UTKU

I - KAYIP

   Kendimle olan kavgamın, sırtıma yüklediğim onca düşüncenin altında ezilerek geçirdiğim günlerden biraz olsun uzaklaşmak adına yazmaya başladım. Hayatımın bu şekle gelmesi, mutsuzluğumun verdiği acıyı hafifletecek ve yolumu aydınlatacak o ışığı bulabilmekti. Bir yolda ilerlemeye karar verdiysen her adım attığında karşına o yolun dalları çıkar, belki bu dallar ilerde birbirleriyle birleşir, belki de bir daha dönüşü olmayan o karanlık mağarada bir ayıya yem eder ruhunu. İşte ben o ayıya kendi ellerimle verdiğim ruhumu, tüm gücümle geri kazanmak için savaşacağım günlere başlıyorum. Yapamayacağıma inandığım herhangi bir şey yok ama gelin görün ki yaptığımda hiçbir şey yok. İşte bu noktada sıkışıp kaldım. Bahaneler efendim oldu, bense onun kalesinin arkasına sığınan küçük bir köylüyüm. Başlamam gerektiğini biliyordum ama başlangıcın nerede olduğu konusu bunu yazarken bile zihnimi yoruyor. Kendimi her noktada geliştirmeye adadığım hayatımın, yaşadığım süreçte küçükte olsa izlerinin kalmasını istemek beni yoruyor. Kalıplaşmış düşüncelerin arasında kalmaktansa, kendi bilgi ve birikimlerimle oluşturduğum küçük çadırımda üşümeyi tercih ederim. En azından etrafı kin ve nefret tohumları saçılmış, fanatiklikle sulanan bir ormanın parçası olmam. Sükûnet güneşini görmeyi arzuladığım o dağı tırmanırken arkamda bırakmaya çalıştığım bataklık, umarım beni içine sonsuza dek çekmez.