beni al :: cembar

ilk gün

barıştan...

bugün adadaki ilk günümdü. ünlüler takımında olduğum için gurur duyuyordum. acun abi survivorun nasıl bişey olduğunu anlatırken karşı takımdan biri gözüme çarpmıştı. tanıyor gibiydim ama çıkaramadım. acun abinin seslenişiyle yarım kaldı.

“barış dinliyordun değil mi?”

“ııı evet abi.”

“tamam.”

acun abi oyunu anlattı ve bize ödülü gösterdi. ödül coconat -yani hindistan cevizi- yicektik. alkışlarken gözüm o çocuğa kaydı tekrardan. sonra acun abi o çocuğa döndü.

“cemal can sence ödülü kazanır mısınız?”

“yani umarım.”

bende diyom bu çocuğu nerden biliyordum? tabi ya, danlanın arkadaşı. danlayı ben sevmiyorum ama instagramdan takip ediyordum. hepimiz parkura doğru gittik.

herkes birini seçiyordu ve cemal denilen çocukla ben kalmıştım.

“barış sende cemal can'la yarışıcaksın.”

bişey demeden birer adım öne gittik.

“o zaman yarış başlasın.”

ilk olarak takım arkadaşım aycanla karşı takımdaki evrim yarışçaklardı. dikkatlice parkuru izledim. bikaç saniye sonra aycan şişelerin hepsini düşürdü ve ilk sayıyı aldık. sevinmiştim ve aycana sarıldım. takımım adına aşırı gurur duyuyordum.

ilk oyunu biz almıştık ve coconat yicektik. takım arkadaşlarımla barakaya gittik ve coconatlarımızı yedik. açıkçası ilk gün mert sercan ve ersin abi hariç hepsiyle anlaşabilmiştim. aklım hala cemaldeydi. bugün baya yorulmuştum ve arkadaşlarıma uyuyacağımı söyledim. barakanın en içteki yere uzandım ve battaniyeyi üstüme örtüp gözlerimi kapadım. kendimi o güzel uykuya bıraktım.

ertesi sabah uyanmıştım ve herkes uyuyordu. ormanın derinliklerine gidince cemalin ağladığını gördüm. yanına gidip omzuna dokundum.

“sen şu danlanın arkadaşısın değil mi?”

“evet.”

cemalin ağlaması devam ediyordu.

“ailemi özledim barış.”

şimdi yalan söylemiyeyim, bende ailemi şimdiden özlemiştim. gözümden bir damla yaş aktı ve cemale sarıldım. bikaç saniye sonra cemalin gözyaşları dinince bana döndü.

“sağol barış. o kadar çok yalnız hissediyorum ki nisa ve berkan dışında kimse yanımda değil.”

açıkçası cemale ciddi anlamda üzülmüştüm.

“hadi nisanın yanına git.”

gülümsedim ve nasıl olduysa cemalle beraber ordan ayrıldık. cemal kendi barakasına gitmişti ve ben giderken mertle karşılaştım.

“sen nasıl başka takımdan biriyle samimi olursun barış?”

“samimi olmadım mert alttarafı çocuk üzgündü.”

“arkadaşları yok mu onun?”

“var ama destek çıkmıyorlar, 2 kişi hariç.”

cemal sanırım sesimi duydu ki hemen ikimizi ayırdı.

“nolursunuz yapmayın.”

“sen karışma cemal!”

sadece cemale bakıp ordan ayrıldım ve bizim barakaya gittim. herkes uyanmış konuşuyorlardı. ersin abi elifle aycana bugünkü oyun için napılcağını söylüyordu. bikaç dakika sonra hepimiz oyun alanına gittik.