Na goede tijden komen slechte tijden..

01

"Beslama mama" zeg ik en geef een kus op haar hoofd. Ik loop de deur uit onderweg naar school. Ik haat school, nouja, eerder gezegd ik haat de kinderen daar. Niemand helpt me, Niemand staat voor me klaar. Behalve me mama. Zonder haar wist ik niet wat ik moest doen. Ik heb al eens gedacht aan zelfmoord, maar dat is haram en ik kan me moeder dat niet aan doen. Ik heb geen werk, ik ben dik, lelijk en arm. Mijn moeder meskiena werkt zich kapot om eten, water en elektriciteit te kopen. Ik heb weinig kleding. Ik draag 4 keer achter elkaar hetzelfde. Vader? Heb ik niet. Heb ik wel maar die is weggegaan van mijn moeder toen ze zwanger was, want ik was een ongeluk. Ze hadden niet gewild dat ik werd geboren, dus wilde mijn vader dat ze me wegdeed, maar mijn moeder wilde dat niet, dus hij is weggegaan voor haar en heeft ons alleen gelaten , zonder geld en mijn moeder als schoonmaakster.

Ik stap de bus uit. Ik loop een straat verder en daar sta ik dan. Het gebouw dat mijn leven heeft verpest. Met een zucht loop ik de school binnen. Ik zet een paar stappen in de school en ik hoor meteen gelach. "HAHAHAHAHA KIJK DIE VARKEN, ZE KOMT NIET EENS VOORUIT!" "HAHAHA DIE VARKEN MOET TERUG NAAR DE KINDERBOERDERIJ, DAAR HOORT ZE THUIS!" En iedereen lacht. Ik kan wel in de grond zakken. Ik hou mijn tranen in en ren naar mijn kluisje.

Aangekomen bij mijn kluisje zie ik Rabab met haar groepje. " hey zeug, aan de kant je staat voor mijn kluisje" zegt Rabab. "Ik moet even wat in mijn kluisje zetten" zeg ik bang. " Ook nog eens een grote mond?!" Schreeuwt ze en trekt me aan mijn haren over de grond. Ik zie iedereen lachen en filmen. Waarom ik? Waarom helpt niemand mij? Waarom staat iedereen aan de kant van Rabab? Waarom haat iedereen mij? Ik wist wel dat ik dik en lelijk ben, maar dat is toch geen reden om mijn te haten? Ik ren naar mijn klas en zit helemaal achterin de hoek. Ik begin te huilen. Niemand is in de klas, want de les is nog niet begonnen.

Ik hoor dat iemand naast mij is komen zitten. Ik durf niet te kijken, want ik weet zeker dat het Rabab is, dus doe alsof ik niks heb opgemerkt. Ik voel dat er iemand op mijn schouders tikt. Ik doe langzaam mijn hoofd omhoog en zie dat het een jongen is. Ik heb deze jongen nog nooit gezien, maar hij is echt mooi! We kijken elkaar in de ogen aan. Na een tijdje heb ik door dat ik naar hem staar, dus kijk ik snel de andere kant op.

"Hey, hoe heet je" vraagt hij. Wacht? Gebeurt dit nou echt? Nog nooit heeft een jongen tegen me gepraat. Wel gepraat maar dan werd ik uitgescholden, maar er is nooit een jongen geweest die mijn naam heeft gevraagd.

"Hey, Ouahiba" zeg ik zacht en verlegen. Ik ben bang. Dat hij me nu gaat uitschelden. Een mooi jongen kan nooit tegen zo een lelijke en dikke meisje praten. " ik moet gaan" zeg ik en ren naar de toiletten.

Ik wilde net de wc binnenkomen toen ik tegen Rabab aankwam. Ze was op de grond gevallen. "KANKERHOER, KIJK EENS UIT!" Schreeuwt ze. Ik hoor iemand schreeuwen: " logisch dat je valt, met zo een gewicht die tegen je aankomt" Ik kijk naar beneden en probeer mijn tranen te verbergen. " Awh moet biggetje nu huilen, wat sneu" zegt Rabab en haar vriendinnen. Ik draai me om en zie de jongen weer, hij kijkt me diep in me ogen aan. Hij komt mijn kant op rennen, maar ik ren snel weg. Waarom ren ik weg? Is dat omdat een jongen nooit tegen mij heeft gepraat?

Ik ben uitgeput, ik heb niet een zo veel gerend. Ik zweet onder mijn oksels, omdat ik een grijze trui aan heb, zie je het goed. Ik meld me ziek en ga naar huis. Waarom ben ik überhaupt naar school gekomen? Ik heb toch geen lessen gehad.

Aangekomen bushalte vertrok de bus net net voor me neus, neeeee! Heb ik dit weer! Waarom ik? Waarom altijd ik!

Hey mensen, ik ben gestopt met het schrijven van 'amira's life' ik had echt geen inspiratie meer. . Dus ben ik maar begonnen met dit boek. Ik heb dit boek overgenomen van iemand. Diegene is gestopt en ik maak het verhaal af. ik hoop dat jullie het leuk gaan vinden❤️
Bij de 5 sterren een nieuw deel!