The Road

1

{Pov} Onbekend.

Die tintelingen, ze maakten alles al gelijk duidelijk. Vanaf het moment dat ik voorzichtig haar hand had aangeraakt kijkt ze om de drie minuten naar me. Iets wat ik ook bij haar doe; ik kan het nogsteeds niet geloven. Dat zij van mij is, ik zou haar nu gelijk in mijn armen willen sluiten en haar nooit meer los laten. Nooit meer. Maar dat kan niet. Nog niet. Die tijd komt, maar hopelijk wel snel, ik hou het niet langer meer zo.

{Pov} Het meisje

Geschrokken kijk ik weer naar buiten als hij mij aankijkt. Mijn wangen beginnen een roze gloed te krijgen. Vlug doe ik mijn haar ervoor en draai me naar hem toe zodat hij het niet kan zien.

Ik voel zijn ogen branden in mijn rug, maar negeer het.

Hij zal zo wel stoppen met kijken. Geen zorgen. Adem in. Adem uit.

"Zou je alsjeblieft willen stoppen met me zo aankijken?" Vraag ik vriendelijk. Hij grijnst. "Misschien..." Antwoordt hij mysterieus. Ik rol met mijn ogen en leun met mijn hoofd tegen het glas.

"Als jij mij dan ook niet meer zo aankijkt." Zegt hj na een tijdje. "Hoe keek ik je aan dan?" Vraag ik nieuwsgierig terwijl naar hem toe buig. Hij glimlacht waardoor een rij witte tanden zichtbaar word die keurig naast elkaar staan. Dan trekt hij een hele rare bek waardoor ik moet lachen. "Zo keek ik helemaal niet!" Zeg ik verontwaardigt. "Maar je geeft dus wel toe dat je naar me keek." Ik bloos hevig. ''Dat beschouw ik als een ja.'' Zegt hij met een scheve grijns.

Ik zucht en rol met mijn ogen. ''Jongens...'' 

Plotseling hoor ik gekraak en gepiep. Ik hou mijn handen voor mijn oren. Het klinkt alsof iemand zijn nagels over een krijtbord haalt. ''Goedemorgen dames en heren. Ik heb een mededeling. Geen leuke welliswaar.'' De stem van meneer Meijer klinkt door de krakerge microfoon. Hij haalt zijn hand door zijn half grijze haar. ''De bus, of eigenlijk de banden, zijn lek. Waardoor we nu niet meer verder kunnen rijden. Ook de motor is oververhit. We willen geen risico's nemen, dus stoppen we aan de kant van de weg. De instructies volgen nog.'' En weg is het irritante gekraak. 

Ik merk dat we steeds langzamer gaan rijden en uiteindelijk staan we stil, bij een doodstille benzinepomp. ''What the fuck.'' mompelt de jongen naast me. ''Inderdaad.'' Mompel ik met hem mee.

''Hallo jongens en meisjes. We gaan zometeen uitstappen. Je pakt dan je spullen uit de bus en gaat dan bij mij en meneer Meijer staan. Ik wil graag dat iedereen zich hieraan houd en dat niemand andere dingen gaat doen. Begrepen?'' We maken instemmende geluidjes en staan dan allemaal langzaam op.

Ik pak mijn vest en trek die aan. Dan stop ik mijn flesje water en mobiel ook nog in mijn tas en doe die dan om mijn schouder. Ik wacht geduldig af tot het mijn beurt is om uit te stappen. Met een plofje beland ik op de stoffige grond. 

Mijn ogen zoeken onbewust mijn vriendinnen die al in een klein groepje staan bij een paaltje. ''Hey.'' Mompel ik als ik bij hun sta. ''Hey.'' Begroet Anne me opgewekt. ''Anne, hoe kun je nu zo vrolijk zijn terwijl we hier buiten staan met... met buspech!'' Zegt Cianne die met haar wijsvinger van haar naar de bus wijst. Anne haalt haar schouders op. ''Ik werd gewoon gek daar binnen. En benen werden gewoon opgevouwen.'' Cianne rolt met mijn ogen. ''Anne, je maakt echt over alles een groter probleem dan het is. Je had echt super veel ruimte in de bus, ik was juist diegene die weinig ruimte had, want jij nam al het ruimte in!'' Ik hoor Anne een verontwaardigt geluidje maken, maar dan negeer ik ze. Ze zullen er wel uit komen.

