Prologue

10 2 4
                                        

" no cass! Aalis na Tayo dito diko na kayaaaa!"

"Cass nakita ko sya humihingi sya ng tulongg"

"Katelyn calm down. Nakita mo sya diba? It means tao sya"

" Cass dika maniniwala sakin. Nakita ko talaga sya. Palagi syang nakatingin sayo cass!!!"

-----------------------

Kailangan kong gawin 'to dahil pabigat lang naman ako sa pamilya ko. Masakit man ay mas gugustuhin ko ng bumokod kesa naman pag siksikan ko ang sarili ko sa bahay ng magulang ko.

Simula pag ka bata hindi ko naramdaman ang pagmamahal ng isang magulang. Kaya uhaw ako sa atensyon sa mga taong nakakasalamuha ko. Mas matimbang pa ang pagmamahal ng magulang ko sa pinsan ko. Dahil sya nalang palagi ang meron imbis na ako dahil ako anak.

Mas ramdam ko ang pagmamahal ng mga kaibigan ko kesa sa sarili kong magulang. Di man nila kayang tustusan ang pag aaral ko pero pag dating sa pinsan ko marami silang nagagawa.

Sana nga hindi nalang ako pinanganak dahil ang unfair ng mundo. Pero inisip ko na may magandang dulot ako sa mundo dahil binuhay ako.

Now. Nandito ko sa tapat ng bahay ng kaibigan ko. Kasama ko sya sa paglipat dahil wala syang minamahal sa buhay. Lahat ay pumanaw na.

"Alam mo cass dun nalang tayo sa konte ang nakatira dahil mas makakapag focus tayo sa pag aaral natin. Wala ng magsasabi satin ng masasakit na bagay." Tumango na lamang ako bilang tugon.

Yeah palagi kaming nasasabihan. Dahil anong oras na kami nakakauwe. May part time job kami dun kami nakakapag bayad ng pang tuition namin.

Ang babae sa lumang bahayHistorias para obsesionarse. Descúbrelo ahora