Merhaba sevgili okur,
Umarım kitabımı zevkle okursun.
Kitabımı oylamayı ve görüşlerini belirtmeyi unutma lütfen 🥰
Başladığın tarihi ve saati de buraya yazabilirsin.
Ben Beste.Beste Acar.İsmimi dayım koymuş.Aslında annemin isteği üzerine koymuş.Annem müzik öğretmeniymiş ve mesleğine aşık bir insanmış.Bu yüzden hiç düşünmeden 'kızım ismi Beste olucak,duygularını en güzel şekilde o yansıtacak,göreceksiniz' demiş.Keşke yansıtmaya değer duygularım olsaydı da annemin bu sözünü haklı çıkarsaydım.Peki neden mi geçmiş zamanlı konuşuyorum?Çünkü on sekiz yıllık hayatımın on sekiz senesini de ebeveynlerim olmadan sürdürdüm.Annem doğuma girerken ölüm ihtimalini göze alarak girmiş.Doktorlar hayati tehlikesinin olabileceğini,ya beni aldırıp hayati tehlikesini ortadan kaldıracağını ya da tüm riski göze alıp beni bu yalanlarla,sahtekarlıklarla dolu dünyaya getireceğini söylemişler.Annem tüm riski göze alıp beni dünyaya getirmeyi istemiş.Ama maalesef onu kurtaramamışlar ve annemi bir kez bile göremeden onunla vedalaşmadan daha mutlu olacağını bildiğim bir yere gitti.Cennete.'E annen öldü baban?' dediğinizi duyar gibiyim.Baba...Ağır bir kelime.Herkesin baba ünvanını hak etmiyceğini düşünüyorum.Arkadaşlarım babalarının kahraman olduğunu söylerlerdi.İlk aşkları olduğunu söyleyenler bile vardı,onlara göre aşık olacakları kişi babaları gibi olmalıymış;cesur,sevgi dolu;ağladığında,korktuğunda,yalnızlığında elini tutan bir süper kahraman yani.Ben ise hep tam tersini savundum,her gece yatmadan önce 'Allahım karşıma babam gibi birini çıkarma,yalvarırım.' diye dua ettim hep.Ama hâlâ üzerimde onun bir imzası var.Soyismi.Bu yüzden soyismimden nefret ediyorum.Okulda kendimizi tanıtırken de sürekli söylediğimiz şey.Bu yüzden yeni bir okula başladığımda,yeni öğretmenlerle tanıştığımda en nefret ettiğim şeydir kendimi tanıtmak.Bugün de öyle olucak.Yeni bir okul,yeni öğretmenler ve yeni arkadaşlar.Babam annem öldükten sonra korkağın teki olduğu için benim sorumluluğumu alamayacak bir ödlek olduğu için yurt dışına kaçtı.Bu yüzden bebekliğimden beri bana dayımlar bakıyor.Şimdi de şehir değişikliği yapıp İzmire gelmek zorunda kaldığımız için dayım kaydımı yeni bir okula aldırdı.Karan Koleji.Okulumda ilk günüm.Aslında okulumda demek ne kadar doğru olur bilmiyorum çünkü kaydımı yaptırdığımız gün,haftanın ilk gününden itibaren bir haftalık bir kamp olduğu söylendi.Ne gerekse artık.Dayıma gitmek istemediğimi,evde kalıp eksiklerimi kapatmam gerektiğini söylesem de o hiçbir aktiviteden geri kalmamam gerektiğini söyledi ve onu kırmak istemedim.Evet Karan kolejinde ilk günüm bir kampla başlıyor.
Okulun bahçesinde dağınık duran öğrenciler,sesini duyurmaya çalışan bir öğretmen,ellerinde pembe valizler olan Pelin Su'lar ve kendimi yeni ortamıma alıştırmaya çalışan ben.Müdür kürsüye çıkıp 'Sevgili öğrenciler,' diye seslendiği sırada ortamı bir sakinlik bürüdü.Müdür konuşmaya devam etti.
"Biliyorsunuz ki bir haftalık bir kampa gidiyoruz..."
Bir çocuk bağırdı 'yaşasın bol gacılı geceler' öğrenciler 'yaşasın!' diye devam ettirdikleri sırada müdür devam etti,
"Biliyorum heyecanlı olduğunuzu ama sizden kamp sınırları dışına çıkmanızı istemiyorum.Herkes öğretmenlerinin verdiği talimatlara uyacak anlaşıldı mı?Bir haftanın sonunda sağ salim burda olmanızı istiyorum."
Bıkkın söylenen 'Anlaşıldı' seslerinin ardından herkes otobüslere yerleşti.Ben de bir otobüse binip boş yerlerden birine oturdum.Kulaklığımı takıp başımı cama yasladım ve sakin bir ortam oluşturdum kendime.Omzuma dokunulmasıyla ani bir refleks yapıp yerimde sıçradım.Kulaklığımı çıkarıp soluma döndüm.
"Korkma.Sadece selam vermek istedim,dalmıştın sanırım." Evet kendimi fazlasıyla müziğin ritmine bırakmıştım. "Selam,evet biraz kaptırmışım kendimi." Diyerek gülümsedim.Yanımda oturan çocuk gerçekten yakışıklıydı.Kumrala kaçan sarı saçları,ela çekik gözleri,yapılı burnu ve dolgun dudaklarıyla gerçekten beğenilesi bir suratı vardı.
"Yeni olmalısın,seni daha önce hiç görmedim."
"Evet bugün yeni okulumun ilk günü ve ne şanslıyım ki (!) kampla yapıyorum açılışı"
Güldü ve karşılık verdi "Niye sevmez misin gezileri falan?"
"Pek sayılmaz.Şimdi orası gürültüden geçilmez,ben sakinlik arayanlardanım."
"Ha anladım şimdi.Madem sakinlik arıyorsun biz de o ortamı sana ayarlarız.Okula yeni gelen birini tek başına bırakamam."
"Teşekkür ederim,bu okulda genelde tikiler vardır diye düşünüyordum ama şu an beni önyargımdan dolayı unutandırdın."
Yine hoş bir şekilde gülümseyip ekledi "E tabi tikiler de var ama hepimiz öyle değiliz.Bu arada ismini hâlâ bilmiyorum."
"Ben Beste."
Elini uzattı "Ben de Rüzgar,memnun oldum."
