Borc

1.Bölüm

Yeni işyerime gidiyorum. Sabah daha saat 7 ve gözlerimi kapatmamak icin büyük bir çaba sarf ediyorum. Bu işe alındığıma çok sevinmiştim. İyi bir şirketi ve beni kısa bir süreliğine de olsa işe almaları çok iyi olmuştu. Böylece borçlarımı daha hızlı ödeyebilecektim.

İnsanların şaşkın bakışlarının üzerimde olduğun hissediyorum. Her zeman ki gibi... Tabi sadece siyah giyinmiş üzerine de kapşonunu başına gecırmıs biri olarak ordan öyle gözükmemin normal olduğu kaanatındaydım.
Şirkete gelmiştim.
İceri girdim. Gördüğüm çok masalardan biri bana ayiti. Ben ama burda calişanlar gibi değildim.sadece ayak işleri yapmaya gelmiştim. Benden hariç herkes mühendis di. Benim okumak gibi bir şansım yok tu. Erken yaşta işe başladım. Ne de olsa ailemin bana miras olarak biraktığı 120.000 lira borcum vardı. Ne kadar hızlı ödersem okadar hızlı kurtulurum yakama yapişmis adamları. Ben masama yerleşirken burda calişan biri gelip adımı sordu. Insanlarla muhatap olmaktan pek hoşlanmazdim. Önümdekinin Yüzüne bakmadan yarım dakika düşündükten sonra bakışlarimi kıza dikip soğuk bir sesle İrem dedim. Yüz ifadesi benden hoşlanmadığını gösteriyordu. Ama kimin umrunda?

Saat 6 ya geliyordu ve ben ceketimi alıp iş yerinden çıktım. Yorulmuştum ama eski işimden bin kat daha kolaydı. Sonrasında bulaşık yıkamak icin bir restorana gitim. Burdaki müşteriler çok israf ediyorlardı. Yemeğin yarisi tabaklarında kalıyor öylecede çöpe dökülüyordu gerçekten çok yazık dı.

İşim bitirdikden sonra evimin yanındaki bakkaldan yiyecek bir kaç eşya almiştim. Hazır makarna falan. Evin yolunu tutmuştum. Kulaklarımda kulakcık. Billie Eilish- the party is over dinliyordum. Tam benim şarkimdi. Eve girdikten sonra eşaglarimi cikartıp su kaynatma makinesine suyu doldurmuştum. O kaynarken ellerimi yikayıp yere oturmuştum. Işıkları açmamış dım çünkü karanlıktan hoşlanıyordum. Aldıklarımı çıkartım ve kaynamış suyu makarnanın üzerine döktüm. Yumuşamasını bekliyordum.

KLICKKLK

Arkamda duran gece lambam birden açıldı.
Hiç korkmamıştım. Hiç bir refleks de vermemiştim çünkü kımın olduğunu biliyordum.
Soğuk bir sesle

"Ben yokken evime yabancıların girmesinden hoşlanmiyorum" dedim
Ve cebimde olan parayı kafamı ona doğru çevirmeden arkaya atım.

"Sende ayağına kadar getirtme beni. Zamanında yatir demedim mi sana" diye bağırdı.

Ben makarnamı yemeye başlamiştim.

"Demek böyle şeylerle besleniyorsun"

"Ben yemek yerken benimle konuşulmasından nefret ederim ve bidahakine sen gelme adamlarını gönder." diyerek ekledim.

"Neden. Beni görünce mutlu olmuyormusun?" diyerek bana yaklaştı. Nefesini ensemde hissedebiliyordum. Kusmamak için kendimi zor tutuyordum. Ondan öylesine nefret ediyordum ki...

"Uzaklaş benden"

Sacimi alıp arkaya iti ve korkma yemem seni dedi.
O anda aya kaldım ve "Defol evimden" dedim

O da yavaşça ayağa kaldı ve bana hala çok yakın dı.

"Bu seferlik öyle olsun ama bidahakine Sana daha Cok zaman tanimam haberin olsun!" diyerek yanimdan ayrildi.

Hemen yere cömeldim ve icimi terkeden korkuyla rahatladim. Kapinin kapandigini duydugumda hemen kosup kitledim ve hemen yatmaya Karar verdim.

1.Bölüm Sonu
Umarim beyenmisinizdir.
Cok aynisini olabilir, kusura bakmayin.
Yorum yaparsaniz sevinirim ..,