Μισώ το σχολείο περισσότερο απο οτιδήποτε αλλο σε αυτή τη ζωή αλλα ξέρεις τώρα, Τρίτη λυκείου, ακομα χειρότερα. Όχι ότι σκοπεύω να δώσω εξετάσεις, ούτε εγω ούτε η κολλητή μου δηλαδή αλλα και πάλι έχουμε κι ενα απολυτήριο. Όπως και να'χει, η μέρα του αγιασμού ήταν άθλια αλλα οι πρώτες μέρα σχετικά καλές, δεν είχαμε καθηγητές θεωρητικής, θετικών και αγγλικών. Τα βασικά μαλακα, ότι να' ναι σχολείο. Πολλές ελλείψεις...
"Χριστίνα εμαθα ότι σήμερα θα έρθουν νεα καθηγητουδια!" μου έλεγε η Τζο στον δρόμο και χτύπουσε παλαμάκια.
"Πω πω τι χαρά, θα πεθάνουμε μαλακα με τα 7ωρα δεν αντέχω αλλο!" ελεγα εγω και έκανα τον σταυρό μου.
"Ελα μωρέ Χριστίνα, έχεις τσιγάρα;" με ρώτησε.
"Όχι αλλα έχουν αυτα τα παιδιά..." ειπα και έμεινα με ανοιχτό το στόμα καθώς αυτό που έβλεπα ήταν κατι πάρα πολύ όμορφο.
Δύο τύποι, ψηλοί μελαχρινοι, στέκονταν μπροστά απο την πόρτα και κάπνιζαν. Ωραία αυτό χρειαζόμουν για να μου πάει καλα η μέρα, τράβηξα την Τζο απο το χέρι και σταθήκαμε μπροστά τους.
"Συγγνώμη, μήπως έχετε ένα τσιγάρο;" ρώτησα και τους χαμογέλασα.
Ο ενας τυπας, αυτός με τα μούσια έβγαλε τα γυαλιά του απο το τσεπάκι του πουκάμισου του, τα φόρεσε και έσκυψε προς το μέρος μου. Σαν γερός έκανε ενώ φαίνεται 27.
"Ποσο είστε εσείς τώρα;" ρώτησε αυστηρά.
"17!!"απάντησε η Τζο με περηφάνια.
"Σα δε ντρέπεστε, ανήλικες κοπέλες θέλετε και τσιγάρο, δε θα σας δώσω!" είπε και άναψε επιδεικτικά το τσιγάρο του.
"Τι αχώνευτος άνθρωπος..." μουρμουρισαμε ταυτόχρονα με την Τζο αλλα ο άλλος τύπος, ο οποίος ήταν γύρω στα 29 με τράβηξε απο το μπράτσο και με γύρισε προς το μέρος του.
"Ορίστε κορίτσι μου, πάρε και για την φίλη σου ενα." είπε, μας χαμογέλασε και μας έκλεισε το μάτι.
Εκείνη τη στιγμή ήμουν έτοιμη να λιώσω, έπαθα έρωτα. Ο αχώνευτος απο δίπλα του ρολλαρε τα μάτια του αλλα αυτό δεν ήταν το χειρότερο. Ο κύριος Μαναη, ο θρησκευτικός μας, είδε τον μελαχρινό τύπο να μας δίνει τσιγάρο...
"Ιησούς Χριστός νικά και όλα τα κακά σκορπά! Κύριε Κερολαρι, τι νομίζετε ότι κάνετε; Δίνετε ναρκωτικά στα παιδιά του σχολείου;" φώναξε και άρπαξε τα τσιγάρα απο τα χέρια του... Κερολαρι...
"Με συγχωρείτε κύριε Μαναη δεν ήξερα-"
"Αχ θεε μου σώσε τα τέκνα της σήμερον κοινωνίας, αμήν! Παρακαλώ να μην επαναληφθεί. Ωχ Παναγία μου σύγχυση με έπιασε... Όπως και να'χει, σας εύχομαι καλή τύχη στη πρώτη σας μέρα, ο Θεός να σας έχει καλα." είπε και έκανε και στους δυο πφου πφου πφου ενω τους σταυρωνε.
