Ugh, ik haat zwaarden. Ze zijn zo lomp in gebruik en ze maken er altijd een knoeiboel van. Messen zijn veel handiger, intiemer ook. Achteraf heb je dan ook veel minder opruimwerk. Een mes werkt veel efficiënter. Maar ja, mijn opdrachtgever had me opgedragen om dit slachtoffer met mijn zwaard te doden. Dus dan gehoorzamen we maar zeker?
Ugh ik haat het, ik HAAT het. Zeker nu, de hersenen van de man dropen van de muur van het steegje waar ik hem te pakken had gekregen. De man lag op de grond, zijn borst opengereten. Zijn darmen en lever vochten voor de eer om er als eerste uit te komen. Geen Smakelijk zicht. Je vraagt je waarschijnlijk af waarom zijn hersenen tegen de muur plakten. Wel, de man probeerde te ontsnappen dus heb ik zijn kop ingeslagen. Ja ik weet het, ongelooflijk ranzig om opteruimen, maar ik had geen zin om nog een uur achter deze pipo te lopen om hem dan toch te vermoorden. Waarom moeilijk doen als het gemakkelijk kan? Ik moet snel zijn want ik hoor wachters mijn kant uitlopen. Snel pak ik mijn zwaard en sluip ik het steegje uit. "Blijf staan!": gilt een wachter, ik schat hem een jaar of 20, snottig voor een wachter met nachtdienst. Dit wordt gemakkelijk. De jonge wacht komt dichterbij zodat ik zijn gezicht kan zien. Nú snap ik waarom hij nachtdienst heeft! Jakkes hij is echt lelijk, een trol met een puistenkop is er niets bij. Geloof mij, ik heb er ervaring mee. de ogen van meneer Trollemans gleden over mijn lichaam en bleven hangen bij mijn borsten. Typisch. Mannen. ugh. Het is écht mijn dag niet. Zijn blik glijd van mijn borsten naar de vuiligheid achter mij. De dode man met zijn hersenen tegen de muur en zijn organen die uit zijn buik tevoorschijn komen. Nu kijkt hij naar mijn bebloede handen. Shit. shit, shit, shít! voor hij om hulp kan roepen trek ik mijn zwaard en onthoofd hem. jakkes, dit haat ik dus, al dat bloed dat eruit spuit, de misselijkmakende natte bonk van het hoofd dat op de grond valt. Daarom lieve mensen prefereer ik messen. Snap je nu waarom?
Toen ik thuis aan kwam stond mijn moeder/opdrachtgever me al op te wachten. Dat voorspelt meestal niet veel goeds... Even ter verduidelijking: ja, mijn ouders leven nog. ze verachten me niet omdat ik een huurmoordenaar ben, het is eigenlijk een soort familie bedrijf. Waarom me ze dan Banríon (koningin) genoemd hebben snap ik niet. Er is nu niet bepaald iets koninklijk aan het vermoorden en martelen van de klootzakken der aarde. Het klinkt heroïscher dan het is.
Terug naar mijn moeder. Uafásach(verschrikelijke) is haar naam. Best toepasselijk. Ze trok me bij mijn haar naar binnen. Ze sleurde me naar de kelder van ons landhuis. Ze liet me pas los wanneer ze me in een stoel neer gekwakt had. "Wat bezielde je? Een stadswacht dood, je lijk niet opgeruimd en ingewanden die overal verspreid liggen! Ik ben teleurgesteld, zoals gewoonlijk", krijste ze in mijn oor. Ik rolde met mijn ogen. Dat was geen goed plan. Ze trok een van mijn messen uit mijn pak en hield die tegen mijn keel. Ik waarschuw je nog één keer lieve schat, als je nog 1 keer zo'n fout maakt dan stook ik een vuurtje met dat mooie bruine haar van jou om me 's avonds warm te houden in deze koude kelder terwijl ik je levend vil of je prachtige donker bruine ogen uitlepel. Ik slikte even. Ik ben redelijk gehecht aan mijn uiterlijk dus ik zal wel oppassen. Mijn moeder lachte kwadaardig en liet me los. Goden ze is echt haar naam waard.
(Y/N)
Als je dit leest dan heb ik eindelijk de moed gehad om dit te publiceren. Het betekent heel veel voor mij dat je mijn verhaal wilt lezen. Als je schrijffouten ziet of rare zinsconstructies zeg het me aub dan kan ik dat aanpassen.
lots of love
me