خواب ، خون ، فراموشی
نویسنده :
درنگ
چشمانم را باز می کنم.به سختی نفس می کشم.نفس هایی عمیق و نامنظم.بدنم به شدت می لرزد و صدای
برخورد دندان هایم ، طنینی آمیخته با مرگ را در فضا پخش می کند .کامل خود را جمع کرده ام و در گوشه ی
اتاقی غریب روی زمین سخت افتاده ام.
نوری مرده از چراغی زرد رنگ ،بر روی دیوارهای این اتاق تنگ فرو می پاشد.تمامی این اتاق را گرد و غبار این
نور پوشانده است.گویی هیچ گاه مفهومی موهوم ، به نام خورشید بر این دیوار ها نتابیده است.اتاقی عریان و سخت و
فقط هواکش های فلزی.هواکش هایی فلزی بر بالترین نقاط دیوار هایی کوتاه ؛ چسبیده به سقف ، که وجود خود را
هر لحظه بر هر محکوم محبوسی در این اتاق فریاد می زنند.
هر لحظه که می گذرد ، این هوای سنگین و مسموم بیشتر در عمق جان من نفوذ می کند و آرام آرام زهرش
را با ذهن و روح من می آمیزد.
مدت زیادی نمی گذرد که آن ناشناسان نفرت انگیز من را در این اتاق حبس کرده اند.آن ناشناسانی که سخت
احساس می کنم آن ها را از نزدیک می شناسم و مدت ها با آنان زندگی کرده ام.
سعی می کنم برای آخرین بار احساسات خود را به یاد بیاورم.نفرت ، دلسوزی ، تنهایی ، سردرگمی ، رکود و
انجماد.ترسی عظیم تمام وجودم را فرا می گیرد . آری ، این سم با سرعتی وحشت آور تاثیر می کند.سمی که با هر
نفس مرا بیشتر آلوده خود می سازد.
شاید اگر این سم برای من مرگ را به ارمغان می آورد ، به این اندازه مرا آشفته نمی ساخت . اما این سم نه
مرگ ، که عذابی بزرگ و زجر آور را بر من عرضه می دارد.عذابی از جنس فراموشی.
هرچه که بیشتر می گذرد تاثیر این سم را بر وجودم بیشتر حس می کنم.آرام آرام آنچه که قبل حس می-
کردم ، کم رنگ تر و کم رنگ تر می شود.حس نفرت ضعیف می گردد و تنهایی خود را می بازد.تا ساعاتی دیگر من
نیز تبدیل به یکی از این انسان های پست معمولی می گردم.آن انسان هایی که کار می کنند ، تفریح می کنند ،
زندگی می کنند ؛ بر اساس تصورات موهومی که آنها را عقاید خود می نامند . انسان هایی که نمی دانند برای چه
زندگی می کنند و فقط با افکاری بی ارزش دلشان را خوش کرده اند.انسان هایی که اوج پستی و حقارت خود را
درک نمی کنند و نمی دانند در چه مرداب مشمئز کننده ای غوطه می خورند. آن کورانی که در زندگی می لولند