Dan zie ik hem langs de bus lopen naar een groepje jongens. Ik blijf hem volgen met mijn ogen totdat hij stilstaat. Alsof hij lijkt te voelen dat ik hem aankijk kijkt hij mij aan, en knipoogt naar me. Ik bloos en kijk naar Anne en Cianne die nogsteeds aan het kibbelen zijn.

''Jongens. Kalm en hou je mond is.'' Komt Sophia tussenbijde. ''Sophia. Je stond toch aan mijn kant?'' Anne kijkt haar met halfdichte ogen aan. ''Ik sta aan niemands kant. Einde discussie.'' Dan richt ze weer haar aandacht op haar mobiel en zijn wij weer voor haar verdwenen.

 {Pov} Onbekend

''Is zij dat?'' Ik sta bij mijn vriendengroepje en kan alleen nog maar naar haar kijken. Ik knik. ''Heb je haar al recht in haar ogen gekeken.'' Ik schud nee. ''Wanneer ga je dat doen?'' Ik haal mijn schouders op. ''Ik weet het niet. Ze weet nog helemaal niet van ons bestaan. Als ik dan als een gek ga roepen 'mate' heeft zij een hartverzakking.'' Mason grinnikt. ''Daar kun je nog best wel gelijk mee hebben.'' Ik werp hem een blik en hij haalt verdedigend zijn handen omhoog. 

''Hey doe mij niks, ik heb nog niks gedaan. Nog.'' Hij grijnst. ''Je blijft van haar af.'' Grom ik. ''Of wat dan?'' Ik weet dat hij dit doet om mij uit te testen. Maar als hij haar aanraakt... hij zal dan nooit meer van zijn leven goed kunnen zitten. Ik kijk hem woedend aan. 

''Wow vet man, je ogen worden helemaal donker.'' Ik knipper met mijn ogen en kijk hem verbaasd aan. ''Mijn ogen worden wat'?''

{Pov} Het meisje.

Ik zie hem een woedende blik naar zijn vriend werpen. Wat zou er aan de hand zijn? Een onbekend gevoel knabbelt onder in mijn buik.

''Even allemaal stil zijn graag!'' De stem van meneer Meijer buldert over al de stemmen van de leerlingen heen. Gelijk stopt iedereen met praten en kijken ze met hun aandacht naar meneer Meijer die op een kleien verhoging staat zodat hij wat hoger staat.

''Zoals sommige van jullie al hebben gemerkt, er is hier geen bereik om iemand te bellen.'' Hij werpt iedereen een blik die net op hun mobiel zat. Bij Sophia blijft hij even hangen, ze zit nogsteeds op haar mobiel. ''Sophia.'' Sis ik. ''Wat is er?'' ''Je moet dat ding weg doen.'' 

Meneer Meijer kijkt goedkeurend en vervolgt dan zijn 'preek'. ''Dus wij kunnen ook niemand bellen die ons zou kunnen ophalen.'' Hij stopt even. ''Ook is hier niemand in het lege gebouw. Er zit dus niks anders op dan gaan lopen. Het dichtstbijzijnste dorpje is hier vijftien kilometer verderop. Als iedereen zijn of haar koffers en of tassen wilt gaan pakken kunnen we over tien minuten gaan beginnen met lopen. Uiteraard is er wel een pauze zodat we even om adem kunnen komen.''

Dan begint iedereen in beweging te komen terwijl ik draai nog even stilsta.

.......................

Hai. 

Laat een comment achter wat je van dit hoofdstuk vind. Slecht, gemiddeld, goed... 

Lots of love, Samantha