The Romancer

Hoofdstuk 10

‘Wij hebben niks gevonden. En jullie?’ vroeg meneer de Groot. We schudden allemaal onze hoofd. Het was precies 4 uur en we waren zoals afgesproken bij de fontein. ‘Dat gaat lekker. Echt helemaal niets van vrienden gehoord? Heeft niemand wat gezien?’ de stem van meneer de Groot klonk echt hopeloos. Het leek alsof hij ten einde raad was. ‘Nee. Iedereen geeft hetzelfde antwoord. Ze was geweldig, je kon je geen betere vriendin wensen, blablabla.’

Ik voelde dat iemand ons aanstaarde. Ik draaide me om en zag Ryan. Ryan! Nooit gedacht dat ik ooit naar hem toe zou gaan om te praten over zijn toverkracht, maar a alles wat er gebeurd is twijfel ik er niet meer in. ‘Ik denk dat we iemand zijn vergeten.’ Iedereen keek naar waar ik keek. Ze keken me verbaasd aan. ‘Korte samenvatting. Dat is Ryan. Al het hele jaar probeerde hij me ervan te overtuigen dat hij een tovenaar is en dat ik ook speciale krachten heb. Over dat laatste had hij gelijk. Misschien weet hij meer over Claire.’ Mijn blik gleed naar meneer de Groot. Zijn mening is het belangrijkst. ‘Nou, waar wachten we dan nog op. Snel die jongen overhoren.’

‘Hey Ryan.’ Zei  ik toen ik in zijn richting liep. Toen hij zag dat ik het was met een hele groep maakte zijn lach plaats voor een uitdrukkingsloos gezicht. ‘Hey Tessa. Ik dacht dat je naar een andere school ging?’ hij keek verdacht naar de groep. ‘Ik ben hier alleen om even met je te praten.’ Ik nam nog een stap dichterbij. ‘Toevallig. Ik moet je namelijk ook even spreken.’ Hij keek naar de groep. ‘Onder vier ogen.’ Dylan wou protesteren maar ik keek naar hem met een blik van – doe normaal het komt goed.  

Ik liep samen met Ryan een stukje door het schoolplein. De school had een soort van tuin waar je kon zitten en rustig kon praten met je vrienden zonder gestoord te worden door docenten en anderen. We gingen zitten op een bankje

‘Ben je helemaal gek geworden! Weet je wel wat voor mensen dat zijn! Ze zijn gevaarlijk! Ik weet dat je jezelf kan beschermen, jij hebt ook krachten. Maar tegen zoveel mensen kun je je echt niet beschermen.’ Hij keek oprecht bezorgd, hij meende het ook echt. Hoe vaak ik hem ook uitlachte, toen hij zei dat ik een speciale kracht had. Of dat hij zei dat hij een tovenaar was. Hij maakte zich alsnog zorgen om me. Ryan gaf om me.

 ‘Ik weet dat je me weer niet zult geloven. Dat je weer lachend weg zult lopen. Dus dit is de laatste keer dat ik je ooit zal lastig vallen. Dat ik je ooit zal proberen te overtuigen van de magie.’ Op de een of andere manier keek hij verdrietig. Alsof ik hem heb verraden.

‘Luister, Ryan. Ik geloof je.’ Hij keek me met ongeloof aan. ‘Er is zoveel gebeurd in de laatste paar dagen. Het is een lang verhaal, dat komt later. Het enige wat nu nog van belang is, is dat Claire mogelijk in gevaar is. Sinds jij ook van deze wereld afweet, vroegen wij ons af of jij iets van de verdwijning van Claire afweet.’ Nu keek hij droevig. ‘Ik ben blij dat je me eindelijk gelooft. En ik weet wat er met Claire is gebeurd, nou ja, soort van.’

Mijn ogen werden groot. Ik sprong van het bankje af en sprong in de lucht. ‘Ik zou niet te vroeg juichen als ik jou was. Het is niet echt een prettig verhaal.’ Ik stopte met springen en keek hem zonder enige uitdrukking aan. ‘Het is een lang verhaal, misschien moetje even gaan zitten.’ Ik deed wat hij zei en wachtte totdat hij begon met zijn verhaal.

‘Toen jij eenmaal weg was, merkte ik dat de sfeer anders werd. Het was op de een of andere manier duister geworden. Mensen werden agressiever en gingen schelden. Claire kwam naar me toe en vroeg of ik dat ook merkte. Ze zei ook dat ze zich onveilig voelde, alsof ze werd bekeken.

De volgende dag op school kwam ze rennend naar me toe. Ze werd steeds banger om alleen naar lokalen te lopen of over straat. Ze voelde zich bekeken en voelde dat donkere geesten haar ziel aanraakten. Toen ze dat allemaal tegen me zei klonk het alsof ze high was. Maar nu, nu voel ik me zwaar klote. Ze kwam naar me toe voor hulp en wat deed ik? Ik negeerde haar. Ik dacht dat ze verdrietig was omdat jij weg was - sinds  jij haar beste vriendin was. Maar nu ik erover nadenk, klink het allemaal logisch.