Peki tüm bunlar yaşanırken yani insanlar ölürken ,ve yeniden dirilirken, ben nerdeydim. Ben büyük bir şirkette çalışan basit bir muhasebeciydim. Bilirsiniz işte evden işe, işten eve tiplerden.... Ailemi yıllar önce geçirdiğimiz bir trafik kazasında kaybetmiş ve kendi başıma, kendi yağımda kavrularak yaşamaya başlamıştım. Yalnız yaşayan biri olarak dünyayla pek ilgim yoktu. Bu yüzden sosyal medyaya fazla takılmaz, haberleri fazla izlemezdim. Dünyayı biraz takip etseydim belkide daha iyi hazırlanma fırsatım olurdu. Neyse konumuz bu değil....
Sonucta aşı işe yaramadı ve insanlar dönüşmeye başladı. İşin aslı ,yapılan açıklamaya göre aşının içindeki bir antijen ters etki yapmış, ve virüsü mutasyona uğratmış. Bu yüzden tahrip olan beyin yürümek ve basit haretketler hariç hiçbir işi göremiyor, hafıza ise tamamen yok oluyormuş.
-- abi muhabbet güzelde artık ateş yakmamız gerek hava neredeyse karardı
-- doğru dedin odunları dizde yakalım
-- abi erzak ne alemde konservelerden kaldı mı?
-- bezelye, sadece bezelye
Çıtırdayan kamp ateşinde temkinli bir biçimde son konserveyi bölüştük. Hikayem bugünün konuşma kotasını doldurmuş olmali ki o gece bu muhabbetten sonra pek fazla konuşmadık. İlk nöbeti devralıp Furkan'a uyumasını söyledikten sonra etrafımızı çevreleyen sık ağaçları gözlemeye koyuldum.
Bir aralık ağaçları yalayarak geçen rüzgarın uğultusundan ve tepedeki parlak dolunaydan olacak ki herşeyin normal olduğu zamanları düşünmeye koyuldum. Doğduğum ev, ailemle yaptığım Türkiye turu, hepsi bir bir aklımdan gelip geçti. Belki üşümemiş olsaydım ağlayabilirdim bile. Bu düşünceler kafamı meşgul ederken ilerideki çalılıklardan duyduğum bir hışırtıyla irkilerek belimdeki tabancaya sarıldım. Geri geri ilerleyerek yavaşça Furkan'ı dürtüp uyandırdım.
Durum iç açıcı görünmüyordu yine yollara düşmeliydik. Karşıdaki her ne ise buraya varması birkaç dakika sürecekti. Çabucak toparlanıp yavaşça geri çekilmeye başladık.
Yine bir tehlike ile karşı karşıya kalmıştık......
