;)
Hoe dan ook:
Nogmaals bedankt voor alles en hopelijk vinden jullie het verhaal wat.
Byeee ❤️❤️❤️
-xxx-