"WHO ARE YOU?"
"You're still beautiful Azalea." Bungad na sabi sa akin ni Candice nang makalapit ako sa pwesto nila.
"Oo nga, wala ka pa rin pinagbago. Tingnan mo oh, pinagtitinginan ka." Sabi ni Alice sabay turo sa mga kalalakihan na titig na titig sa akin.
Simple lang naman pananamit ko, I am wearing a sunflower dress paired with a flat shoes na mas lalong nagpalitaw sa makinis kong kutis. I am wearing also light make up at hinayaan kong nakalugaygay ang itim kong buhok na hinaluan ng gray.
"Of course, I'm still the Azalea that make every guy swoon by just looking at me." I said it with fact. "So, let's go baka malate pa tayo sa pupuntuhan natin." Sabi ko sa kanila at umalis na.
—
"Candice, pakikuha na lang iyong pagkain doon sa kusina, pinaluto ko na kay yaya bago siya umalis para mag-grocery." Sabi ko at umakyat sa kwarto ko para magpalit na ng damit.
Pagbalik ko ay prente na silang nakaupo at nanonood na ng movie kaya kinuha ko na din yung popcorn at nakinood na rin.
Habang nanonood kami, panay ang kwentuhan namin kung anu ano nangyari sa bakasyon. Sakto at patapos na iyong movie nang mapagdesisyonan na naming matulog.
Bubuksan ko sana ang pinto ng kwarto ko nang magsalita si Candice.
"Nga pala, Az, may narinig akong tumatakbo kanina. I thought ikaw iyong bumababa sa hagdan pero pagtingin ko wala naman." Sabi nito sa akin.
"Ang dami mong alam, kakanood mo nang horor iyan Candice." Pagtataray ni Alice.
"Baka nga namali ako ng rinig, good night sa inyo." Sabi na lang ni Candice at pumasok na sa kwarto.
Sumunod na din pumasok sa kabilang kwarto si Alice at nagpaalam ito sa akin.
Tahimik akong pumasok sa kwarto ko at humiga na kaagad kaharap ang kisame pero pagkaraan ng ilang oras, hindi pa din ako dinadalaw ng antok.
Nasa ganun pa din ang posisyon ko when I heard a creaking sound that made from my door.
My eyes settled on the door and my body began to tremble in horror.
I gasped when I saw a silhouette.
A silhouette of a child.
"Who are you?" I asked without giving a damn to open the lamp beside my table.
After a minute, the child still there.
"Who are you?" I asked again when I didn't heard a respond from the child.
"I said who are you." I asked again but now there's a glint of irritation on my voice.
"I came after you." The child said using cold voice and I feel like my tongue has been catch. "Do you still remember me?" The child asked.
"I-I r-remember you." I stuttered by the sudden question.
"Of course you knew me, after all you abandoned me." The child said with sadness and disappointment in his voice.
"I'm s-sorry." I uttered with the same sadness.
"I miss you, mom." The child said.
And here I am, started to cry again as I rememberrd the day I aborted my child.
