bruises | l.t

one

Elke dag opnieuw. Elke dag dezelfde routine, die ik moet meemaken. Ik word wakker, m'n vader slaat me, m'n stiefmoeder lacht me uit en m'n stiefzussen behandelen me als een slaaf. Het lijkt wel alsof ik Assepoeser. Sinds dat mijn moeder dood is, kwam mijn vader altijd dronken thuis. Ik weet nog de eerste keren dat hij me namen begon te noemen, die ik na die jaren begon te geloven. Ik weet nog de eerste keren dat ik blauwe plekken begon te krijgen door hem. Nu hij een andere vrouw heeft, die ook nog kinderen heeft is het niet beter geworden, maar veel slechter.

Ik zit in de park aan het genieten van het mooie weer en kijk naar de kinderen, die gezellig aan het spelen zijn. Ik kijk naar de koppels, die het gezellig hebben met elkaar. Hoe zou m'n leven eruit zien als mijn moeder nog leefde? Zou m'n vader dan niet meer dronken thuis komen? Hoe zou het leven eruit zien, als ik hetzelfde had gedaan zoals mijn moeder. Zelfmoord plegen.

"Mooi weertje vind je niet?" Hoor ik iemand vragen, die opeens naast mij komt zitten.

"Ja, denk ik." Zeg ik zacht.

"Je mag best wel harder praten. Ik bijt niet." Lacht hij. Ik glimlach een beetje.

"Ik ben Louis trouwens." Hij steekt zijn hand uit, die ik accepteer. "Carice."

"Jij praat niet veel hè?" Vraagt hij. Ik antwoordt niet. "Niet erg, ik vind je nu al leuk."