liefste!

De onbekende jongen

 Zijn ogen zo vriendelijk, zo verleidelijk, zo puur!
 Zijn glimlach zo zuiver en wit.                                                                                                                                         Zijn lippen zo zacht als ze eruit zagen.                                                                                                                         Zijn haar net iets aan de donkere kant, maar precies goed!                                                                         Zijn kaak lijn, zo perfect!                                                                                                                                                   Ik zag hem voor maar 20 seconden misschien minder en toch voelde het alsof ik hem elke dag   zag.                                                                                                                                                                                               Hij weet het zelf nog niet eens, volgens mij.                                                                                                           Hij buiten op een stoel, onder een afdakje.                                                                                                           Een tafeltje vol met eten en drinken.                                                                                                                     Een kop vol met dampende koffie in zijn hand.                                                                                             Regen die de sfeer beter maakte en veiliger.                                                                                                       Dat ene woordje wat me beter deed voelen.                                                                                                         Dat ene woordje kwam uit zijn mond.                                                                                                                   Hoi zei hij met een brede glimlach en ik, ik kon niks meer terug zeggen.                                                     Ik was versteend in mijn eigen woorden.                                                                                                                     Zijn uitstraling zo mooi als de regendruppels die langs mij heen vielen.                                                     Het gevoel wat me nu al 2 uur dwars zit.                                                                                                                     Het gevoel van leegte, het gevoel wat ik krijg als ik zonder hem ben.                                                             Een soort drug waar ik verslaafd aan ben.                                                                                                                 Niks of niemand die mij kan genezen alleen hij, hij die mij iets liet voelen, met zijn mooie   glimlach en maar een woord.                                                                                                                                           Ik hoop dat ik hem vaker mag tegenkomen.                                                                                                             Zo'n zonneschijn wil je niet overslaan.                                                                                                                         Als ik de kans krijg laat ik mijzelf horen, als ik het durf laat ik mij zien, als ik het waar kan maken is het een wonder.