Karanlık

Başlangıç

Hislerinden mahkum olacaktı.

Yatağa huzurlu girdiği günün sabahında her şey tıpkı normalmiş gibi uyanacaktı. Yatağından kalkacak, onun tek ve gerçek dostu olan 2 yaşındaki oğlunun melek gibi yüzünü belki de saatlerce izleyecekti. Hissettiği yorgunluğun muhtemelen dün sabahki yaptığı temizlikten kaynaklandığını düşünerek mutfağa gidecek, biricik oğlu için ona besleyici bir kahvaltı hazırlayacaktı. Radyoda dinlediği klasik müziğin onun duyabileceği son tatlı müzik olabileceğini bilmiyordu. Onun için her zamanki gibi normal bir gündü çünkü.

Bir meleğin annesi olma hissi onu, hissettiği tüm acılardan kurtarmış ve onu yepyeni bir insan haline getirmişti. Kocası bir askerdi. Onu kaybettiği gün hamile olduğunu öğrenmişti. Bu ona yeni bir umut kazandırmıştı. Kendine ve bebeğine her daim iyi bakmış, ona hem anne hem baba olmuştu. Kimse bir annenin çocuğunu kendi elleriyle öldürebileceğini düşünmezdi. Sonuçta, bir anne çocuğu için bir saniye bile düşünmeden canını feda ederdi.

Hissettiği yorgunluk her dakika kat ve kat artıyordu. Migrene benzeyen baş ağrısı onu neredeyse deli edecekti. Daha fazla su
içmesi gerektiğini düşündü. Yoğun bir şekilde çalışmaktan ve aynı zamanda çocuğuna bakmaktan su içmeye bile zaman bulamıyordu. Çok yakında kendine ayıracak bir zamana ihtiyacı olmayacaktı zaten.

Çalışmaya başladıktan bir kaç dakika sonra dudaklarına doğru giden sıcak bir şey hissetti. Sildiğinde elinde gördüğü kan her ne kadar onu ürkütse de sıcaktan olduğunu düşünüp çalışmaya geri döndü. Yanında kocasının bulunduğunu bilerek sakinleşip, derin bir nefes aldı. Tabii, sevgili kocası yalnızca onun zihnine göre yanında dikiliyordu.

Bir hafta boyunca baş ağrısı, yorgunluğu, kanamaları ve halüsinasyonları daha da arttı. Çocuğuna artık hiçbir toleransı kalmamıştı. Pazar gecesi çocuğunu yatağına son kez yatırdı. Uyumasına yardımcı olan lavanta spreyini son kez sıktı ve uykuya son kez daldı.

Uyuduktan yalnızca bir saat sonra kadın artık yoktu. Zihninin kontrolü artık ona ait değildi. Hissettiği tüm duygular kaybolmuştu. Saat tam 2:55'de uyanıp oğlunun yanına yavaşça gitti. Parmaklarını çocuğun boynunda yavaşça gezdirdi. Yumuşak deri parmaklarının altında ipek gibi kayıyordu. Yatmadan önce ona uyguladığı bebek kreminin yumuşak kokusu onun hoşuna hiç gitmemişti.

Oğlunun boynunu yavaşta sıkmaya başladı. Çocuk yattığı uykusundan sıçrayarak uyandı. Ne olduğunu bilmiyordu. Ne olduğunu kimse bilmiyordu. Annesine doğru gitmeye çalıştı çocuk. Onu güvende hissettiren, onu en ufak şeyde bile koruyan kişiydi çünkü annesi. Annesinin elleri altında son nefesini vermeden hemen önce, güvende hissettiği o kollara doğru son bir kez uzanmaya çalıştı.

Bu olay burada sonlanmamıştı.

Karanlık, ele geçirdiği bu kadınla sonlanmamıştı.

Bu daha yalnızca bir başlangıçtı.