Voorbestemd

1. Welcome home.

Ik slaak een zucht zodra ik weer vaste grond onder mijn voeten voel. Ik heb net een vlucht van een paar uur achter de rug en hoewel ik vliegen niet erg vind, ben ik wel altijd blij als ik met mijn beide voeten weer op de grond sta. Ik kijk even om mij heen en geniet van het feit dat dit alles om mij zo vertrouwd is. Ik ben weer thuis. Ik loop, net als iedereen, richting de ontvangsthal. Voor een vrijdag is het erg rustig. Helemaal niet vervelend.

Zodra ik in de hal ben, zoek ik een toilet op. Die kleine hokjes in het vliegtuig zijn niets voor mij en als je een literfles leegdrinkt in het vliegtuig, moet je wel naar het toilet als je geland bent. Gelukkig is het niet erg druk op het toilet en sta ik vrij snel weer buiten in de ontvangsthal. Ik loop naar de loopband om te kijken of mijn koffer er al is. Niet veel later zie ik mijn koffer liggen, een zwarte met een knalgele sjaal om het handvat. Ik pak hem op en loop met de stroom mee.

Om mij heen hoor ik vrolijke kreten van mensen die elkaar weer zien. Ik glimlach kort en kijk zoekend om mij heen of ik een bekend gezicht zie. Helaas is dit niet van toepassing en loop ik door. Voordat ik ook maar iets door kan hebben, lig ik al op de grond. Auw! Ik kijk op en zie een jonge vrouw naast mij liggen.

'Sorry! Ik had je niet gezien.' Zeg ik snel.

De vrouw kijkt me aan met een vriendelijk gezicht en zegt: 'Ik jou ook niet. Sorry ik moet er gauw van door.' Ze staat al op en loopt snel weg. Ik kijk haar nog een beetje verbaasd na en bedenk dan dat ik nog steeds op de grond lig. Ik krabbel overeind en loop een beetje mank verder. Mijn knie doet zeer. Waar ben je toch? Mijn blik gaat weer over de mensen in de hal en dan komt er een glimlach op mijn gezicht. Ik begin te rennen maar dat gaat niet heel soepel omdat ik EN een zware koffer heb EN een rugzak EN net mijn knie heb pijn gedaan. Of althans de vloer heeft mijn knie pijn gedaan.

'Pap!'

Ik vlieg in de armen van mijn vader en voel zijn stevige armen om mij heen. De geur van thuis dringt mijn neusgaten binnen en ik sta te popelen om naar huis te gaan.

'Genevieve.' Mijn vaders stem klinkt zacht. 'Ik heb je gemist.'

'Ik jou ook papa.' Mompel ik in zijn jas.

'Kom, dan gaan we naar huis.' Mijn vader trekt me mee naar buiten en neemt mijn koffer over. 'Hoe was je vlucht?'

'Vermoeiend. Ik ben blij dat ik dit niet meer hoef te doen.'

Ik ben zojuist terug in mijn geboortestad nadat ik zo'n vijf jaar heb gestudeerd aan de universiteit in Chicago. Nadat ik mijn opleiding Frans af had, heb ik besloten verder te studeren. Ik had nog geen idee wat ik wilde en de banen die mogelijk waren, leken mij op dat moment niks. Ik besloot de opleiding communicatie te gaan volgen en dat was ook mogelijk aan de universiteit. Vijf jaar weggeweest van huis. Tuurlijk ben ik met kerst en Thanksgiving wel thuisgekomen en ben ik samen met pap en Gideon wel op vakantie geweest, maar toch. Hoewel het studeren veel goeds heeft gedaan en ik het echt geweldig vond, vind ik het ook erg fijn om weer thuis te zijn. Bij pap en Gideon.

Bij de auto aangekomen, zet pap mijn koffer in de achterbak en stapt mijn grote broer uit. 'Gideon!' Roep ik en vlieg hem om de hals. 'Ik dacht dat je thuis zou zijn.'

'Haha, nee joh! Als mijn kleine zusje thuiskomt, moet ik daar toch bij zijn.'

Lachend kijkt mijn drie jaar oudere broer mij aan. Ik schud mijn hoofd voordat ik hem weer een stevige knuffel geef.

Tijdens de autorit naar huis, vertel ik over hoe de afgelopen maanden op de universiteit waren. Mijn vader en broer luisteren aandachtig en knikken af en toe zodat ik weet dat ik door kan gaan met mijn verhaal. '... en weet je, ik denk dus dat ik een nieuw favoriete ijssmaak heb. Alleen maar omdat dat studiegenootje geen andere smaak had.' Eindig ik mijn verhaal. Mijn vader lacht en zegt: 'En ik heb juist nog wel zo veel chocolade ijs ingeslagen omdat ik wist dat je thuis zou komen.' Hij schudt zijn hoofd en neemt de afslag. We rijden een straat in en voor ik het weet sta ik voor het appartementencomplex waar mijn vader woont.

