My Broken Man

CHAPTER 1

PAALALA lang po na ang storyang ito ay maraming mali. First timer po ako kaya pagpasyinsyahan ninyo... maraming salamat pa sa mag babasa nito....

Alex

"Nay, Tay, kaylangan ko pong makipag sapalaran sa Manila. Mas malaki ang kikitain ko doon kaysa dito sa atin. Doble pa ang kikitain ko kaysa sa paglalabada ko dito sa atin. Kaylangan nating makaipon ng mabilis para sa operasyon ni Albert. Next year na ang operasyon pero hindi pa tayo nakakakalahati ng pera na kaylangan." Paliwanag ko sa magulang ko dahil hindi sila sang ayon na pumunta ako ng manila para doon mag trabaho na inooffer ni aling Mari saakin.

"Anak ang sa amin lang ng nanay mo ay ng alala kami sa iyo baka kung ano ang mangyayari sa iyo doon. Hindi mo pamilyar ang lugar at lalo na ang mga tao doon. Baka mapahamak ka lang." Sabi ni tatay

"Tay nay, nandoon naman po si aling Mari hindi naman po siguro nya ako pababayaan doon lalo na na doon din ako mamasukan sa pinagtatrabahuan niya. Ang sabi nya ay mabait naman ang magiging amo ko doon."

"Kung hindi lang tayo mahirap ngayon. Kung mas ng sipag pa ako ng mabuti hindi ka sana mahihiwalay saami." Umiiyak na sabi ni tatay. Nakatiya kami dito na bukid na namana ni tatay sa kanyang ama. Sinasaka niya ang ang kalahati naming sakahan at nag extra din sya ng ibang trabaho para sa kapatid kong may sakit sa puso na naka schedule na operahan next year. Si nanay naman ay may vegetable garden na tinutulungan ko pag walang ng papalabada sa akin. Ang mga nahaharvest ay tinitinda namin sa bayan at iniulam nanin. Hindi naman kami ng hihirap na katulad ng wala ng tinitirahan at ng lilimos nalang.

"Si tatay kung makapag sabing mahirap parang wala na tayong kinakain." Biro ko." Katunayan panga mayaman tayo maysarili tayong palayan at vegetable garden pa, may alaga pang mga hayop. Tay mayaman tayo!" Sabi ko pa sa kanya ma ikina tawa nilang dalawa

"Ang sa akin lang ay para mapadali ang pag iipon natin kaylangan kong mgtrabaho sa manila. Hindi lang naman kasi ang operasyon lang ang pag iiponan natin. Pag iiponan ko din ang pagpapatuloy ko sa college. 1year nalang tapos naako."

"O sya. Pinapayagan kana namin . Basta lang ay mag iingat ka doon at dapat lagi kang tumawag. Pag may problema dapat mg sabi ka saamin." Pinal na sBi ni nanay. Nakikita ko sa kanyang mata ang lungkot. First time ko kasing malayo sa kanila. Hindi naman ako nalayo sa kanila ng nag-aaral pako dahil sa bayan lang ang paaralan ko at araw-araw akong umuuwi.

Nahinto lang ako sa pag aaral 1 year pagkatapos malaman namin na may sakit sa puso sa Albert. Isang araw kasi ay bigla itong mahimatay ng naglalako siya ng basketball kasama ng kanyang barkada. Kaya isinugod namin siya sa ospital dahil wala kaming alang kung ano ang ng yari sakanya. Doon namin nalaman na may problema ang kanyang puso 8 years old siya noon.

Masayahing bata si Albert. At naawa ako sa kanya dahil sa napakabatang idad may sakit na. Buti nalang na nalaman maagang nalaman namin na may problema ang kanyang puso dahil kung hindi ay nawala na siya sa amin. Yon ang sabi ng doktor. Ngayon may maintenance syang iniinom kaya napag desisyonan ko at ng magulang ko na huminto muna ako. Hindi naman ako katulad ng iba na iiyak , magwawala o mag seself pity dahil hindi nakatapos ng pag-aaral dahil ang kalusugan ng kapatid ang iniisip ko . Iniisip kasi namin ng magilang ko ay kong ipag papatuloy ko ang pag-aaral may pusibilidad na maisangla nila ang sakahan namit at ang lupang tinataniman namin ng mga gulay kaya malaki din ang posibilidad na mas maghihirap kami dahil yon ang pinag kukunan namin ng pang araw-awaw na pagkain at naka bibinta pa kami. Kaya hindi ako ng hihinayang sa desisyon ng magulang ko ng mag meeting kami buong pamilya.

Hindi kami ng lilihin sa isa't-isa kaya alam namin ang problema ng bawat isa. Kaya madaling na solusyonan ang isang problema dahil sa team work naming pamilya. Hindi kami tulad ng iba na inililihin ang problema sa magilang o inililihim ang problema ng magulang sa mga anak kaya dahil doon pumapasok ang miscummunication sabi pa ni tatay na sinasang ayonan naman ni nanay. Kaya nga mahal na mahal ko sila at kung magkakapamilya ako gusto ko katulad ng kanila.

Pero sa idad na 22 ay hindi pa ako ng kaka boyfriend hindi dahil walang nanligaw kundi dahil hinahanap ko ang love. Hinihintulotan ko naman na manligaw ang mga manliligaw ko pero wala talaga akong nararamdamang espisya sa kanila. Sila na lang ang humihintong manligaw dahil sabi pa nga nila napaka choosy ko daw. Natulal dapat magimg choosy dahil para sa akin ang pagboboyfriend ay hindi basta basta lang na tulad ng iba.

Ang sabi ni nanay ang tunay na love ay hindi yong sinasabing may electricity pag nahawakan. Kung ganon lang din ay humawak na lang daw sa poste ng kuryente mahahanap mo talaga ang electricity na hinahanap mo. Ang tunay na love daw ay pag natanggap mo ang isang tao kahit ano pa siya at kung kumportable ka sa kanya.

☺☺☺