De regen spoelde in dunne strepen langs de hoge ramen van het verlaten penthouse. Buiten kleurde de stad grijs onder een zwaar wolkendek, terwijl binnen een beklemmende stilte hing. Alleen het zachte tikken van een antieke klok verbrak de rust.
Victor trok langzaam zijn leren handschoenen uit.
Voor hem lag een man op de marmeren vloer, steunend op één elleboog. Zijn dure maatpak was doordrenkt met bloed, dat zich als een donkere plas over de witte steen verspreidde. Iedere ademteug klonk zwaarder dan de vorige.
De man leefde nog.
Niet lang meer.
Victor wierp een blik op zijn horloge. Nog vijftien minuten.
Langzaam hurkte hij neer en raapte het zilveren, met bloed besmeurde visitekaartje op dat naast de gewonde lag. Zijn ogen gleden vluchtig over de naam, waarna hij het achteloos tussen zijn vingers liet draaien.
"Ze weten het niet." De man liet een droge, hese lach horen. "Je bent te laat..."
Victor glimlachte nauwelijks. "Dat zeggen mensen vlak voordat ze sterven."
De man hoestte en spuugde bloed op de marmeren vloer. "Je denkt dat jij de jager bent."
Victor antwoordde niet.
Hij had lang geleden geleerd dat stilte mensen onrustiger maakte dan welke bedreiging dan ook. "Maar jij bent al die tijd... de prooi."
Victor keek hem nu wel aan. Zijn grijze ogen bleven ondoorgrondelijk, zonder spoor van woede of medelijden. "Ik weet pas wie er wint als jij bent uitgepraat," zei hij kalm.
De man glimlachte zwak. "Ze hebben haar al die jaren verborgen gehouden." Voor het eerst verstijfde Victor, al was het nauwelijks zichtbaar. "Ze weet van niets."
"Nee." De man schudde moeizaam zijn hoofd. "En dat is precies waarom jij gaat verliezen."
Voor het eerst die avond veranderde Victors blik. Slechts een fractie van een seconde. Lang genoeg om te verraden dat de woorden hun doel hadden getroffen.
Toen klonk een doffe knal.
Stilte.
Victor knipperde niet eens.
Langzaam stond hij op en streek de mouw van zijn donkerblauwe colbert glad. Op de witte manchet lag een enkele rode bloeddruppel. Hij veegde hem weg alsof het niet meer was dan stof.
Zijn telefoon trilde, Eén bericht.
"Ze stapt over negen minuten de lift in. Alleen."
Victor keek enkele seconden naar het scherm. Hij las het bericht nog een keer, Daarna verdween de telefoon in zijn binnenzak.
Hij wist precies welke lift en hij wist precies wie erin zou staan.
De enige die dat nog niet wist... was zij.
YOU ARE READING
De Jonge Erfgename
RomanceLena heeft haar hele leven in de schaduw van haar machtige familie gestaan. Als jonge erfgename werd haar toekomst voor haar bepaald, haar keuzes gecontroleerd en haar ware afkomst verborgen gehouden. Maar wanneer ze op een dag besluit haar eigen pa...