Εγω με την Τζο είχαμε μείνει μαλακες γιατί το μονο συμπέρασμα που μπορούσαμε να βγάλουμε ήταν πως αυτοί θα είναι καθηγητές μας. Όχι ρε πουστη. Πάμε να φύγουμε πλιζ.
"Συγγνώμη που σας ενόχλησαμε καλοί μου άνθρωποι πρέπει να πάμε μεσα έχουμε Κύριο Λαζαρίδη πρώτη ώρα και θα φωνάζει γεια σας!" είπε η Τζο και με τράβηξε απο το χέρι.
Μεγαλύτερη μαλακια δε μπορούσε να πει, ούτε καν η προσευχή δεν είχε αρχίσει αλλα τέλος πάντων. Μόλις τελείωσε η προσευχή βγήκε μπροστά στο φως ο Διευθυντής Αιμίλιος και έκανε μια μεγάλη ανακοίνωση.
"Νέοι καθηγητές, Τουντουρης Σωτηριος, Κερολαρι Χρήστος, Βεϊζης Φραντσι και ο νέος καθαριστής Τσομπας Φωτιος. Βγείτε μπροστά κύριοι να σας δουν τα παιδιά." είπε αδιάφορα και απομακρυνθηκε για να βγουν μπροστά οι καθηγητές.
"Χριστίνα ομγ..." αναφώνησε η Τζο και δάγκωσε το κάτω χείλος της.
"Δε θα περάσουμε καλα φέτος, εγω ήδη δε περνάω καλα, βοήθεια." μουρμούριζα καθώς οι δυο απο τους τέσσερις ήταν οι τυπαδες έξω απ'το σχολείο.
"Μαλακα σκασε και δες τον Ψηλό με την πράσινη μπλούζα και τον μουσατο με την πόδια, πω πω Χριστίνα καυλώνω τώρα ε..." έλεγε και άρχισε να κουνιέται περίεργα.
"Μη τους κοιτάς έτσι γιατί ο Κύριος καρασαββιδης σε εχει καρφώσει πολύ απειλητικά." της είπα στο αυτί.
Ο Γιώργος Καρασαββιδης είναι ο άθλιος υποδιευθυντης μας. Είναι κοντός και γι αυτό όλοι τον φωνάζουν Baby boss, συν ότι τρώει συνέχεια τυρόπιτα με κακάο. Όπως και να'χει, κολλάει στην καημένη φίλη μου εδω και πάρα πολύ καιρό γι αυτό και τον μισούμε.
"Τμήμα Γ'2 αντί για Μαθηματικά πρώτη ώρα θα κάνετε Αγγλικα με τον κύριο Τουντουρη για σήμερα περάστε αντε." είπε ο Αιμίλιος και ξανα χώθηκε στο γραφείο του για να μη μας βλέπει.
Τζο
Μόλις μπήκε στη τάξη ο κύριος Τουντουρης ήθελα να σκίσω όλα μου τα βιβλία απο την καυλα που μου προκάλεσε. Κρατούσε στο χέρι έναν καφέ απο την αγαπημένη μου καφετέρια Doctor coffee ενώ δεν κρατούσε καν βιβλία.
"Μέρα." είπε μόλις μπήκε μεσα και χασμουρηθηκε, "Πω πω η μέση μου, πάλι σκατα κοιμήθηκα..." μουρμούρισε και καθισε στην καρέκλα.
Έμεινε απλα να μασ κοιτάζει αδιάφορα και να μην λέει απολύτως τίποτα, ωραία αγγλικά θα κάνουμε με αυτόν το βλέπω, τραγική κατάσταση.
"Good morning τι σημαίνει ξέρετε;"
"Καλημέρα." είπαμε όλοι ταυτόχρονα.
"Ελπίζω την επόμενη φορά να δείξετε λίγη Ευγένεια και να το πείτε απο μόνοι σας!" είπε με νεύρα και σηκώθηκε στον πίνακα για να ζωγραφίσει.
ΠΩ ειναι που είναι καυλας, είναι και έτσι λίγο μυστήριος επιθετικός, ωραία θα περάσουμε φέτος...
