Ten voelt zijn hart in zijn keel kloppen, hij heeft steek in zijn zij. Een onderhand erg bekent gevoel.
Hij rent al lang. Heel te lang. Het is een wonder dat hij nogsteeds niet gepakt was.
Ten bleef rennen, hij kuchte en probeerde zijn pas iets te versnellen.
Had hij ze nóg niet afgeschud ?
Aan de voetstappen achter zich hoorde hij dat Johnny nogsteeds achter hem aan rende. Als Ten niet zo buitenadem was geweest had hij gezucht. Normaal gesproken had hij zijn achtervolgers na een aantal straatjes al afgeschud.
Hij voelt zijn benen niet meer. Hij blijft wel rennen, hij heeft geen keus. Als ze hem in handen kregen was hij er geweest. Ten rende nog een hoek om.
"Ten, stop toch ! Je maakt geen kans." Hoorde hij Johnny roepen, en Ten zou gegrijnst hebben als zijn lichaam niet schreeuwde om een pauze.
"Pak me dan~ als je kan~" roept Ten terug terwijl hij behendig op een muurtje klimt en op het muurtje verder rent.
