The Borrowing Soul

Prologue

"Hanapin niyo siya". Narinig kong Sigaw ng isang lalaki sa kaniyang mga kasamahan. Marahil ay siya ang Lider nila ngunit bakit ba nila ako hinahabol. Sino ba sila at tila gustong gusto nila akong makuha.

Parang kanina lang ay masaya kaming nag-uusap nila Mama at Papa sa nalalapit kung kaarawan. Kung paano namin pinaplano kung ano ang gagawin sa aking kaarawan. 15th Year old na ako next month at Laking tuwa ko dahil every Year ay lagi akong sinusurpresa nila Mama at Papa sa tuwing sumasapit ang aking kaarawan.

"Ma, Pa. Pupunta muna ako sa mga kaibigan ko upang makipagkwentuhan at para mainbitahan ko na rin sila sa aking nalalapit na kaarawan". Masayang sabi ko sa kanila.

"Sige anak, wag ka ng magpapagabi alam mo naman na nagkalat ang mga masasamang tao". Wika nila sa akin at hinalikan pa ako sa aking pisngi. "Mag-iingat ka". Pahabol nilang sabi.

Swerte ko sa aking magulang dahil sa Hindi Lang sila mabait kundi ubod pa ng pagmamahal. Wala na akong mahihiling pa sa kanila.

Nang makarating ako sa isang Malaking Mall dito sa lugar namin ay binuksan ko ang aking cellphone upang icheck ang aking messenger. I have to message in my inbox. The one is my groupie Friend at yong isa naman ay di ko kilala. But the name is Uoy Lliweid . Sound like weird. Diko nalang ito pinansin. Binuksan ko ang aming group chat and I guess wala naman kakaiba maliban sa kanilang harutan.

Habang ako'y naglalakad papunta sa aming tagpuan which is the place they we always meet. Nakatuon pa rin ang aking paningin sa aking phone upang basahin ang kanilang mga convo. Nakakaaliw sila kaya nakisabay na rin ako sa trip nila.

Sa di inaasahan pagkakataon habang nakatuon ang aking paningin sa aking phone ay muling nagmessage muli ang weirdong pangalan. No choice ako kaya binuksan ko na lamang ito. Nagloading ang phone ko kaya natagalan bago ko mabuksan ang message. Bigla akong kinabahan. Nang mabuksan ang message ay may biglang bumunggo na matigas na bagay sa aking harapan dahilan upang mawalan ako ng balanse.

"What the ?". Bulong ko sa aking isipan. Nang iminulat ko ang aking mata ay puno ng sigawan ang mga tao. There was a guys Infront of me at the worst hit our lips while lying on the floor.

I feel ashamed of myself. I quickly stood up and gave him a strong blow. Kitang kita sa mukha niya ang pagkagulat na maging ako ay nabibigla na rin sa mga nangyayare. I quickly left this place bago pa siya makapagsalita. I just found myself standing now in front of the mirror in comfort room. Hiyang hiya ako sa aking sarili. This is the first time I have ever kissed someone. It's disgusting. Humanda siya sa akin kapag nagkrus muli ang aming landas. I will not forgive him.

Pinagmasdan ko ang aking sarili sa salamin. Ang masayang mga sandali ng aking mukha ay napalitan ng kahihiyan. Kahihiyan na dulot ng lalaking yon. Kung hindi pa naman siya tatanga.tanga at kung tinitignan niya sana ang kaniyang dinaraanan ay hindi sana nangyare pa ang kahihiyang ito. This guy's is a bullshit man. Hindi ko tuloy maiwasan maikuyom ang aking mga palad.

Relaks Lucy. Relaks! Binubulong ng aking isipan ngunit hindi ko magawang pakalmahin ang aking sarili. Mabuti nalang at nagring ang phone ko. Nang makita ko kung sino ang tumawag ay isa sa mga kaibigan ko.

"Nasaan kana Mahal na Prinsesa?". Tanung ng kabilang linya. Agad nawala ang galit at inis ko nung marinig ko ang sinabi niya sa akin. Bahagya pang ngumisi ang aking mga labi. "Kanina pa kami dito Prinsesa at ikaw nalang ang kulang".

"In Five minutes. I'm just already there." Kalmado kong sabi. "See You my dear". At agad kong binaba ang phone.

---

In the distance I could see my colleagues happily and squirming while the others was busy to hold their phone. Hindi ko tuloy maiwasan mapangiti. Lalapit na sana ako ng biglang may dumaan sa harapan ko. Medyo nanlabo ang paningin ko ngunit I saw something. Yong babae na dumaan sa harapan ko ay kamukhang kamukha ko?. At ang mas nakakapagtaka pa ay pareho kami ng damit ngunit bigla Itong nawala. Weird talaga ng araw na to. May mas malala pa kaya sa araw na to? Wag mong sabihin na magbabrown out? That impossible!!!