Kimsesiz Çocuklar

1.Bölüm

" Kızım uyansana! Yine geç kalacaksın Damla! "

Yine annemin bağırışlarıyla uyandığımda derin bir iç çektim. Her zaman derse bir saat geç kalırdım. Ama bugün okulun ilk günüydü. Ve geç kalmamak gerekti.

Sonunda bugün lise sona geçecektim.

Ve bunun için çok seviniyorum. Çünkü liseden nefret ediyordum. Sürekli asosyal birisiyim.

Bundan şikayetçi değildim.

Çünkü yalnız olmayı seviyordum. Sadece ben ve kitaplarım, muhteşem ikiliydik!

Şikayet ederek yatak' tan kalktım. Ah! Okul kadar nefret ettiğim bir şey yoktu.

Okulda ki bilgiler gerçek hayatta ne işimize yarayacaktı!

Okul üniformalarımı üstüme geçirdim,  çantamı hazırladım. Saçlarımı serbest bıraktım. Ve odamdan çıktım.

Saate baktığımda kahvaltı edecek zamanımın olmadığını fark ettim.

Dışarıya çıktığımda taksiye bindim.

Okulun önünde durdu taksi ve ücreti ödeyip, taksiden indim ve kulaklığımı kulakarımdan çıkarıp, derse girdim.

Yine öğretmen bile şaşırmamıştı. Sessizce ilerleyip, sırama oturdum.

Dersi dinlemeye başladığımda birden kapı çaldı.

Bu da kimdi?

Açık kahve, dalgalı saçları, bal rengi gözleri vardı. Sınıfta ki kızların dikkatini çekecek biriydi aslında. Ama nedense ben etkilenmemiştim.

Tam tahmin ettiğim gibi sınıfta ki kızların dikkatini çekmişti. İyi de bu kimdi?

" Hocam geç kaldığım için özür dilerim. Ben yeni öğenciyim." dediğinde kaşlarım çatıldı.

Yeni öğrenci mi?

Sınıfa göz gezdirdiğimde tek boş yerin benim olduğunu gördüğümde gözlerim fal taşı gibi açıldı.

" Adını söyle ve boş bulduğun yere oturabilirsin."

Ellerini saçlarından geçirdi.

" Ateş." dedi " Adım Ateş."

" Anladım Ateşciğim," dedi sınıfa göz gezdirdiğinde " Damla' nın yanına oturabilirsin." diye söylediğinde kaşlarım çatıldı.

Asosyal olan ben, sırasının yanında biri mi olacaktı!?