'Gelukkig maar dat ik chocolade ijs nog steeds zo lekker vind. Dat komt wel op.' Zeg ik.

Zodra pap de deur opent van zijn appartement, loop ik als eerste naar binnen en draai een rondje in de woonkamer. Hm, wat is het heerlijk om weer thuis te zijn! Alles is nog hetzelfde zoals ik het appartement voor het laatst heb achtergelaten. Het ruikt zelfs hetzelfde! Ik weet dat ik hier officieel niet woon, maar de afgelopen jaren sliep ik hier in de logeerkamer. Voor mij is dit dus een soort van thuis.

Mijn vader heeft dit appartement gekocht toen ik begon met studeren en naar een andere stad ging. Dat was logischer én goedkoper. Ik ga binnenkort maar opzoek naar een appartement voor mijzelf. Ik kan niet bij mijn vader blijven wonen, hoe graag ik dat ook zou willen.

'Genny, wil je iets drinken?' Mijn broer staat te roepen vanaf de keuken en kijkt mij met een vragende blik aan.

'Ja, doe maar ijsthee.'

Ik plof neer op de bank nadat ik mijn jas heb uitgetrokken en aan kapstok in de kast heb gehangen. Mijn telefoon trilt aangezien ik me weer in bekende wifi bevind. Ik open mijn telefoon en zie dat Lucy mij een appje heeft gestuurd.

L: Schat! Heb ik nou zojuist gehoord dat je naar huis komt?! Ik kom z.s.m. naar jou!

G: Je oren doen het. Ik ben thuis.

Lucy is online want ik krijg meteen een appje terug van haar.

L: BLIJF WAAR JE BENT!

Ik zal niet zo snel weggaan. Gideon geeft mij mijn ijsthee en ploft dan ook naast mij neer op de bank.

'Zo zusje, wat ben je nu van plan om te doen, nu je je diploma heb behaald?'

Ik grijns naar hem en zeg: 'Wat dacht je van jou irriteren?'

'Geen schijn van kans maak je bij mij.' Ook hij heeft een grijns op zijn gezicht.

'Nee, ik zat te denken om iets van werk te zoeken.'

Mijn vader ploft ook op de bank alleen dan met een koffie in plaats van een ijsthee. 'Komt Lucy zo?' Het is meer een conclusie die hij trekt dan een vraag. Lucy en ik zijn al jaren beste vrienden en we lopen de deuren bij elkaar plat. Zelfs toen we beide gingen studeren. We leerde elkaar kennen in de eerste van high school. Eigenlijk was het vanaf dag een al dik tussen ons. Ik weet nog goed dat ik thuiskwam van de eerste dag en dat ik tegen mijn vader zei dat ik mijn beste vriendin al gevonden had. Door de jaren heen is onze vriendschap alleen maar beter geworden en toen Lucy vertelde dat haar vriendje haar ten huwelijk had gevraagd, was ik bijna nog blijer voor haar dan zij dat was. Nu we beide afgestudeerd zijn, hebben we besloten om dichter bij elkaar te gaan wonen zodat we vaker met elkaar kunnen afspreken.

Mijn gedachtes worden verstoord door een stem die ik uit duizenden ken: 'Genevieve Milly Petersson, hoe durf je mij niet als eerste te knuffelen nu je terug bent!'

Ik spring op en ren naar Lucy toe. De knuffel voelt als een van de duizenden die wij met elkaar hebben gedeeld. Niks is veranderd.

'Vie, wat zie je er goed uit!' Lucy schreeuwt in mijn oor.

Ik breng mijn vinger naar mijn oor en maak een beweging alsof ik doof word van haar geschreeuw. Er zit wel een waarheid in maar dat doet er nu niet toe. Ik zie mijn beste vriendin weer na maanden!

Mijn blik gaat over Lucies lichaam. Ook zij ziet er geweldig uit in een rood zomerjurkje en haar blonde haren dat in een rommelige knot is gestopt. Door de zon zijn haar sproeten nog beter te zien en haar huid heeft al een mooie teint door de zon gekregen.

'Luuc, kijk in de spiegel. Heb je vakantie gehad ofzo?!' Grijnzend kijk ik Lucy aan. Ik weet dat ze vorige week een weekend met haar man naar een mooi resort is gegaan om even te vieren dat ze alweer drie jaar getrouwd zijn. Ja, drie jaar! Ik trek Lucy weer in een knuffel als mijn vader zegt: 'Wil je wat drinken, Lucy?'

De hele middag kletsen Lucy en ik alsof we elkaar na jaren weer zien en we morgen alweer gedag moeten zeggen. Mijn vader besluit pizza te bestellen en niet veel later eten we met zijn vieren pizza op de bank. Door de vlucht en het geklets, ben ik erg moe. S' avonds val ik dan ook snel in slaap. Ik ben klaar voor het volgende hoofdstuk in mijn leven.