Bugün okulumun ilk günüydü. Alarmın sesini duyar duymaz kalktım hemen hazırlandım ve yola çıktım. Henüz sınıfımı bile bilmiyordum. Tabii biraz utancımdan kimseye sormakta gelmiyordu içimden. Okula girer girmez karşıma bir kız öğrenci çıktı ve yanıma doğru geldi.
"Merhaba. Sınıfın neresi beraber gidelim mi?" Kim olduğunu bilmediğim fakat neden benimle gitmek istemesini anlayamadım.
"Merhaba. Sınıfımı bilmiyorum sen yardımcı olabilir misin?" Allah'ım utancımdan sınıfımı bile bulamam diye gönderdin sanırım bu kızı çok teşekkür ederim.
"Tabii ki de yardımcı olurum. Bu arada ben Nisa Demir."
"Ben de Eda Ölmez. Memnun oldum." İçimden bir ses Nisa'yla samimi ve yakın olacağımı söylüyordu.
"Her sınıfın yanında yoklama listesi var ve ismini orada gördüm sanırım seninle aynı sınıftayız. Emin olmak için yinede bir gidip bakalım."
"Tamam."
Nisa'nın peşinden merdivenlerden çıkarken bir çocuğun bana dimdik baktığını gördüm. Gözlerimi ondan kaçırdım ve yürümeye devam ettim.
"Ehe bak ikimizde aynı sınıftayız. Bu çok güzel bir şey."
"Aa çok mutlu oldum. Sanırım seninle çok iyi anlaşacağız."
"Tabii ki gülüm." İlk günden bu kadar samimi olmamız pek içime sinmese de iyi yanımı kullanmayı tercih ettim.
"Dersin başlamasına 12 dakika var gel sınıfımıza geçelim." Başımı salladım.
Sınıfa girdik ve arkalardan bir sıraya oturduk. Zilin çalmasını bekledim sıkılmaya başlamıştım.
12 dakika geçti ve öğrenciler zili çaldı. Ve bana dimdik bakan çocuğunda bu sınıfa girdiğini gördüm.
"Ne oldu, neden ona bakıp gülümsüyorsun? Tanışıyor musunuz?"
Aman Allah'ım gerçekten ona bakıp gülümsedim mi? Hayır, hayır bu gerçek olamaz. Çok utanç verici.
"Aa hayır, gülümsediğimi de nereden çıkarttın? Ayrıca tanımıyorum onu. Sen yanlış görmüştürsün."
"Yanlış gördüğümü sanmıyorum ama öyle olsun bakalım zorlamayacağım. Bu arada benden bir şey saklamana gerek yok. İyi sır tutarım inan bana." Hafif gülümseyip başımı salladım.
Off inşallah o çocuğa gülümsememiştirim. Eğer öyleyse umarım görmemiştir yoksa yanlış anlar. Her neyse kafaya bu kadar takmamalıyım...
Ardından ders başladı ve edebiyat hocası sınıfa girdi. Meğer sınıfa yeni gelen bir ben değilmişim bu sınıftaki herkes yeniymiş.
"Merhabalar. Ben Serdar Güleç. Edebiyat dersinize gireceğim. Bugün ders işlemeyeceğiz. Tanışıp sohbet edelim. Ve bundan sonraki derslerimizinde keyifli geçeceğine inanıyorum. Evet senden başlayalım kızım tanıt kendini."
"Ben Sıla Yurdan. 17 yaşındayım." Kız konuşurken kimsenin gözlerine bile bakmıyordu. Konuşmak istemediği çok belliydi.
"Ben Ali Akguş. 18'ime girmeme 4 gün kaldı." Ve sıra ondaydı. Gözleri üzerimde olan çocukta...
"Ben Barış Altan. 19 yaşındayım." Bunları söylerken bile bana bakıyordu. Sıra bendeydi.
"Ben Eda Ölmez. 18 yaşındayım." Hâlâ bana bakıyordu. Ve bu artık beni rahatsız etmeye başlamıştı.
Bi yandan da sağ tarafıma ağrı girdi. Sıradan bir ağrı da değil. Yerimde duramıyordum. Ama kimseye de belli etmek istemedim.
"Hocam benim lavaboya gitmem lazım izninizle."
"Tabii kızım git." Elim sağ yanımda dururken sınıftan çıktım. Daha lavabonun nerede olduğunu bilmiyordum. Ağrıdan merdivenin üzerine oturdum. Üzerime de bir halsizlik çökmüştü çok yorgun hissediyordum. Kaç dakika geçti bilmiyorum ama ben merdivenden kalkamıyordum bile.
Sınıftan Barış'ın çıktığını gördüm. Endişeli bir yüz ifadesiyle yanıma doğru yaklaştı.
"Eda iyi misin, ne oldu? Elini neden orada tutuyorsun? Bir rahatsızlığın mı var?" Neden bu kadar çok merak ettiğini anlayamadım.
"İyiyim, bir şeyim yok."
"Hayır, iyi olmadığını ikimizde biliyoruz. Söyle neyin var Eda."
"Üzerimde bir halsizlik ve sağ tarafımda geçmeyen bir ağrı var. Dayanamıyorum lavaboya dahi gidemedim. Ayrıca nerede olduğunu da bilmiyorum." Elini uzattı. Tereddüt etsem de elini tuttum ve kalkmama yardım etti.
"Götürürüm ben seni. Olmazsa izin al ve evine dön. Senin bu halde olman beni çok endişelendiriyor." Konuşacak halde bile değildim. Gözlerim kapanmaya başladı. En son dediğim "Beni evime götür."dü. Kafamın içinde tüm ses kesildi, nefes alamıyordum.
