Started with a Dare

Simula

Kakauwi ko pa lang galing Australia. Limang taon din akung namalagi doon. Naging maganda ang buhay ko doon pero hindi ko maiwasang isipin ang naiwan kung pamilya. Lalo na si mama na walang katulong sa bahay ayaw niya kasing maghire ako ng katulong para sa kanya.

Bumalik ako para ayusin ang ibang papers ng kapatid ko doon ko na siya papagaralin at doon ko na papatirahin si mama. Paglabas ko ng eroplano ay sumalubong agad saakin sa waiting area ang bestfriend ko. Matagal tagal din kaming hindi nagkita but now ito na.

"So kumusta ang ibang bansa?" Tanong niya. Hay kung alam lang niya kung gaano kahirap ang mangibang bansa pero mabuti na lang at naipasok ako ni tito sa magandang kompanya kaya naging maayos ang pagtatrabaho ko. Hindi ako nakaadjust nung una pero tinulungan naman ako ng mga kapwa pilipino para makaadjust ako.

"Nakakapagod pero masaya" ngiti ko ngumiti naman siya uuwi muna kami ngayon saamin dahil nagkaayaan ang barkada. Gagamitin namin 'yung bagong bili kung sasakyan na kahapon lang din binili. Kailangan daw binyagan para maganda gamitin. Pagpasok ko sa bagong bahay ko actually last year ko pa 'to pinagawa and last month pa natapos.

Dito muna kami ni Kendra at dito din tutuloy 'yung iba pa naming kaibigan. Pumasok ako sa kwarto ko at laking tuwa ko ng makita ko ang loob sinunod talaga ang design na gusto ko. Kung anong color ng kwarto at ang design nito at nakaayos na din ang mga gamit at libro. Im really happy kasi lahat ng pinaghirapan ko nandito na mismo sa harap ko.

Lumabas ako ng kwarto after kung magbihis. Pagbaba ko ng hagdan nakita ko agad ang si Kendra na papasok ng bahay at may dala dalang groceries. Malapit lang din ang grocery store nakita ko kanina habang papunta kami dito. Nilagay ko ang ilang picture frame na masyadong memorable saakin.

Isa na dun 'yung pagpunta ko ng Korea at ang unang work ko lahat 'yun memorable at nung napromote ako sa work at naging branch manager. Tumakbo ako pabalik sa kwarto ng may maalala ako picture namin ng lalaking kahit kailan hindi ko nakalimutan. Pagbaba ko ay may nakita akung pamilyar na likod.

Dahan dahan siyang humarap habang hawak ang picture ko nung napromote ako nagtama ang paningin namin agad naman siyang umiwas at binalik ang picture ko tumingin siya sa hawak ko at dahan dahang lumapit. "Dala mo padin 'yan hanggang ngayon" kinuha niya sa kamay ko ang picture naming dalawa. Tinitigan niya 'yun at ngumiti.

"It's been a year simula nung umalis ka but now look at you successfull ka na" sabi niya habang nakatingin saakin umiwas ako ng tingin. Hanggang ngayon hindi ko padin kayang salubungin ang tingin niya. Simula ng Iwan ko siya hindi ko na kayang tingnan ng diretso ang mga mata niya. Naglakad siya papunta sa table na nilalagyan ng frame at nilagay doon ang picture namin.

"Kahit anong gawin ko. Hindi ka kayang palitan nito" at tinuro niya kung saan naroon ang puso niya. "....kasi ikaw parin ang tanging nagpapatibok sa kanya" seryosong sabi niya at naglakad palabas. Nasasaktan padin siya. Hindi naman kasing madaling kalimutan ang nakaraan lalo nat marami kayong pinagsamahan.