Yıldızlar Kadar Uzak

1.Bölüm> Tanışma

Bir gün herkes mutlu olabilir miydi?!

Peki ya ben ne zaman mutlu olcaktım?
Küçükken hep dua ederdim, bir gün biri beni sevsin diye ama hayır beni kimse sevmedi, evlatlık da almadılar çünkü ben yurtda ki en şımarık kız olarak görülürdüm, onlar tatlı ve şirin diğer çocukları alırlardı.

Neyse işte size kendimi tanıtayım,
ben Öykü Sayar bir buçuk ay sonra on dokuz oluyorum.
Ve hala yurt'da kalıyorum,
müdürün söylediğine göre bir an önce yurt'dan gitmem gerekiyor çünkü Devlet on sekiz yaşını dolduran çocukları artık yurt'da tutamazmış,
benim de kalıcak bi evim yok,
zaten olsaydı burda ne işim vardı öyle değil mi?

Annem, ben bir yaşımdayken yurdun önüne bırakıp gitmiş,
annem'in kim olduğunu yada babamın kim olduğuna dair elimde hiçbir şey yok ama beni bıraktıkları sepetin içinde adım, soyadım ve doğum tarihim yazılıymış;
"7 Ocak 2002, ÖYKÜ SAYAR..."

Hep düşünürüm geceleri,
acaba ailem var mı?
Varsa hala yaşıyorlar mı?
Yaşıyorlarsa beni neden almadılar niye bıraktılar diye...?

Soyadımı da araştırdım tabiki ama hiçbir şey bulamadım.

Yurt çalışanı Fadime ablanın bana seslenmesiyle düşüncelerimden uzaklaştım.

"Öykü kızım,Esma diye biri seni bekliyor aşağıda" diye seslendi.

Doğru ya bugün Esma ile iş bakıcaktık.

"Tamam abla, geliyorum hemen."

Esma benim en iyi dostum oldu,
lise de tanıştık ben yine her zamanki gibi oturduğum bank da ailemi düşünürken ağlıyordum,
Esma da iki simit iki ayranla yanıma geliyordu ki benim ağladığımı gördü işte o an kimsenin yapamadığını yapıp bana sarıldı,
beraber orda saatlerce oturup ağladık..

Okul da kimseyle konuşmaz ve arkadaş edinmezdim.
Zaten Esma'dan başka kimse yanıma gelip nasıl olduğumu sormamıştı, o günden sonra Esma ile her derdimizi paylaşır olmuştuk.
O benim ilk ve tek dostum.

Hemen altıma siyah kot pantolon ve üstüme kırmızı bir sweet giyip hafif bir makyaj yapıp saçlarımı açık bıraktım.
Zaten düz bir saça sahiptim,
siyah spor ayakkabılarımı giyip ve çantamı da aldıktan sonra çıktım odamdan.

Esma beni öldürecekti akşamdan anlaşmıştık ama ben yine geç kalmıştım,
merdivenlerden inerken Fadime ablayı da öpmeyi ihmal etmedim onu çok severdim, oda beni öz kızı gibi severdi sağolsun bu yaşıma kadar bana çok yardımı dokundu..

Evet canlarım ilk kitabımın, ilk bölümünü nasıl buldunuz?

Sizce diğer bölümlerde neler olucak?
Tahminlerinizi bu satıra yazabilirsiniz.

Lütfen oy vermeyi ihmal etmeyin, şimdiden çok teşekkür ederim :))