Yalnız kaldım diyebilirim, ama kalmamışım. Yani herkes öyle diyor fakat onları dinlemeyip odama kapandım. Çünkü yalnız kaldım. Evde , okulda, mahallede, her yerde ben hep yalnız kalan sen gibiyim. Bu hikaye benim hikayem değil ikimizin hikayesi, Sen ve Ben. Siz ve Ay.
Kendimi tanıtayım benim adım Ay. İlk önce ne dediğimi anlamadınız değil mi?'Siz ve Ay.' yani ilk ben duysam bende 'ne ben ve ay mı?' derim. Bu çok normal. Hatta insanlar ismimi sorduğunda ben 'Ay' diyorum ve bana dik dik bakıp. 'Doğru mu anladım Ay değil mi?' diye soruyor. Bu yüzden kendimi diğerlerinden değişik ve yalnız hissediyorum. Ne biliyim adım Merve, Aslı, Ayşe falan olabilirdi belki. Ama Dünyanın uydusu olan ben Ay'ım. Artık beni anlamışsınızdır. UMARIM...
Kendimi yalnız hissettiğim için bir sosyal medya ağı yükledim. Orada kendimi takip eden insanlara videolar atıyordum onlarla mutlu olsunlar diye 'merhaba' mesajları atıyordum. Galiba bu işe yarıyordu, kendi arkadaşlarım oluyordu. İlk defa...
Saat gece 03:32 ve ben hala uyumadım. Müzik dinliyor videolara bakıyorum. Ve bir anda simden mesaj geldi (yüklediğim uygulamadan)
Ay Gecenin Bir Parçası kişisinden; Ay'ın Değerini Kimse Bilemedi kişisine
'Uyumalısın artık'
Ben Gecenin parçasıyım. Ama o kim? Korkmuyor değilim biri bana mesaj attı. Bir hayli de mutluyum mesaj aldım ilk defa..! O kendini bir şey sanıyor.
Ay'ın Değerini Kimse Bilemedi kişisinden; Ay Gecenin Bir Parçası kişisine
'Bu seni ilgilendirmez!'
Çok mu ağır oldu? Acaba benden korktu mu? Ay sen salaksın ya! Çocuk simden çıktı...
Her Güzel Şeyin Bir Sonu Vardır, Bu da Benim 1. Bölümümün Sonu...
Devam Edecek...
