De verpleegster en de verbodene

Mijn eerste echte werkdag

Mijn vader zei altijd: hoe harder je werkt, des te meer geluk je hebt. En nu sta ik hier. Met mijn tas voor het William Johnson Hospital. Ik kijk omhoog naar het gebouw, dat stevig in de grond lijkt te staan, in tegenstelling tot mij. Hoeveel verdiepingen zou het hebben? Rustig ademhalen, Evelyn, rustig. Ik laat mijn schouders zakken en adem diep in. Dan zet ik de eerste stap richting de personeelsingang. Ik stap naar binnen en loop naar de afdeling waar ik te werk ga als verpleger. Ik volg met mijn ogen de borden, die me leiden naar de afdeling. Even voel ik me duizelig door al de witte muren, maar realiseer me dat ik hier echt, echt ben. Ik hoor de stem van mijn vader in mijn hoofd en besluit niet onzeker over te komen, maar zelfverzekerd. Je bent veel te lief Evelyn, kom een keer voor jezelf op. Ik bijt op mijn lip en loop naar de balie. "Hallo, goeiemorgen, ik ben Evelyn en ik heb vandaag mijn eerste werkdag in het WJH." zeg ik zenuwachtig en wacht op een antwoord. De baliemedewerker kijkt me aan en roept de naam van een andere vrouw. Ik volg haar blik en zie een blondine aan komen lopen. "Jij bent Emily, welkom!" roept ze enthousiast. Ik schud mijn hoofd. "Nee, Evelyn" zeg ik nog enigszins zenuwachtig en kijk haar aan. "Het spijt me, namen en ik zijn niet echt een goede match!" zegt de blondine lachend en stelt zichzelf voor. Ik kom erachter dat ze Trudy heet. Ik loop achter haar aan, ook in mijn doktersjas trouwens. Ik kijk rond in de ruimte en zie dat ze hier wél andere kleuren hebben, dan wit en nog eens wit. Trudy geeft me een rondleiding over de afdeling en stelt me aan alle andere verplegers voor. Ik stel mezelf ook voor en begin me al meer thuis te voelen door de aardige ontvangst van Trudy en de rest. Ik loop terug naar de kamer, wat de kantine is, en zet mijn tas neer. Goed, ik ga hier werken dus. Hopelijk zijn mijn ouders trots op me. Ik hoor voetstappen en kijk om. Trudy is ook teruggelopen. "Dus je eerste echte werkdag in het WJH?" vraagt ze aan me. Ik knik. "Ja, best spannend. Het is toch wat anders dan de lessen op school en meekijken op stage" antwoord ik. Ze knikt. "Ik herinner me het nog zo, mijn eerste dag als verpleegster" zegt ze en haar ogen beginnen te stralen. Ik glimlach voorzichtig. "Het is nu erg rustig, maar dat zal straks wel anders worden" zegt Trudy geruststellend. Ik kijk op de klok en zie dat het pas half 8 is. Ik heb dagdienst. De andere verplegers komen ook binnen, en zijn druk aan het praten. Dan merk ik pas dat ik het toch spannend vind. Nieuwe mensen en een nieuwe plek als de nieuwste medewerker. Maar ze zijn aardig, toch? "Hey, Evelyn vangen!" roept Herma. Ik kijk om en vang een rechthoekig voorwerp. Nu het in mijn handen ligt, zie ik wat het is. Een naambordje met mijn naam erop. "Nu hoor je er echt bij!" roept Trudy naar me en ik voel me al meer op mijn plek. Ik lach en knik. Ik speld het naamplaatje vast aan mijn doktersjas en drink mijn theeglas leeg. Dan hoor ik een hard geluid en in mijn ooghoek zie ik een rood licht branden. "Je eerste patiënt!" roept Trudy. Ik voel de zenuwen toenemen en mijn hart gaat sneller kloppen. Ik zet mijn theeglas neer en volg Trudy naar de kamer.

-Wordt vervolgd-