GÖZLERİ Dokundu

Bölüm-1 "Tanıtım"

Bir insan kitaplarla yada şarkılarla mı yaşar?
Evet evet bence bu şekilde yaşar. Yanlız hissettiğinde, korktuğunda, aklına birşey takıldığında yada aşık olduğunda..

Hemen hemen hayatımızın bir çok bölümü kitap okumakla yada şarkı dinlemekle geçer. Hayal gücümüzün geniş olmasın da büyük katkısı vardır. Herkes için geçerli mi bilmem ama benim açımdan böyle. Çoğu kitapta kendimi bulduğumu söylemeliyim.
Zaman zaman acımıza ortak olur birde.

Babasız ve annesiz büyüyen bir kız çocuğunu düşündüğünüzde kitaplardan daha iyi bir dost, şarkılardan daha iyi bir dert ortağı akla gelmez. Gelmemeli..

Bazı insanlarsa tam bir zaman kaybı olduğunu düşünebilir. O kitabın duygusunu, kokusunu, hayatımıza kattığı güzellikleri anlamayacak kadar uzaklar. Bu yüzden hayal çerçeveleri dar olur. Bana göre bu düşünce yanlış olsa da onlar için doğru.

Birazda şarkılardan söz etsem uzatmış olmam umarım. Şarkılar dışa vuramadığımız bir çok duygunun dışa yansıtılmış hâlidir. Üzüldüğümüz, acı duyduğumuz bi çok zamanlarda şarkıların müziğini değil sözlerini dinleriz. Mutlu olduğumuz da sözlerden çok hareketli müziğini dinler içimizdeki enerjiyi ortaya atarız.

Umudumu ben hep kitaplara bağlarım. Dertlerimi, enerjimi ise şarkılara. İnsanlara göre sıkıcı ve monoton bir hayatım var. Ben halimden mutluyum aslında. Herkesin düşünce tarzı farklıdır. Kimseyi bu yüzden itham edemeyiz.

Aşka gelirsek hiç aşık olduğumu sanmıyorum. Küçükken yani 5-6 yaşlarında iken mahallemize taşınan bir çocuğa karşı bir şeyler hissettiğimi söylediğimde benimle dalga geçmişti. Bir dahada kimseye karşı bu şekilde yaklaşmadım.

Belkide küçük olduğum için oyun zannettiğimi düşünmüştü. Kısa bir zaman içinde babasının işleri için başka bir şehre taşındılar. O zamandan bu zamana hiç karşılaşmadım. Adını bile hatırlamıyorum.

Hayat bu kadar tuhaf işte. Zamanla unutuluyor herşey. İz bırakanlar hariç. Annemin ölmesi onu hiç tanımamak. Yada sahip çıkan her zorlukta yanında olması gereken babanın olmayışı. Bunları unutmak çok zor oluyor.

Zaman herşeyin ilacı derler ama bir Annenin olmayışına derman olmuyor. Bu kısım biraz dramatik oldu gibi. Hemen mod değiştiriyoruz birazda kendimden bahsedeyim diyorum..

Adım Arya..

17 yaşında lise 3 öğrencisiyim.
Sarı saçlarım, koyu kahverengi gözlerim var. Anlattığım kadarıyla bildiğiniz üzere kitapları ve şarkıları seven onlarla yaşayan bir kızım..

Şu hayatta sahip olduğum tek kişi halam hem annem hem babam. Şimdilik bu kadarını bilmeniz yeterli.

Yaz tatilinin ortalarındayız her günüm hemen hemen bir birine benziyor. Sabah kalkıyorum, koşuya çıkıyorum falan. Bazen kızlarla gece sabahlara kadar sohbet ediyor bazende delirmişcesine kitap okuyorum..

Rutin ve sıkıcı bir yaz tatili tablosu. Benden farklı birşey beklenemezdi zaten. Güya yaz başlarında kendime liste hazırlamıştım 'Yaz Bitmeden Yapılacaklar Listesi' bu listeye bağlı kalarak yaptığım tek şey koşuydu. Ara arada olsa kitapta okuyordum tabi.

-Yaz Bitmeden Yapılacaklar Listesi-
1) Her sabah koşuya çıkılacak!
2) Düzenli kitap okunacak.
3) Haftada iki gün sosyal aktivitelere katılacak..

Tamam tamam haklısınız fazla sıkıcı başlayan bir liste devamı da buna benziyor zaten neyse geçelim bu kısmı..