Nisa'dan
Gecenin bir yarısı barakayı birkaç gündür mesken tutmuş kargaların sesleriyle uyandım.Sesler o kadar yüksekti ki şakaklarımı zonklatıyordu.Yasin çığlık çığlığa hayvana küfürler savuruyor,bu da hayvanları kışkırtarak daha çok ötmelerine neden oluyordu.Daha fazla dayanamayıp "Yasin yeter böyle bağırmanın bir faydası yok.Hayvan iyice galeyana geliyor,ses çıkarmazsan illa ki gidecektir," dedim.
"Ne yapayım kafamı şişirdi.Yarın büyük ödül var hem onun stresi hem bu iyice uyutmadı beni."
"Anlıyorum ama böyle yaparak beni de uyutmuyorsun.Sen de uyumayı dene ya da sahile git ha ne dersin?"
"Tamam güzelim,hatrın için uyumayı deneyeceğim."
Lafa ardından Cemal girince şaşırdım birkaç dakikadır bizi mi dinlemişti yoksa biz mi onu uyandırmıştık?
"Nisa ve Yasin acaba ne zaman susmayı düşünüyorsunuz! Ne karga ne siz susmadınız.Biri bitse öteki başlıyor, Allahım benim ne günahım vardı da bunların arasına düştüm!"
"Keyfimden konuşmuyorum herhalde Yasin sussa ortada bir sorun kalmayacak.Sitemlerini ona yap bana değil!"
Sanki benim de suçum varmış gibi ikimize yönelik konuşmuştu,ben sadece onu uyarmıştım halbuki.Cemali severdim,iyi biriydi ama bazen kırıcı olabiliyordu.Kafamı tekrar çantama koyup gözlerimi kapattım.Uyumaya çalışmaktan başka bir seçeneğim yoku.Cemal de ondan sonra iç çekip bir şey dememişti.
Dakikalar geçiyor ama iç hesaplaşmalarım dinmek bilmiyordu.En sonunda sahile gitmenin uykumu getirebileceğini düşündüm ve paytak adımlarla battaniyemi sırtıma alıp sahile adımladım.
Dolunayın adayı aydınlattığı geceleri çok seviyordum,bugün de dolunay vardı.Böylece yolumu kolaylıkla bulup gözüme kestirdiğim ilk yere kendimi bıraktım.
Dalgaların sesi ruhumu dinlendirmekle birlikte aklımdaki sorunların çözülmesi için adeta bir ortam hazırlıyordu.Son zamanlarda çok fazla düşünüyor,birinin bana yaptığı en ufak bir haraketi bile sorguluyordum.Bu yerli yersiz,olup olmadık yerlerde de sıkça oluyordu.Bir sohbette,bazen benchte,yemek yapmaya yardım ederken..En çok kafa yorduğum nokta ise Cemal Candı.
Son zamanlarda Cemal bana nedenini bilmediğim bir şekilde garip davranıyor,söylediğim çoğu şeyin zıttını savunuyordu.Benden gittikçe uzaklaştığını hissediyordum.Nedeni olmadan bunları yapmasıydı tuhaf olan.Belki de arkadaşlığımızdan hoşlanmayan biri beni ona karşı kışkırtmıştı emin değildim.
Bir süre sonra göz kapaklarım ağırlaşmaya başlamıştı,tam kalkmaya yeltenecektim ki yanımda bir sıcaklık hissettim.Kafamı yana çevirdiğimde gördüğüm yüz beni afallatmıştı.Tam bir şey demeye yeltenecektim ki kafasını omzuma koyup "Lütfen bir şey söyleme.Sadece sana sarılmaya ihtiyacım var," deyip kollarını belime doladı.Bir an tereddüt etsem de ben de kollarımı ona sardım.
İlk birkaç dakika ikimiz de tek kelime etmemiştik.Bu suskunluğu bozan taraf ise ben oldum.
"Neden bana böyle davranıyorsun birkaç gündür anlamıyorum ama şundan hiç şüphen olmasın ki benim de adım Nisaysa ben bu meseleyi çözerim.Sana biri benim hakkımda bir şeyler mi söyledi?"
Hiçbir şey söylemedi.
"Bak gerçekten üzülüyorum," dedim çatallı bir sesle.Ellerimden kayıp giden bir arkadaşlığım vardı ve ben hiçbir şekilde bunu durduramıyordum.Cemal,beni düştüğümde kaldıran bir dal olmuştu her zama.Şimdi o gözlerimin önünde eriyordu ve ona yardım etmem için bana izin de vermiyordu.
Daha fazla dayanamayıp yüzünü ellerimin arasına aldım."Cemal'im bak yapma böyle.Hadi aç içini bana.Biliyorum canını sıkan şeyler var,izin ver de derdine çare bulmaya çalışayım,"dememle gözyaşlarının avuçlarıma süzülmesi bir oldu.
