DİLZAR

Bölüm 1

Derin' in ağzından:

Aynadaki yansımama bakıp son kez iç geçirdim bu anılarla dolu odamda son günümdü. O lanet günün üzerinden tam bir sene geçmişti.. Babam, beni ve annemi hiçe sayarak borçlar yüzünden intihar etti. Değirmenci Holdingin sahibi Kadir Değirmenci artık yoktu. Ona çok kızgın, kırgın ve öfkeliyim nasıl bırakır bizi hiç anlam veremiyordum. Zorlu günleri hiç hissettirmedi bize onu çok özledim sadece ben ve annem kaldık. Annemin kimsesi yok annesi ve babasını kaybettikten sonra amcasının yanında kalmış zaten daha sonra babam Diyarbakır' dan toplantı için İstanbul'a geldiği dönemde annemle birbirlerini görüp sevmişler annemin amcası zaten yaşlı olduğu için annem yalnız kalmasın diye evlenmelerine izin vermiş. Babam annemi kendi ile Diyarbakır'a götürmüş ama dedem annem için;

''Bu kız bizim gelenek görenekleri bilmez evlenmenize kesinlikle izin vermiyorum hem buradaki kızların neyi var oğlum'' demiş. Birkaç gün süren tartışmaların ardından babam dedemden kalan tüm mirası hiçe sayıp annemi de alıp İstanbul'a geri dönmüş babamın asıl soyadı ''DEMİR'' ama dedem o zamanlar onun izini bulmasın diye değirmenci olarak değiştirmiş birikmiş parası olduğu için çok fazla sıkıntı yaşamamışlar sonra ben gelmişim dünyaya babam daha da hırslanmış ve de işlerini iyice yoluna sokup holding sahibi oldu her şey mükemmeldi.. Ta ki bir sabah uyanıp her şeyden habersiz iflas ettiğimizi öğrenene kadar şirketin durumu kötüye gidiyormuş babamda biz üzülmeyelim diye bizden saklamış eve haciz gelince kendini çalışma odasına kapattı biz daha ne olduğunu anlamadan silah sesi duyuldu. Annemle kapıyı açmaya çalıştık ama kilitliydi haciz için gelen görevlilerden yardım istedik kapıyı kırdılar babam.. Kanlar içinde öylece yerde yatıyordu bizi düşünmeden öylece bırakıp gitmişti prensesinin ağlamasına dayanamayan babam beni o günden sonra her gün ağlamaya mahkum etmişti. Annemin seslenmesiyle düşüncelerimden ayrılıp ona cevap verdim.

''Derin hadi kızım otobüsü kaçıracağız'' dedi.

''Tamam anne geliyorum'' dedim. Evet bugün anılarımla dolu olan bu evde bu odada son günüm hiçbir şeyimiz kalmadığı için Yaşar dedem bizi Diyarbakır'a çağırmıştı bilmediğim bir şehir.. Dedemi daha önce hiç görmemiştim merak ediyorum doğrusu hala borçlarımız vardı bir kısmını tek ödeyebilmiştik dedemle bu konuyu konuşacaktık. Elimdeki ailecek çekinmiş olduğumuz son fotoğrafı da bavuluma koyup kapattıktan sonra aşağıya indim annem;

''Hadi kızım'' diye söyleniyordu. Hala çok üzgündü ama bunu bana beli etmemeye çalışıyordu.

''Anne bilmediğimiz bir şehir tanımadığımız insanlar babamda yok yanımızda kim koruyacak bizi'' dedim boğuk çıkan sesimle.

''Saçmalama Derin deden orada beni ne kadar sevmeyip kabullenmese de sen onun torunusun eminim sahip çıkar hem bizi o yüzden çağırdı'' dedi üzgünce hiçbir şey söylemeyip kapıyı açıp dışarıya çıktık annem bavullarımızı taksiye koydu evime son kez bakıp derin bir iç çektim bu evdeki anılarımı, yaşadıklarımı, kahkahalarımızı babamla olan şakalaşmalarımızı hiç birini unutmayacağım.. Taksiye binip anılarımızla dolu olan bu evden belki de hiç geri dönmemek üzere tamamen uzaklaştık.

Uzun bir yolculuktan sonra nihayet varmıştık bizi almaya dedemin şoförü gelmişti birazdan dedemle tanışacaktım acaba annemin de dediği gibi beni sevecek miydi? İstanbul gibi bir yerde yaşamışken bu şehre nasıl alışacağım? Annemin anlattığına göre babamın bir erkek ve iki tanede kız kardeşi varmış. Annemin seslenmesiyle düşüncelerimden sıyrılıp ona döndüm.

''Hadi Derin geldik canım'' dedi. Arabadan inip etrafıma göz attım konak gerçekten çok güzeldi bizim evden daha büyüktü keşke buraya babam ile gelebilseydik annemin beni çekiştirmesiyle yürüdüm etrafta birçok adam vardı. Zile basıp beklemeye başladık kapıyı kırklı yaşlarda bir kadın açtı.