Evvel zaman - "şiirlerim"

Zincir

Kalbimin kuşları hür artık
Bin senelik bir sürgünden yeni çıktılar
Kanatlarını açıp, beklemeye başladılar
Rüzgarın onları çağıracağı zamanı

Fikirlerim, kuşlardan da hür
Şiirlerimi pencerede ki gökyüzüne değil sahici olana yazabilirim artık.

Bir yandan da korkuyorum aslında
Bu mavilik benim gözümü boyuyorsa?
Bundan sonra sürgüne geri dönemem de!
Bu kanat çırpan kuşları kafesleyemem!
Tekrardan.
Göze alamam bir daha görmemeyi kanatlanan kuşları.
Göze alamam...

Ne kadar oldu sevdiğimi görmeyeli
Eskiden bütün kuşlarım ona uçardı
Şimdi rüzgarı bekler oldular.
Sürgün değiştirdi bilirim bizi.

İlk başta gözlerimi sürgün ettim
Sonra sözlerimi
En zor da kalbimi sürgün ettim...
Tam bin yıl sürgünü bekleyip durdum.

Bak uzaktan bir ses geliyor şimdi
Uğulduyor her yer , bu ses hırçınlaştırmış denizi, dövüyor dalgalar, kayaları ve ben uçuyorum
Hiç bitmeyecek sürgünlere uçuyorum
Arkamda seni bırakarak
Zincirlerimi kırarak
Ufka uçuyorum...