Özledim

Sen, sen olmak için...

Bazen sadece insanlarla yanyana olmak bile yetmiyor kendine.
Yine yalnızsın, yalnızlığı hissediyorsun.
İçinde.
Derinlerde bir yerlerde bir eksiklik var.
Bunu sevgilerle kapatmak istiyorsun.
Deniyorsun, yanılıyorsun, vazgeçiyorsun.
Vicdanınla başbaşa kaldığın âna kadar umursamıyorsun.
Lakin zihninle baş başa kaldığında, işte o zaman başlıyor baş ağrıların.
Nasıl oldu? Nasıl bu duruma geldim? Diyorsun.
Kendine çeki düzen vermek istiyorsun.
Pek bir şey değişmiyor ama yine de daha iyi birine dönüşmeyi hedefliyorsun.
Mükemmel hep zordur.
İnsanlar mükemmeli ister.
Neden sen farklı olmayı istemiyorsun ?
Neden hatalarıyla bütün olan biri olmak istemiyorsun ?
Mükemmel olabilmek için kusursuz, kusursuz olabilmek için ise başka bir benliğe ihtiyacın var.
Peki, o zaman sen, sen olur musun ?

Bunu bir düşünelim.