Oraya hiç ulaşmak istediniz mi yukarıya en yükseğe gökyüzüne.. Ben istedim belki sevdiğim insanlar ordadır diye orda bulurum diye istedim mesela babam mesela en yakın arkadaşım. Daha 6 7 yaşlarındaydım televizyonun içinde insanların olduğunu düşünüp tüplü televizyonun içine bakıcak kadar masum olduğumuz yaşta. Keşke o zamanlarda kalabilseydim hayat benim için o zaman daha kolaydı yaşanılabilir bir haldeydi. Taki 9 yaşına kadar şuan 19 yaşındayım her şeyi ne yazıkki cok net hatırlıyorum. 3 kişilik bir aileydik tek çocuktum annem biraz pinpirikli dediğim dedik çokta güzel bir kadındı, babamda bir o kadar yakışıklı kalbi yumuşacık bir adamdı. O kadar çok seviyordumki hâlâ çok seviyorum evet sıradan belki ama ilk aşkım babamdı. Annem derseniz tabi onuda seviyordum peki şimdi ?
Annemin isteği üzerine o zamanlar herkesin gittiği sözde matematiği geliştiren saçmalıklar üzerine kurulu bir kursa başladım. Söz konusu gösterişse annem geri durmazdı bundan. Babam gitmek istemediğimi biliyordu belki işe yarıyordur diye bir süreliğine git diye beni avutuyordu ama nafile kafaya koydum bir kere. Neyse başladım ben kursa ilk gün babamla gittik ödemeler yapıldı sözleşmeler imzalandı vs. birsürü zırvalık saat kaçta haftada kaç gün gelebileceğim hepsi konuşuldu. Ilk derse girdim küçüğüm daha tabi suratsız bir ifadeyle kimseyle muhattap olmadan oturdum sırama ders başladı hoşgeldin Masal diye konuşmaya başladı öğretmen iyi birine benziyor gibiydi ama inat işte cevap bile vermedim neyse o devat etti dersine. Arada derse katmaya çalıştı ve sonunda bu kâbus bitti günler geçti azda olsa sevmeye başladım nedenmi küçüktüm ama sanki benimle aynıymış gibi gözüme takılan biri vardı şimdilerde ara ara yine gözümün önünde o yaşlardaymışız gibi canlanan sanki hala onunla resim yapıyormuşuz gibi hissettiğim biri. Günler geçti evet ama ben daha tek kelime doğru düzgün kimseyle konuşmamıştım sadece arkamdaki çocukla Toprakla.. Onunlada sadece günaydın ve birbirimize çizdiğimiz ressimler masumluktan ibaret bir arkadaşlık.
