Prologue

6 0 0
                                        

"No, I won't do that, probably not now, not tomorrow, and not anymore! So please, don't force me to do such thing and don't make decisions on behalf of me." Malakas kong sigaw sa harap ni Mommy at Daddy in the middle of our meeting with the co-founders of their company. Medyo nakakahiya 'to gurl pero sige lang grr.

"Honey, just let it slide for now. I swear, I will not involve to any affiliations you'll have in the future." Pagmamakaawa sa'kin ni Mommy wearing her so-called 'baby-help-me-get-this-one' look.

As if naman hindi kayo nakikialam.

Argh! I hate it, I so hate it! I don't even know where that hooman is staying right now. I'm f*cking finished with him. I don't even bother to look for him for the past 9 years then here they are, wanting him to be part of their company. I know naman na may communication pa rin sila Mommy sa kaniya pero ang sa'kin lang bakit kailangang ako pa ang magsacrifice. Bakit lagi na lang ako?

Well, I can't blame them because he's really good at everything. They wanted him so bad because he's really a big hit if ever he will join their force.

"But, Mom, bakit hindi mo agad sinabi sa'kin na sa team ko siya mapapasama? I have a wonderful team and puno na kami. Mom, hindi ko magagawang mag-hire ng panibagong tao without knowing if that person have shitty acts and trashy attitudes." Kaya nga nga iha-hire 'di ba? Malalaman mo rin naman ang attitude niya kapag nagkasama na 'ulit' kayo. Mariin kong bulalas kay Mommy habang nagpapaawa ako kay Daddy. Dad, help me naman oh! I'm being tortured by your wife and if ever that person will come into my life again, that's another torture.

Akala mo naman ikaw ang babalikan! Trabaho 'yan. Trabaho.

"No, this is final. They also agreed on it, so what's the point of arguing with me, iha?" Habang iniisa-isang tingnan ang mga co-founders ng company. Wala na akong magagawa kung ganun. It's not exactly I have no right to disapprove, but we are 10 in this four-corner room, nine of them agreed so what's the point? Pakahiya pa tayong maige?

Life really sucks! I don't really know what to do kapag nakita ko siya! How much more maka-trabaho ko pa? Knowing what kind of person he was, alam kong magkakaworld war III, IV, V pa.

"And by the way, he's on his way na raw. Wait a little while and do your things first." Sambit ni Daddy sa harapan habang nagrereview ng sandamakmak na papel na kailangan ng pirma niya.

Matamang tinitingnan ko si Daddy para sana magmakaawa na baguhin niya ang desisyon ni Mommy when suddenly the door open at iniluwa nito ang bultong siyam na taon kong hindi nakita ni nasulyapan man lang. Ang bultong parang inihulma ng perpekto mula sa kanyang pagkakatayo hanggang sa paglalakad. Ang bultong papalapit...

ng papalapit...

ng papalapit...

Nilagpasan niya ako at nakipagkamay kay Mommy at Daddy. "Hello, Mr. Villarico, it's so nice to meet you again." Saad ng tatay ko habang maingat na niyuyugyog ang kamay niyang nakakapit pa rin sa kamay ng lalaki.

"It's so please to meet you again, Sir." Magalang namang saad ni Villarico. Kung alam niyo lang ang ugaling meron 'yang si Villarico! Natatawa kong sambit sa isip ko habang nakayuko at walang pakealam sa pinag-uusapan nila sa unahan.

"Any words for Mr. Villarico, Kirsten?" Napasinghap ako ng tawagin ni Daddy ang pangalan ko na tila naguguluhan marahil siguro ay nagtataka kung bakit kanina pa akong natatawa.

Itinunghay ko ng bahagya ang ulo ko, avoiding his gaze. I look intently on the white board in front of him kunwari sa kanya ako nakatingin "looking forward to work with you, Mr. Villarico. I hope we do well as a team." Saad ko habang hindi pa rin siya tinitingnan.

Alam kong pilit niyang hinuhuli ang mga mata ko but I disregard it. Baka kung ano pang masabi ko kapag tinitigan ko siya. I don't want to stare with those hazel brown eyes because memories will surely flash again like a bomb destroying my whole self. Ayoko nang mawala ulit sa sarili ko at magpakatanga ng ilang taon. Once it happen again, it's not stupidity, it's you, destroying yourself. Ang babaw ng pagiging tanga, sa paninira mo sa sarili mo. Huwag na ulit. Never again.

"Yes Ms. Ricafort, I'm looking forward to it. By the way, nice seeing you again. Nice seeing you, really nice."

Here it is, the abnormal pump of my heart again... never again... please.

Doon na ako natigalgal at napatitig sa mga mata niya. Sabi ko hindi na ulit ako tititig muli pero ano na namang katangahan 'to?

"Nakakahiya ka! You're such a disgrace. You fooled me, you sick daughter of a b*tch"

"Please Gav, let me explain... I don't care if they won't believe me, I just want you to believe me, just you."

"Get out of my sight! Make sure to leave and please.stay.gone."

Please... stay... gone...

Those three words, f*ck. I can't take it.

"It's not nice seeing you. Oh! Mom, Dad, I will LEAVE first" madiin kong sabi habang matamang nakatitig pa rin sa kanya. "Mr. Villarico, I can promise that I will leave but I can't promise that I will stay gone, we're co-workers and in the same team at the same time." I said in finale, hardly swallowing my saliva, walking numbly outside the room.

My Angel of PeaceHistorias para obsesionarse. Descúbrelo ahora