İÇİMDEKİ BOŞLUK

İlk Günüm

Yıllarca beklediğim hayata günler kaldı. 12 yıl okumama karşılık üniversite kazanmam benim için en güzel mutluluk. Evde ordan oraya koşmam, birşey unutmamak için uğraşmam o kadar güzel ki. İyi ki okuyorum. Tabiki istediğim şehir değil ama olsun istediğim meslek, matematik öğretmenliği. Sınavda yaptığım heyecan yüzünden sınavım zor geçti. Gece mi gündüz mü bilmediğim günler bile oldu. Geceleri uyanıp sınava geç kaldım korkusu yaşamak çok zordu ama olsun yinede kazandım.

Valizim tam hazır değil ama ağzına kadar doldu. Birşey unutmak istemiyorum. Öyle gösteriş meraklısı değilimdir. İnsanların benim adına ne dediği pek umrumda olmadı bu zamana kadar sadece kendim için çalıştım. Çalışmak benim için mutluluk. Okul benim herşeyim. Ben okulum bitince napıcam diye düşünüyorum sonra başka bir üniversite okurum diyorum. Sonra kendi kendime bu cevaba gülüyorum. Sanki hiç mesleğe atanmak istemiyorum gibi. Tersine kendi ayaklarım üstüne durmak benim en önemli hedefim. Neyse yarın yola çıkıyorum . İnşallah herşey istediğim gibi gidecek. Bakalım yarın ne olacak?

Evden ayrılırken içimde hiç sızı yoktu. Niye ağlayayım ki istediğim şeyi yapıyorum. Tersine ayaklarım yerden kesildi o kadar mutluyum. Valizim elimde gittiğim tek yer otogar. Babamın yanımda gelmesini istemedim tek başıma artık ayakta kalabilirim. Onlara el sallayarak otogara doğru yol aldım. Otogarda içim içime sığmadı. Arabaya binince yol hiç bitmeyecek zannettim o kadar uzun geldi. Ancak sonunda gördüğüm Trabzon tabelası içimdeki heyecanı daha fazla artırdı. Arabadaki muavinin bilgilendirmesine göre 2 saat sonra inecekmişim. Maalesef derse çok az kaldı. Okulun ilk günü kötü imaj vermeyelim. Bu yüzden okula valizle gitmem gerekiyor. Ne kadar saçma . Dizilerde görünce saçma bulan ben valizle okula gidiyorum. Çok kınadım galiba.

Otobüsten hemen indim ve valizimi alarak otobüsün servisine binerek okulun adresini verdim. Okula vardığımda çok çekindim. Çünkü elimde kocaman bir valiz. Ah çok utanç verici. Bu arada okulumun adını söylemedim ama Trabzon diyince tahmin etmişsinizdir. Trabzon Üniversitesi Fatih Eğitim Fakültesi. Hemen koşarak sınıfa çıktım tabi ne kadar valizle koşabilirsem. Tam hocadan 2 dk önce sınıfa girdim. Ders 2 saat sürdü. Hocamız sağolsun arayı da elimizden aldı ve blok ders ile ilk günden canımızı okudu. Allah'tan sonunda ders bitti de ve 20 dklık araya çıktık. Tabi çıkar çıkmaz başıma bir klişe daha geldi, valizim açıldı. Buda beni buldu. Ben babama "Yeni valiz alalım bu valize güven olmaz." dememe rağmen "Sen bana güven." dedi. Allah'tan etrafımda üç beş kişi vardı da onlarda çok umursamadılar. Nolacak ancak ilk gün işte insan kendini kötü hissediyor.Zaten valiz içindeki elbiselerimin kilçesini taktığım için dökülmedi. Hemen topladım, babamı arayıp ne yapabileceğimi sordum. Oda açıkladı. Yaptıktan sonra daha fazla bu valizle gezemeyeceğimi anlayarak yurdun yolunu tuttum. Yurda varınca da valizimi boşalttım ve oda arkadaşlarımla kaynaşmaya baktım. Artık yatmanın ve yarın için dinç olmanın vakti gelmişti. İyi geceler ben....