" လီရွင္း.. ခင္ဗ်ားႀကီးက သ႐ုပ္ေဆာင္အရမ္းေတာ္တာေနာ္။
ေရာက္လာတုန္းကလွမ္းေတြ႕လိုက္တာ မသိရင္ အဲဒီမင္းသမီးနဲ႕တကယ္ခ်စ္ေနၾကသလိုပဲ။ "
ယြင္ရွန္းရဲ႕ မ်က္ႏွာတည္ေလးနဲ႕ေျပာေနတဲ့စကားေၾကာင့္
လီရွင္းလက္ထဲကတူဟာ ၾကမ္းျပင္ေပၚျပဳတ္က်သြားသည္။
ၿပီးေတာ့မွ လီရွင္းတစ္ျဖည္းျဖည္းၿပဳံးလာၿပီး ထရပ္ကာတံခါးဆီကိုသြားေနသည္။
တံခါးေလာ့ကိုေသခ်ာခ်လိဳက္ၿပီး
တာနဲ႕ ယြင္ရွန္းေဘးနားမွာ ကပ္ၿပီးထိုင္လိုက္တယ္။
"အခု ရွန္းေလး. သဝန္တိုေနတာလား..
ေနာက္တစ္ေခါက္ေလာက္ထပ္ေျပာေပးပါလားခုနကလိုေလး."
" ႐ူးေနလား ကြၽန္ေတာ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူးျမန္ျမန္စား ျပန္ေတာ့မယ္။"
"ရွန္းေလးကလည္း.. ကိုယ္ၾကားခ်င္ေနလို႔ပါဆို. သဝန္တိုတယ္ဆိုတာ ကိုယ့္ကိုအရမ္းခ်စ္လို႔ေပါ့ေနာ္.ေပ်ာ္လိုက္တာ."
ယြင္ရွန္းရဲ႕ လက္ေလးႏွစ္ဖက္စလုံးကိုစုၿပီးကိုင္ကာ
သူ႕ရင္ဘတ္ေပၚတင္ၿပီး လီရွင္းေျပာလိုက္တယ္။
" သိလား. ကိုယ္အရမ္းစိတ္မခ်ရဲေသးဘူး.ရွန္းေလး ခ်စ္ေနခဲ့တဲ့လူက ရွန္းေလးကိုကိုယ့္ဆီကေန ဆြဲထုတ္သြားမွာကိုေၾကာက္ေနတာ။
ဒီထက္ပိုေၾကာက္တာက အဲ့ဒီလူကို
ရွန္းေလး ခ်စ္ေနေသးမွာကိုပဲ။ အဲ့တာေၾကာင့္ ကိုယ့္ကို ေခ်ာင္ယြင္ရွန္းဆိုတဲ့ေကာင္ေလးသဝန္တိုလာမယ့္ေန႕ကို ေမွ်ာ္ေနခဲ့ရတာ။"
လီရွင္းရဲ႕ အခ်စ္က သူ႕အတြက္အရမ္းႀကီးမားေနတယ္လို႔
ယြင္ရွန္းခံစားေနမိတယ္။အမွန္တကယ္ဆို သူ႕လိုလူအတြက္လီရွင္းဆိုတဲ့ၿပီးျပည့္စုံတဲ့လူကမတန္မရာေတာင္ျဖစ္ေနေသးတယ္။
"အဲ့လိုမေျပာပါနဲ႕.. ကြၽန္ေတာ္က ဘာမို႔လို႔လဲ။ မတန္သလိုႀကီးျဖစ္ေနတယ္။
ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ လီရွင္းကိုခ်စ္ပါတယ္။ "
"ပထမဆုံးခ်စ္ခဲ့ဖူးတဲ့လူကိုေတာ့ေမ့မွာမဟုတ္ေပမဲ့.ခင္ဗ်ားကို
သူ႕ထက္ပိုၿပီးခ်စ္မိသြားၿပီ။ အဲ့တာေၾကာင့္ဒီစကားေတြထပ္မေျပာပါနဲ႕
ကြၽန္ေတာ့္လိုလူက ဘယ္ေနရာကတန္ဖိုးရွိေနလို႔ ခင္ဗ်ားသေဘာက်တာလဲဆိုတာ နားမလည္ဘူး။ "
YOU ARE READING
𝚆 𝙷 𝚈 ?
Fanfiction𝙄 𝙝𝙖𝙩𝙚 𝙮𝙤𝙪 𝙛𝙤𝙧 𝙣𝙤 𝙧𝙚𝙖𝙨𝙤𝙣, 𝙩𝙝𝙚𝙣 𝙄 𝙛𝙚𝙡𝙡 𝙞𝙣 𝙡𝙤𝙫𝙚 𝙬𝙞𝙩𝙝 𝙮𝙤𝙪 𝙬𝙞𝙩𝙝𝙤𝙪𝙩 𝙧𝙚𝙖𝙨𝙤𝙣.... 𝙒𝙃𝙔 ?
