Nie oglądaj się

Rozdział 1 Pułapka

Gdy tylko otworzyłam oczy poczułam jak mój pies liże mnie po twarzy.

- Misty! Misty, nie!

Usiłowałam zepchnąć z siebie psa w czym nie pomagał mi jej rozmiar. Misty to dwuletni owczarek niemiecki. Jak na tą rasę i psy w ogóle ma bardzo łagodne usposobienie.

- Misty, zejdź!

Pies posłusznie zeskoczył z łóżka. Ja sama wstałam z łóżka i podeszłam do lustra, które wisiało nad komodą. Z odbicia obserwowały mnie moje własne brązowe oczy. W zasadzie to moje oczy są trochę ciemniejsze niż taki naturalny brązowy. Czasami nie było widać źrenic. Rozczesałam włosy, a potem się ubrałam. Do mojego pokoju bezpośrednio przylega łazienka, w której spokojnie umyłam zęby nienarażona na mojego brata. Swoją drogą w mojej rodzinie panuje obsesja nadawania jej członkom imion rozpoczynających się na literę V. Ja mam na imię Valerie, mój brat to Vincent, mama Victoria, a tata Victor. W dodatku najmłodsza latorośl naszej rodziny ma być Veronicą. Mama jest już w piątym miesiącu ciąży i znosi to całkiem nieźle. Nie było żadnych omdleń ani nic w tym stylu. Tylko od czasu do czasu kontrolne wizyty u lekarza rodzinnego.

Nasz dom posiada jedno piętro, parter i piwnicę. Gdy byłam mała często zakładałam się z Vincentem ile wytrzymam w tej piwnicy przy zgaszonym świetle. Mój rekord to dwie minuty i trzydzieści cztery sekundy. Myślałam, że zaraz się popłaczę ze strachu. Teraz już nie boję się tam być.

Przy stole w jadalni siedzieli już wszyscy domownicy. Jak zwykle byłam ostatnia.

- Cześć.

Przywitałam się i zajęłam swoje miejsce. W odpowiedzi usłyszałam tylko jakieś ciche mruknięcie. Tata z gazetą, mój brat nieprzytomny, a mama pogrążona w myślach. Szurnęłam krzesłem trochę głośniej niż zamierzałam. Ten odgłos Vincenta z letargu.

- Cześć, Val. Wiesz, że wczoraj Ian o ciebie pytał.

- Słucham?

Zapytałam zaskoczona. Vincent uśmiechnął się tryumfalnie.

- Pytał się czy może razem ze mną podjechać po ciebie do szkoły. Był bardzo rozczarowany, gdy dowiedział się, że masz inne plany.

W tej chwili spojrzenie rodziców skierowały się na mnie. Oni nie wiedzieli o moich wyprawach w różne mroczne miejsca. Miałam ogromną ochotę udusić swojego brata.

- A gdzie byłaś Valerie?

Zapytała mama niby to niewinnym tonem.

- Poszłam na jezioro z Hazel, Frankiem i Luizą.

Miałam nadzieję, że rodzice się nie połapią, ale wyglądało na to, że znają mnie zbyt dobrze.

- Z Frankiem i Luizą? - powtórzył mój tata ze zdziwioną miną - Przecież ostatnio mówiłaś, że nie lubisz tych sztucznych dupków.

Boże, jaka ja jestem głupia pomyślałam Powinnam nic im nie mówić.

- Tak, tak mówiłam, ale Hazel bardzo chciała żebym poszła.

Rodzice nadal patrzyli na mnie podejrzliwie. Vincent nagle postanowił mnie wyratować z tych tarapatów.

- To prawda, serio. Zadzwoniła do mnie godzinę później i poprosiła żebym po nią przyjechał.

Mama i tata wyglądali na usatysfakcjonowanych. Poczułam jak wszystkie mięśnie mi się rozluźniają. Uratowana!

Godzinę później rodzice oznajmili, że jadą do sklepu kupić wyprawkę dla Veroniki.