On yaşında sıradan bir çocuk olmadığımı biliyorum. Yani tabi ki normal şeyler yapıyorum. Dondurma yerim, bisiklete binerim, top oynarım, Xbox'ım var. Bunun gibi şeyler beni sıradan yapıyor. Sanırım. Ayrıca sıradan hissediyorum. İçimde. Ama sıradan çocukların çığlık atarak kaçmasına neden olmadığımı biliyorum. Sıradan çocukların, gittikleri her yerde dikizlenmediğini de biliyorum.
Sihirli bir lamba bulsaydım ve tek bir dilek hakkım olsaydı, hiç kimsenin fark etmeyeceği sıradan bir yüzüm olmasını dilerdim. Sokakta yürürken insanların beni görüp hemen başka tarafa bakıyormuş gibi yapmamalarını dilerdim. Ne düşünüyorum biliyor musunuz? Sıradan olmamanın tek nedeni, kimsenin beni öyle görmemesi.
Ama şimdiye dek görünüşüme alıştım. İnsanların yüzlerindeki tepkiyi nasıl görmezden geleceğimizi biliyorum. Bu konuda hepimiz; annem, babam, Via ve ben oldukça iyiyiz. Aslında sözümü geri alıyorum: Via o kadar da iyi değil. İnsanlar kaba bir şey yaptığında oldukça sinirlenebiliyor. Mesela bir keresinde oyun parkındaki benden yaşça büyük çocuklar bazı sesler çıkarmıştı; ne sesi olduğunu bile bilmiyorum çünkü ben duymamıltım ama Via duyup onlara bağırmaya başlamıştı. Via öyledir. Ben öyle değilim.
Via beni sıradan biri olarak görmüyor. Öyle gördüğünü söylüyor ama sıradan olsaydım beni bu kadar koruma ihtiyacı duymazdı. Annem ve babam da beni sıradan bulmuyor. Beni sıradışı buluyorlar. Sanırım dünyada ne kadar sıradan olduğumun sadece ben farkındayım.
Bu arada adım August. Size nasıl göründüpümü anlatmayacağım. Aklınıza ne geliyorsa muhtemelen ondan daha kötü görünüyorumdur.
